In memoriam Erik de Bas

Diepe pijn verwondt ons, omdat één van ons er niet meer is. Niet langer trekken wij met Erik in zijn intensieve en veelbelovende jonge leven op. Hoe onwerkelijk dit voor ons ook is, toch is het schrijnend waar. In de vroege morgen van 30 april is Erik in zijn slaap overleden aan de gevolgen van een aanval van epilepsie.

Binnen de kring van Utrechtse theologiestudenten was Erik een uniek persoon. Als geen ander heeft hij in de bijna acht jaren dat hij theologie gestudeerd heeft, onophoudelijk in zijn medestudenten geïnvesteerd. Twee jaar lang zat hij in de faculteitsraad, vier jaar lang gaf hij eerstejaars theologiestudenten onderwijs in Hebreeuws en acht jaar lang gaf hij zich met veel ijver en visie voor de Gereformeerde Theologen Studentenvereniging Voetius en haar leden, waaronder één jaar als preses.

Theologisch oriënteerde hij zich op de klassieke theologie en, in het verlengde daarvan, op de gereformeerde theologie. In gesprek en discussie met hem ontmoetten wij hem steeds als iemand die bezig was het christelijke geloof scherp te doordenken, teneinde inzicht te vinden. Op die manier hielp hij ook veel jongerejaars in hun studie op weg. Hij gaf ze perspectief, helder en kernachtig. Daarin was hij uniek, geliefd en gedreven.

Erik was gedreven, omdat hij helemaal geloofde in onze Heer Jezus Christus. Al voor zijn tienerjaren leefde hij met God. Zij van ons die hem van dichterbij kenden, weten dat hij sinds zijn ontmoeting met het kruis van Jezus tijdens zijn middelbareschooltijd, steeds meer op God gericht werd, op een ontspannen, natuurlijke, aanstekelijke manier.

Elke dag werd hij daartoe gestuurd door de Heilige Schrift. Zijn wetenschappelijke studie gaf hem daarin richting en zijn hoofdvak Oude Testament - zijn doctoraalscriptie was bijna gereed - stimuleerde hem daarbij. Hij leefde als een kind met zijn Vader, maar juist daarin groeide hij, omdat hij continu zocht alles te gebruiken wat hem daarin kon helpen.

Eriks blik was breed. Persoonlijk voelde hij zich het meest verwant met hervormd-gereformeerde gemeenten. Tegelijkertijd verhinderde hem dat niet dat hij, sinds najaar 2000, in de breedte van de kerk voorging. Op die manier wilde hij werken voor de eenheid van de Nederlandse kerk. Die breedte bleek ook uit zijn openheid naar de wereldkerk, waarin hij zich steeds meer begon te verdiepen.

Erik was een broer van ons. Wij zijn God dankbaar dat we deel mochten uitmaken van Eriks leven. Voor de vriendschap die we van hem ontvingen, voor het van geloof doorgloeide leven waarin hij ons op de door hem zo eigen en treffende manier tegemoet trad. Wij zullen hem missen. Zijn scherpe denkvermogen en milde raad. We zullen hem óok blijven missen, omdat naar onze diepe overtuiging Erik veel zou hebben kunnen betekenen voor de Kerk van Jezus Christus. Wij bidden dat we ons Eriks gedrevenheid, zijn hartelijke betrokkenheid op het Evangelie, zijn diepe verlangen naar nieuwe opbloei van de gemeenten en wervingskracht voor buitenkerkelijken, voor ogen zullen houden, en dat ze zijn ouders en zussen en allen die om hen heen stonden, tot kostbare herinnering zullen zijn. Woorden schieten ons tekort; als we bedenken dat hij er niet meer is.

Namens zijn vrienden, FRANS HOOGENDIJK, THEO PLEIZIER EN MARINUS SCHOUTEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen