Welke weg nu?

Gevaar

Het levensgrote gevaar dreigt dat Satan het in de gaten krijgt. En hij krijgt het in de gaten. Want als superintelligente geest (uit de afgrond) is hij haarfijn op de hoogte van juist onze zwakke plekken. En hij staat voortdurend in de startblokken om ervoor te zorgen dat onze geestelijke verlamming compleet wordt. Onze geestelijke moedeloosheid gaat zich uitbreiden als een olievlek. Het laatste restje geloof gaat verstikken en afsterven. Want satan zorgt ervoor dat we alleen maar leeuwen en beren zien. En hij zorgt er ook voor dat we die leeuwen en beren precies weten aan te wijzen. Satan kauwt ons nauwkeurig voor wie we als schuldige moeten aanwijzen. En uiteraard is dat altijd de ander. Het is SoW. Het is de synode. Het is het moderamen. Of het is het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond, of het 'Comité', of het 'Gekrookte Riet'.

Ondertussen let Satan er wel op ervoor te zorgen dat het vingertje almaar naar de ander blijft wijzen. Hij moet er niet aan denken dat het vingertje richting onszelf zou gaan. Want dat zou een ramp zijn. Dan zou hij gaan verliezen. Mensen die net als Daniël in hoofdstuk 9 : 5 gaan zeggen: 'Wij hebben gezondigd en hebben onrecht gedaan en goddelooslijk gehandeld en gerebelleerd met af te wijken van Uw geboden en van Uw rechten', zulke mensen moet Satan niet. Die verguist hij. Op hen is hij woedend, razend. Hij kan en wil het niet verdragen dat mensen ook hun eigen verantwoordelijkheid in de schuldvraag nemen. Het is Satan een gruwel dat mensen, net als Daniël, hun hand in eigen boezem steken, omdat ze erkennen niet beter te zijn dan de ander.

Farizeeër

Daarom is hij almaar op pad om ons vingertje enkel naar de ander te laten wijzen. Terwijl hij ons tracht in te fluisteren dat we het toch zo goed doen. Met de bedoeling ons op het voetstuk van de Farizeeër te plaatsen. En als hem dat lukt, dan komen we helemaal muurvast te zitten. Al zullen de meesten wel zo slim zijn dat ze die Farizeeër toedekken met de mantel van de tollenaar. Ondertussen is het niet de slimheid van de wijsheid die de Bijbel benoemt als de vreze des Heeren. Het is de slimheid van de Farizeeër in het kwadraat. De Farizeeër heeft zichzelf vermenigvuldigd door zich de tollenaarsmantel om te hangen.

Doch de Heere God kan niets met ons beginnen. Want we houden, nog steeds, het vingertje de verkeerde kant op. Dat vingertje wil maar niet omdraaien, omdat ons hart niet teer en week wil worden. Deernis om het gruis van Sion is er nog steeds niet bij. En God maar wachten tot dat gaat komen. God maar roepen dat we zijn liefde zullen toelaten in ons hart. God maar blijven zeggen: 'Op deze zal Ik zien, op de arme en verslagene van geest en die voor Mijn woord beeft' (Jes. 66:2).

We horen echter niet. Ja, met onze oren wel. Maar niet met ons hart. Want dat is dik geworden. Daarom kunnen we ook niet huilen. De tranen willen niet komen. De weg naar God is geblokkeerd. Doordat ongeloof verlammend heeft toegeslagen. Bij wie? Welke mensen hebben we hiermee op het oog? Weer de ander? Neen! Laat ieder die dit leest beginnen bij zichzelf. We denken toch niet dat iemand van ons er te goed voor is om in de fuik van de Farizeeër te kunnen zwemmen? De Bijbel zegt immers: 'Doorzoekt Uzelf nauw, ja doorzoekt nauw, gij volk dat met geen lust bevangen wordt' (Zef. 2:1).

Hoe lang?

En we vragen: 'Hoe lang moet God nog blijven roepen, tot we zullen horen'? Of moet het anders? Moet God gaan zeggen: 'Wie niet horen wil, moet voelen'? Moeten we er dus nog dieper door wat de kerkelijke situatie betreft? Nog meer afgebroken worden?

Nog meer onszelfleren kennen? Zoals David, die met zijn vingertje pas de goede kant op ging toen de profeet Nathan tot hem zei: 'Gij zijt die man'. Dan horen we David zeggen in Psalm 51: 'De offeranden Gods zijn een gebroken geest; een gebroken en verslagen hart zult Gij o God niet verachten'. Maar dan horen we hem ook bidden: 'Doe wel bij Sion, naar Uw welbehagen, bouw de muren van Jeruzalem op'.

David wordt familie van Daniël. Want beiden zitten op dezelfde lijn, met het vingertje dezelfde kant op, namelijk richting 'ik'.

Hoor de Godsman Daniël zeggen: 'Bij ons is de beschaamdheid der aangezichten... omdat wij tegen U gezondigd hebben'. Maar ook oneindig veel meer. Net als David blijft ook Daniël niet in de schuldvraag steken, doch stoot hij door naar de onverdiende en toch royaal aanwezige genade van God. Want we horen hem zeggen: 'Bij de Heere onze God zijn de barmhartigheden en vergevingen... O Heere naar al Uw gerechtigheden, laat toch Uw toorn en Uw grimmigheid afgekeerd worden van Uw stad Jeruzalem... neig Uw oor mijn God en hoor... O Heere hoor; o Heere vergeef; o Heere merk op en doe het, vertraag het niet, om Uwszelfs wil o mijn God... want wij werpen onze smekingen voor Uw aangezicht niet neder op onze gerechtigheden, maar op Uw barmhartigheden die groot zijn'.

Het eigenlijke beleid

'Haalt niets uit, dit bidden', zegt iemand. En Satan zegt: 'Inderdaad, dat is zo. Bidden haalt niets uit. Weg met die gevouwen handen. Er moet beleid gemaakt worden, plannen gesmeed, knopen doorgehakt'.

En Satan heeft nog gelijk ook, met dat beleid en die plannen. Dat moet allemaal gebeuren. Alleen, hij spreekt ook nu weer zoals altijd, een halve waarheid. Dus een hele leugen. Want Satan laat na te zeggen dat het eigenlijke beleid in de hemel gemaakt wordt. En dat gevouwen handen en gebogen knieën daar onopgeefbaar belangrijk bij zijn.

De Heere God bepaalt het beleid. 'Want Hij regeert'. Doch zijn beleid komt mede tot actie in de weg van onze gebeden.

Daarom moet het vingertje niet alleen richting 'ik'. Het moet ook richting God. Niet beschuldigend, want God is niets te verwijten. Maar smekend. En dan is een vingertje te weinig. Dan moet onze hele hand er aan te pas komen. Beide handen zelfs. Met de beide handen richting God. En dat zijn lege handen, biddende handen, geloofshanden. Het zijn handen die vertellen dat wij God niets hebben aan te bieden, of het moest zonde en schuld zijn. Handen verder, die vooral willen uitdrukken dat wij alles van God alleen verwachten. En blijven verwachten. 'Die hoe het ook moog' tegenlopen, gestadig op Zijn goedheid hopen'.

En dan kan er nog een lofprijzing af ook. Zodat we gaan zingen: 'O, Salem roem de Heer' der heren, wil Uwe God o Sion eren'.

We zijn de verlamming te boven. Want we weten dat God onze lege handen gaat vullen. Zelfs zo dat we handen te kort komen om het aan te pakken. Tegelijk leren we uit handen geven. In Gods handen. De kerk raken we kwijt bij God. En de synode. En SoW.

Hoe het verder moet? Welke weg nu? Laten we beginnen de Heere aan te roepen. Net als Daniël. Met het vingertje de goede kant op en de lege handen opgeheven naar de hemel. 'Want wie Hem aanroept in de nood, die vindt Zijn gunst oneindig groot.'

R, H. KIESKAMP, LIENDEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen