Dorine Hermans, Pieter van Vollenhoven. Burger aan het hof. Uitg. Bert Bakker, Amsterdam; 274 blz.; € 14,95.

Als je er goed over nadenkt, is het natuurlijk vreemd dat we al jaren spreken over 'meester (mr.) Pieter van Vollenhoven', terwijl jnri^n jp^hpr gewojjgleven deze titulatuuj^et'^^njl^ej^^Wf^i^msneemt , van|Burger aan het1ü#, het boek 4a 1 Dorine Hermans over het leven van'Pfetéf ' schreef, begrijpt dat het een verlegenheidsoplossing was voor de man wiens vrouw prinses is en wiens zonen prinsen heten. Mr. Van Vollenhoven heeft het in de jaren zestig en zeventig niet gemakkelijk gehad - in zijn koninklijke rol gehandicapt door het feit dat hij burger was, in zijn maatschappelijk functioneren gehinderd doordat hij lid van het Koninklijk Huis was. Het maakt dat de lezer in dit boek van meetaf aan sympathie koestert voor de hoofdpersoon.

Als kind lachte Pieter de spanningen in het huwelijk van zijn ouders weg, en zijn vrolijkheid heeft hem door veel moeilijkheden geleid. Na zijn kennismaking met prinses Margriet in Leiden - ver voor de entree van Marilène van den Broek, Annette Sekrèvre en Laurentien Brinkhorst in kringen van de Oranjes - stuitte hij op de traditie dat Europese koningskinderen dienden te trouwen met een buitenlandse partner van adellijke afkomst, om zo de afstand tot het volk te bewaren en de monarchie in stand te houden. Kroonprinses Beatrix was daarom groot tegenstandster van de keus van haar zusters hart.

De komst van Pieter aan het hof werd zelfs vergeleken met de komst van elektriciteit. Dit boek geeft - betrouwbaarder dan alle roddelbladen van toen en van nu - inzicht in de spanningen aan het hof, voortvloeiend uit de spanningen in het huwelijk van fuliana en Bernhard. Ook voor de regering .vas zijn positie in constitutioneel opzicht ; en nieuw verschijnsel. In die moeitevolle : ijd werden zijn twee lijfspreuken geboren: Ik houd van onafhankelijkheid' en 'ik houd : r niet van mijn hand op te houden'. Oniertussen had Pieter een imagoprobleem, verd hij als de 'koninklijke mafkees' getien, zoals het Parool ooit schreef,

n de jaren tachtig is de kentering gekomen. Pieter van Vollenhoven heeft het mede nogelijk gemaakt dat 'gewone' Nederlanlers in de generatie na hem konden toetrelen tot het Koninklijk Huis. De beschrijïng van zijn levensgang leert de lezer vaarom koningin Beatrix voor haar oudste : oon de Nederlandse tandartsdochter Emiy Bremers niet als echtgenote zag zitten, fan Vollenhoven heeft inmiddels ook maatschappelijk een goede positie verworven loor zijn betrokkenheid bij diverse veiligïeidsinstanties, die gingen fungeren als : en luis in de pels van de overheid. Door dierse rampen - van het Bijlmerdrama tot r olendam - kon de echtgenoot van prinses Margriet zich profileren als pleitbezorger van onafhankelijk onderzoek.

Op één punt slechts vind ik dit uiterst aardige boek tekortschieten: in de aandacht voor levensbeschouwing in het leven van de hoofdpersoon. Zijn voorgeslacht behoorde tot doopsgezinde en remonstrantse kringen, maar verder dan in een tussenzin vermelden dat Pieter 'moest afstuderen en zich liet dopen als lid van de Nederlands Hervormde Kerk, waar de koninklijke familie toe behoorde', komt Hermans niet.

P. J. VERGUNST

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen