Geloofsgehoorzaamheid [4]

Houding

Een vorig keer schreef ik dat wij onze kinderen nooit moeten afschrijven. Ik had daarbij niet zozeer het oog op de kinderen die in de weg blijven gaan als wel op hen die met God en Zijn dienst gebroken hebben. Hiermee wil ik niet zeggen dat de kinderen die in de weg gaan geen geloof en bekering zouden nodig hebben. De oudste zoon in de gelijkenis van de barmhartige vader (Lukas 15) had evenzeer een omkering nodig als zijn broer in het vergelegen land. Zo is dat óók bij onze kinderen die trouw naar de kerk gaan. Zij doen beter, maar zij zijn niet beter dan hun broer of zuster die alles losgelaten hebben. Bekering is én blijft nodig. Als ouders mogen wij daarvoor bidden!

Wat te doen voor de kinderen die de middelen die de Heere gegeven heeft van nul en generlei waarde achten? Wat te doen als zij zijn gaan behoren tot de los-van-God-beweging? Voorzover zij nog thuis zijn, moeten wij ze nooit negeren of afschrijven. Hetzelfde is van toepassing als zij niet meer thuis zijn en op zichzelf zijn gaan wonen. Laat altijd als ouders voelen dat de kinderen erbij horen, er volledig bijhoren, ook al heeft men veel verdriet over hun wijze van leven. Het is mij niet onbekend dat dit veel van ouders kan vragen! Maar niet vergeten moet worden dat de Heere almachtig is, Die alles kan geven wat men nodig heeft. En dan denk ik in 't bijzonder aan de wijsheid die in de omgang met afgedwaalde kinderen gevraagd wordt. Wijsheid om op het juiste tijdstip iets te zeggen, maar niet minder wijsheid om te zwijgen als het nodig is. Wellicht dat in de omgang met de afgedwaalde kinderen het voorbeeld belangrijker is dan alles wat er gezegd wordt. Hoe het ook zij: als er gesproken kan worden, dan iets in alle liefde naar voren brengen. En als dit ten enenmale onmogelijk is, laat dan het voorbeeld er zijn. Woorden wekken, doch voorbeelden strekken. Wat zeker is: de Heere kan woorden en voorbeelden gebruiken om de harten van onze kinderen die van de Heere en Zijn dienstvervreemd zijn, tot jaloezie te verwekken.

Naast wat ik genoemd heb, denk ik echter nog aan iets anders! Een zaak die meer met de binnenkamer te maken heeft en waarvan vaak veel te klein gedacht wordt. Ik denk met name aan het gebed. Wij mogen de Heere in onze gebeden onze kinderen voorhouden dat zij in het genadeverbond zijn opgenomen. 't Is toch niet verkeerd als wij Hem in alle ootmoed herinneren aan Zijn verbondstrouw? Op grond van het feit dat zij gedoopt zijn en daarmee in het genadeverbond zijn opgenomen heeft de Heere toch recht op onze kinderen? Ook al kunnen wij ze niet op de weg naar de Heere brengen, Hij kan het wel. Laat de macht van de satan groot zijn en laat de zuigkrachtvan de wereld groot zijn, maar de Heere is almachtig en de trekkracht van de Heilige Geest is groter. Wanneer Gods Geest gaat trekken, is er geen houden aan. Hij trekt naar God, ook al wordt er van een andere kant nog zo hard getrokken. Ik wil met dit alles maar zeggen: ons kind kan ver weg zijn en wij kunnen ons kind niet bereiken, maar de Heere kan het wel. Dit bedenkend, moeten wij maar niet te klein van de Heere denken alsmede ook niet van de reikwijdte van het genadeverbond. Daarop mag altijd gepleit worden door wie dan ook en voor wie dan ook. Zijn goedertierenheid is van geslacht tot geslacht. Dat heeft alles te maken met Gods genadeverbond. Ik sluit dit onderdeel afin de hoop een vader en een moeder, die het moeilijk hebben met het feit dat hun kind een eigen weg is gegaan, enigszins geholpen te hebben.

Garanties

Het zal duidelijk zijn dat de geloofsgehoorzaamheid alles te maken heeft met gehoorzaamheid aan wat de Heilige Geest door het Woord tot ons zegt. Gods beloften en Zijn geboden bieden de zekerheid dat de Heere met Zijn Geest van Zijn kerk niet zal wijken. De Heilige Geest brengt tot een nieuwe gehoorzaamheid als wij in Christus door het geloof zijn ingelijfd.

In Christus zijn wij een nieuwe schepping! Wij leven niet voor onszelf, maar wij leven voor de Heere. Met de apostel belijden wij: Ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij. Dat geeft een onverbrekelijke band. Van de zijde van Christus wordt zij nooit ofte nimmer verbroken. Hij blijft trouw, ook al zijn wij vaak ontrouw. Men zal verstaan dat ik dit laatste niet schrijf met het doel dat men als christen dan maar raak zondigt. Wanneer dit wordt gedacht, heeft men nog nooit iets verstaan van wat het inhoudt dat men als een rank in de wijnstok geënt is. Wie in Christus is - ik zeg het nogmaals -is een nieuwe schepping. Een nieuwe gehoorzaamheid is ons deel. Nu wordt er wel eens gedacht dat die nieuwe gehoorzaamheid geen onderhoud vraagt; alsof zij er altijd zou zijn en blijven. Niets in minder waar! Het is en blijft nodig dat die nieuwe gehoorzaamheid onderhouden wordt. Dan alleen zijn er de waarborgen dat de Heere met Zijn Geest en Zijn kerk niet zal wijken.

Iemand vraagt: Kan de Heere met Zijn Geest van een volk, van een kerk, van een gemeente, van mij persoonlijk wijken? Dat kan inderdaad het geval zijn als de Heilige Geest wordt tegengestaan. Hiervan lezen wij in de Schrift met name in de Handelingen van de apostelen. Bedoeld is dan dat het Woord wordt tegengestaan. Er wordt niet aan het Woord gehoorzaamd dat de Heilige Geest in het hart wil verklaren. Iets dergelijks lezen wij ook in het Evangelie als wij horen datjezus in Kapernaüm geen krachten kon doen vanwege hun ongeloof d.w.z. vanwege hun ongehoorzaamheid.

Ongeloof, ongehoorzaamheid aan het Woord is daarom een grote zonde! Van ongehoorzaamheid aan het Woord valt geen goeds te zeggen. Het is de Heere niet vertrouwen op Zijn Woord. Daar staat de zwaarste straf op nl. de doodstraf d.i. de eeuwige dood.

Bij ongeloof, d.i. ongehoorzaamheid aan het Woord, vallen alle garanties weg. De Heere wijkt met Zijn Geest. De plasregens van het Evangelie kunnen op andere plaatsen vallen waar jongeren en ouderen zich laten natmaken d.i. God op Zijn Woord geloven (Luther).

Met dit alles heb ik willen aangeven dat er alleen garanties zijn als er wordt gewandeld in de nieuwe gehoorzaam-

heid. Daarbij kan de volharding niet ontbreken, want wij hebben óók te blijven bij de nieuwe gehoorzaamheid. Maar let wel, dan is er de volle garantie van het Woord waarin wij lezen: 'Ik ben met u, al de dagen tot aan de voleinding van de wereld'.

Heiliging

Ik moet zeggen dat de heiliging doorgaans niet zo'n grote plaats inneemt in de prediking. De rechtvaardiging van de goddeloze door het geloof neemt meestal een veel grotere plaats in. Nu moet het mij van het hart dat ik niet graag zou willen dat het stuk van de rechtvaardiging in de prediking gemist zou worden. Ik weet wel zeker dat de prediking dan iets wezenlijks mist. Met name doen wij de brief aan de Romeinen tekort. Wij moeten daarom nooit de prediking van de rechtvaardiging van de goddeloze door het geloof om niet, opgeven. Het is en blijft een bijbelse zaak om als predikers hierop in allerlei varianten te attenderen. En dan Christus in het middelpunt..., zo zal de prediking van de rechtvaardiging van de goddeloze een levende en levendige prediking zijn. Wel zeg ik er met nadruk bij dat de heiliging van het leven in de prediking daarom niet mag ontbreken.

In de prediking mag er verder gegaan worden dan de Deur d.i. Christus. Wanneerjongeren en ouderen door de Deur zijn ingegaan, hebben zij evenzeer leiding nodig als bij het gebracht worden naar de Deur d.i. Jezus Christus.

Ik hoor het W. L. Tukker nog in een dienst in de Nieuwe Kerk te Delft zeggen: 'Er is toch een leven in de heiligmaking? ' Graag wil ik zijn woorden onderstrepen, al was het alleen maar om eenzijdigheden te omzeilen, ofschoon ik maar al te goed weet dat iedere prediker zo zijn eenzijdigheden heeft.

Maar nogmaals: er is een leven in de heiligmaking. En dat leven heeft alles te maken met gehoorzaamheid. Uit alles wat ik hierover al geschreven heb, zal ieder begrijpen dat ik bedoel: gehoorzaamheid aan het Woord. Ik mag ook schrijven: gehoorzaamheid aan het vleesgeworden Woord d.i. aan Jezus Christus. Want naarmate de Heere ons leidt in de schatkamers van Zijn heil en wat de gehoorzaamheid van het geloof inhoudt, komen wij er achter dat er in ons geen heiligheid gevonden wordt. Ook na ontvangen genade niet? Neen, ook na ontvangen genade niet. Wij zijn en blijven - zoals Paulus dit zegt in Romeinen 7 - vleselijk, verkocht onder de zonden. Ofschoon geen apostel, heeft ook Kohlbrugge zoals men weet hierop sterke nadruk gelegd. Een kind van God blijft vlees. Meer dan eens moet met een oud rijmpje gezegd worden: 'Ik wist niet dat mijn tere ziel, zoveel van aardse overhiel'. Men mag het voor mij wat meer eigentijds zeggen, als men dan maar hetzelfde bedoelt als waarop Paulus en Kohlbrugge sterke nadruk gelegd hebben.

Geen heiligmaking in ons! Nooit ofte nimmer! Onze heiligmaking ligt in Christus, in Christus alleen. Zodra wij denken dat er enige heiligheid in ons gevonden wordt, denken wij vleselijk. Wij hangen de vrome mens uit. Ja, de goddeloze vroomheid puilt onze zakken uit (G. Boer).

Heel die heiligheid van ons is niets. Ook niet de heiligheidskrukken waarmee wij ons op de been trachten te houden. Weer citeer ik Kohlbrugge als hij ons in alle ernst, doch ook in liefde voorhoudt: 'Breekt uw heiligheidskrukken en werpt ze weg. Zij hebben voor de Heere geen enkele waarde'. Christus alleen is onze rechtvaardiging! Christus alleen is onze heiliging! En dadelijk zal Christus alleen onze verheerlijking zijn!

Het Woord

Wat ik hierboven schreef heeft alles met geloofsgehoorzaamheid te maken. Hoe zit het echter met het Woord? Daarover een volgende keer.

G. S. A. DE KNEGT, BARNEVELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen