Een andere weg

In het vorige artikel hebben we gezien wat we ons bij een unie van Samen op Weg-kerken moeten voorstellen. Het is geen vierde kerk maar een samenwerkingsverband van de drie SoW-kerken, waarin plaatselijk, regionaal en landelijk meer of minder intensief kerkelijk kan worden samengewerkt en samengeleefd. Gemeenten die dat willen, kunnen meer als één gemeente functioneren, terwijl niemand gedwongen wordt mee te gaan in een nieuwe plurale kerk. Het unievoorstel is geschreven met de bedoeling dat iedereen zich er in zal kunnen vinden. Het biedt een weg voor de kerk die inzake SoW tot op het bot verdeeld is. Daarover gaat dit artikel.

Willen we elkaar nog vasthouden?

De moderamina van de drie synodes willen verdergaan op de weg naar volledige vereniging, en dat nu zelfs op korte termijn. Dat betekent dat alle kerkordelijke regelingen moeten worden vastgesteld en dat men daarna een verenigingsbesluitwil nemen. Het triomoderamen wil dit besluit in december 2003 nemen. Met deze overhaaste afronding van het SoW-proces gaat men een weg die precies tegengesteld is aan wat met het unievoorstel wordt beoogd. Dat voorstel is juist gedaan om het proces te ontdoen van dwang en tijdsdruk. Het triomoderamen kiest er echter voor de druk te verhogen. De weg die nu gegaan wordt, zal er een zijn van hoogoplopende spanning, waarbij het er in de hervormde synode op aan zal komen of de vereiste tweederde meerderheid er in december 2003 wel of niet zal zijn. Dat betekent dat men ervoor kiest om in een kwestie die de kerk diep verdeelt en die zelfs een diepe scheur kan gaan veroorzaken, niet langer te zoeken naar de consensus (= brede overeenstemming) maar te vertrouwen op de macht van het getal. Dat moet een synode niet willen, zeker niet als ze weet dat de verhoudingen ter synode geen recht doen aan de verhoudingen op het grondvlak van de kerk. Het triomoderamen kiest voor een weg van escalatie, waar heel veel trouwe leden van de kerk diepe pijn aan beleven en waarin voor- en tegenstanders van het huidige SoW-proces tegen elkaar worden opgezet en uitgespeeld, ook in hervormd-gereformeerde kring. Daarmee wordt onder de vlag van een kerkelijk eenwordingsproces verdeeldheid gezaaid en schade aangericht die tientallen jaren zal doorwerken en de SoW-kerken in Nederland gedurende de eerste helft van de 21e eeuw ver op achterstand zal zetten.

Bij deze strategie hoort ook dat er alles aan wordt gedaan om het unievoorstel in de hoek te zetten als een voorstel van mensen die alleen maar tegen zijn en er alleen maar op uit zijn het SoWproces te saboteren. De leiding van onze kerk is, opnieuw, niet bereid gebleken het gesprek over een andere weg ruimte te geven. In het unievoorstel doen we 'een dringend beroep op de generale synodes om het gesprek over een Unie van SoW-kerken niet alleen voluit een kans te geven, maar ook te stimuleren.' Helaas gebeurt het tegenovergestelde en spant men zich vooral in om het unievoorstel in diskrediet te brengen. Dat de hervormde synode al op D.V. 14 juni het unievoorstel wil bespreken, vervult ons daarom met zorg. Waarom wacht de synode niet eerst de reacties van kerkenraden en classes af, ook van die classes die het pas in september bespreken? Wie het unievoorstel leest, ziet dat dit geen voorstel is van mensen die alleen maar tegen zijn. We zijn er dankbaar voor dat dit wordt herkend en dat er naast afwijzende ook positieve reacties komen van gemeenten die al samen op weg zijn en daarmee verder willen. Zij stemmen toch in met het unievoorstel, omdat ze er alles aan willen blijven doen om te voorkomen dat het in de kerk tot een breuk komt. Dat bevestigt dat de weg van een unie voor ieder begaanbaar is. De keuze voor een unie is de keuze om elkaar in de kerk niet los te laten.

Waar leidt dit toe?

Waar zal deze andere weg in het SoWproces ons brengen? Aan de ene kant is men bang dat deze unie het eindstation zal blijken te zijn en dat het nooit meer tot een volledige vereniging komt. Aan de andere kant is er de zorg dat aanvaarding van het unievoorstel alleen maar uitstel zal zijn en dat er na enkele jaren alsnog een vereniging zal worden doorgedrukt. In het unievoorstel zelf wordt geen voorspelling gedaan over hoe het verder zal gaan. Dat kan ook niet. Wat wel in het unievoorstel staat, is dat 'de bezinning op een belijdende kerkorde voor een verenigde kerk 1 moet doorgaan. Letterlijk staat er: 'We hebben de stellige verwachting dat daarmee (met de keuze voor een unie, H.v.G.) een beter klimaat wordt gecreëerd voor de voortgaande bezinning, zonodig herbezinning, op de nieuwe kerkorde voor een toekomstige verenigde kerk. Deze bezinning hoeft dan niet langer te staan onder de druk van geforceerde besluitvorming op korte termijn. Er kan meer tijd worden genomen voor het gesprek over de zaken die de kerken nu verdelen en die vaak leiden tot polarisatie.' De weg die het unievoorstel wijst, is dus de weg van het blijven zoeken naar echte eenheid in een werkelijk belijdende kerk. Is dat haalbaar? Zal dat lukken? Dat zal de tijd leren. In de vorige eeuw is in onze kerk de patstelling van de jaren twintig en dertig pas na de Tweede Wereldoorlog doorbroken. Daarom moeten we de weg van een unie gaan zonder verborgen agenda's, in een eerlijk gesprek bij een open Bijbel, biddend om de leiding van de Heilige Geest. Wij mogen niet bidden om de Geest als we Hem alleen maar nodig hebben voor de realisering van onze eigen agenda. Maar waar we de kerk in Gods hand weten en laten, mogen we hopen op het wonder van echte eenheid als geschenk uit Zijn hand. Dan bidden we niet tegen elkaar in, maar bidden we eendrachtig (Handelingen 1:14): 'Kom, Schepper Geest!'

H. VAN GINKEL, GOES

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen