Willem J. Ouweneel, Israël en de Palestijnen. Waarheid en misleiding. Uitg. Barnabas, Heerenveen; 87 blz.; € 10,95.

Enkele weken na de aanslagen van 11 september 2001 werd dr. Ouweneel door het blad Visie van de Evangelische Omroep uitgenodigd in veertig vragen en antwoorden zijn gedachten over fcvël aan de orde te stellen. De publicatie van deze 'catecTifs»"' mus' riep een storm van kritische reacties op. Veel lezers waren teleurgesteld in Ouweneel. Niet zozeer vanwege zijn pleidooi voor het Oude Testament en de blijvende betekenis van Israël, maar omdat hij het waagde kritische kanttekeningen te plaatsen bij met name de politiek van de staat Israël. Houdt Ouweneel eigenlijk wel van Israël?

In zijn jongste pennenvrucht gaat Ouweneel in de verdediging. 'Ik wil wel een vriend zijn, die zijn vriend diens feilen durft te tonen'. Het boekje laat nog eens de veertig vragen en antwoorden de revue passeren - hier en daar uitgebreid - en gaat verder vooral in op reacties van lezers. Onthullend is wat de schrijver over zich heen heeft gekregen. Het kostte de critici moeite om zijn persoonlijke integriteit niet in twijfel te trekken. Een columnist van een onder Israël-vrienden bekend tijdschrift plaatste zijn opvattingen zelfs op een lijn met die van Bin Laden.

Het pleit voor Ouweneel dat hij zich niet uit het veld laat slaan. Hij probeert genuanceerd te blijven denken over Israël en de Palestijnen, al sluit dat een prikkelende stellingname niet uit. Om een paar punten te noemen: Pas in de weg van bekering zal Israël het hele land ontvangen; evangelisatie onder joden is nadrukkelijk een optie; net als een Palestijnse staat. Er is niet alleen Palestijns terrorisme. Niet de liefde voor Israël maar geld en macht bepalen Amerika's houding tot het Midden-Oosten. Ten diepste zijn bijbelgetrouwe, evangelicale christenen de enige echte vrienden van Israël. Enz.

Je kunt dit boekje zien als een sympathieke poging enige orde te scheppen in alles wat er over Israël wordt gedacht en gezegd. De insteek van dit geschrift levert echter een nogal springerige compositie op. De notities over de actualiteit en de politieke geschiedenis zijn beknopt en daardoor niet altijd overtuigend. In de theologische partijen ontbreekt helaas elke verwijzing naar de reflectie op Israël die in hervormde kring heeft plaatsgevonden. Dat schrijf ik niet om flauw te doen. De visies van mensen als Miskotte (bijv. rond Fundamenten en Perspectieven uan belijden), Gerssen en Vreekamp en de publicaties van het Bezinningscomité zouden Ouweneels ideeën over Israël beslist kunnen verdiepen.

G. VAN MEIJEREN, HIERDEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen