Beslag

Een woord, dat op vele manieren kan worden gebruikt. De lekkerbekken onder ons denken misschien direct aan de basissubstantie voor taart. Een ander, meer technisch ingesteld, zal zijn gedachten richten op de bekleding van een waardevol of functioneel voorwerp. Ik herinner mij nog hoe ik vele jaren geleden met aandacht heb gekeken naar het beslag van een vleugel van een ouderwets vliegtuig, waarmee wij de lucht in gingen. Maar ook naar een bijbel soms met eenvoudig koperen, ook wel met kunstig zilveren beslag. Een juridisch geschoolde denkt aan het beslag als arrest, het van hogerhand in beslag nemen van personen of goederen, vanwege vermeend misdrijf of overtreding. En de agrariër denkt aan het loof, dat juist in deze dagen zich weer zo fris en groen laat zien.

Beslag, ook een woord dat binnen de gemeente van Christus werd (wordt? ) gehanteerd.

Soms kom je in een situatie die schokkend en/of indrukwekkend is. Zo plotseling ontdek je dat de zekerheden van dit leven maar zeer betrekkelijk zijn. Je wist het wel, maar nu het zich aan jou voordoet, nu kom je onder de indruk.

Het legt beslag. Vaak - niet altijd - is dat toch maar voor een tijd. Of ook wel: je hoort de heiligheid van het Woord van God in de door zoveel geluiden besmeurde oren, in een met zoveel driften bevangen hart. Het legt beslag. Je komt er niet meer onderuit. Het heeft je te pakken. Je wordt stilgezet, gearresteerd. Je bent erbij, omdat Hij bij je is.

Het is goed om die ervaringen niet te vergeten, maar ze als schatten op te bergen in je hart. Ze kunnen dienen als katalysators in spannende tijden, die zich telkens weer aandienen. Het beslag van bepaalde gebeurtenissen is levenslang. Ik denk aan een negentigjarige vader, die ik ontmoette. Het komt tot een gesprek. Uiteraard ook over het verleden. Wat heeft beslag gelegd? Hij noemde de geboorte van een levenloze baby, een jongen. Meer dan zestig jaar geleden. En toch: het beslag van deze gebeurtenis was er voor hem nog iedere dag. Een verdriet, dat beslag legde op het totale, overigens zeer arbeidzame leven. Niet in een monomane herhaling van verdriet, waarin je je kunt blijven wentelen en keren. Niet in een zelfmedelijden, dat nooit genegen is zich te laten troosten. Maar in een ontplooiing van inzicht in de waarde van het leven, ook in de leiding van God. Die negentigjarige zei tegen mij: ik denk er altijd aan in mijn gebed. Voor Gods aangezicht!

Soms kan een indruk van gebeurtenissen je bijzonder klein maken. Bijvoorbeeld, wanneer in het pastoraat de roepstem van de Herder niet meer wordt gehoord, maar de verleiding van de huurling, die dief en moordenaar het voor het zeggen lijkt te hebben.

Daar kun je als pastor - en wij zijn herders van elkaar - onder lijden. Het is de donkere zijde van het pastoraat. Ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat ik in mijn eerste gemeente aankwam op een zonnige dinsdag, voor de intredezondag. Ik tilde mijn vrouw over de drempel van de pastorie. Nu ging het nieuwe leven beginnen. Na een uurtje werd aan de voordeur gebeld. Wat een vreemd geluid. Het zal wel een verwelkoming zijn.

Het was de begrafenisdienaar. Een van de gemeenteleden was gestorven, omdat hij het leven niet meer aankon. Daar sta je dan in je nieuwe gemeente. Je eerste zorg dient zich aan. Die zondag ga je na bevestiging en inzegening voor in de eerste dienst: God heeft ons niet gesteld tot toorn, maar tot verkrijging van de zaligheid. Sticht elkaar met deze woorden. De dinsdag daarop, ongeveer op dezelfde tijd wederom een overlijden, onder gelijke omstandigheden. Een beslag datje je leven niet meer kwijt raakt. Wat een machten waren rond met name ook daar, waar de naam van Jezus Christus als de enige Behouder van ons schuldige leven wordt verkondigd. Toch is Hij overwinnaar. Niet in loze term, maar in de worsteling met de machten van Efeze 6 : 12.

Soms denk je: er is weinig beslag in de

gemeente van Jezus Christus. Alles wordt zo gemakkelijk geduid. Voor de ernstigste gebeurtenissen hebben wij commentaren, diagnoses, verklaringen. Wij zijn er snel uit, niet meer onder, onder de indruk. Wij leven, naar de stijl van de tijd, vluchtig, en vooral bezig met onze eigen complexe besognes. Dat betekent dat de waan van de dag ons in beslag neemt.

Onder het beslag van Gods Woord leven, dat is een heilzame levensinstelling. Waar het Woord van God, Zijn grote daden in Jezus Christus, beslag leggen op ons leven, daar gaat het licht op. In het licht van Zijn openbaring zijn alle dingen te duiden. Niet relativerend en verhullend, maar soms in de verbijstering toch ootmoedig en volhardend bezig met de vraag: Wie is God voor een mens, zoals ik ben. En die vraag heeft alleen maar een positief antwoord.

Hoe aangeslagen, hoe verslagen wij ook kunnen zijn, dit woord van God legt beslag: 'Die ook Zijn eigen Zoon niet gespaard heeft, maar heeft Hem voor ons allen overgegeven; hoe zal Hij ons met Hem niet alle dingen schenken? ' Wie komt daar onderuit? Doet u wel eens verslag aan een medemens, die aangeslagen en verslagen is, van het beslag dat uw leven structuur geeft?

J. L. W. KOPPENHOL

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen