Dr. J. J. Visser, rector HKI, geridderd

Op vrijdag 26 april in het stadhuis van Utrecht, onder het fonkelend licht van tientallen kaarsen in grote kroonluchters, ontving dr. J. J. Visser, Hans Visser, rector van het Hendrik Kramer Instituut, een koninklijke onderscheiding. Want 'het had Hare Majesteit behaagd hem te benoemen tot ridder in de orde van Oranje Nassau'. Het was een dag van dankbaarheid.

Dankbaarheid dat we deze dag samen met zijn vrouw Annie, zijn dochters - zijn zoon werkt in Nepal - en enkele intimi in gezondheid konden vieren. Dankbaarheid natuurlijk ook voor het stilstaan, op deze bijzondere wijze, bij alles wat Hans Visser gedurende al zolang voor zoveel mensen betekend heeft en betekent. Dat begon al, toen hij na zijn studie leraar geschiedenis werd en veel jonge mensen op zo'n manier over het verleden vertelde dat zij het heden zouden begrijpen. Daarna zijn wonen en werken in Zambia, van 1971 tot 1973 uitgezonden door Dienst over Grenzen en werkend als 'Lay Missionary'. Daarna van 1975 tot 1981, uitgezonden door de Gereformeerde Zendingsbond, de GZB, een verblijf in Kenia, waar Hans werkte onder de Pokot-bevolking.

Na terugkeer naar Nederland werd hij in 1982 docent op het Hendrik Kraemer Instituut (HKI), momenteel het opleidingsinstituut van de Samen op Wegkerken, om in 1993 de functie van rector op zich te nemen.

Hans Visser heeft altijd veel vrijwilligerswerk verzet in tal van belangengroepen en gedurende vele jaren als lid van de kerkenraad van Rijnsburg.

Was dit alles waarschijnlijk al voldoende reden voor een koninklijke onderscheiding, heel in het bijzonder werden op die gedenkwaardige 26e april de vele vrijwillige activiteiten genoemd die dr. Visser verricht ten dienste van een menswaardige, multiculturele Nederlandse samenleving. Al direct na zijn terugkeer naar Nederland is Hans Visser betrokken geweest bij de Molukse gemeenschap in Nederland. Niet alleen heeft het HKI ruimte geboden voor bijeenkomsten, ook de persoon van Hans is van samenbindende betekenis geweest. Mede door zijn bijzondere vermogen mensen samen en met elkaar in gesprek te brengen, heeft het HKI de afgelopen jaren uit kunnen groeien tot wat het nu is: een brandpunt van tal van activiteiten die te maken hebben met onze multiculturele samenleving. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het samenwerkingsverband van migrantenkerken in Nederland, Samen Kerk in Nederland (SKIN), begonnen is in het Hendrik Kraemer Instituut. Vanaf het allereerste moment tot op de dag van vandaag is Hans Visser een belangrijke en zeer stimulerende kracht voor deze vereniging geweest, waarin mensen uit alle delen van de wereld samenwerken. Daarbij is vooral de manier waarop hij werkt en aanwezig is, opmerkelijk: altijd bescheiden, altijd op de achtergrond en altijd bereid te luisteren en advies te geven. Doordat hij ieder mens in haar of zijn waarde laat, niet oordeelt of veroordeelt maar juist ruimte geeft, speelt hij een belangrijke rol bij de waardige inburgering, het vinden van de eigen weg, van grote groepen mensen in ons land.

De koninklijke ridderorde is meer dan welverdiend!

KATHLEEN FERRIER, COÖRDINATOR SKIN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen