Toegewijd alleen gaan [3]

Alleengaanden

Hoeveel gemeenteleden zijn er niet die alleen gebleven zijn of alleen kwamen te staan?

• Langdurig vrijgezelle mannen en vrouwen, die om allerlei redenen, - soms via aangegane relaties die toch weer verbroken werden of die nooit een vaste relatie hebben gehad - op het huidige punt van hun bestaan zijn uitgekomen.

• Gescheiden mannen en vrouwen, die door een ingewikkeld proces van afbraak van een bestaande relatie zijn heengegaan, met alle verdriet en schuld van dien.

• Weduwen en weduwnaars, die wel het huwelijk hebben gekend, maar alweer kortere of langere tijd alleen zijn komen te staan.

• Mannen en vrouwen die worstelen met hun geaardheid, waarmee we dan het gebied van de homofilie betreden.

• En we denken aan onze verstandelijk of lichamelijk gehandicapten, en aan onze zieken, die vanwege hun beperkte verstandelijke of lichamelijke conditie alleengaand zijn.

Er zijn er onder hen die hun positie op een heel rijpe manier kunnen aanvaarden en er vruchtbaar in mogen staan. Je hoort soms van mensen die op een inspirerende manier toegewijd alleen gaan en daar heel goed mee om kunnen gaan.

Tegelijk moeten we vaststellen dat er - afhankelijk uiteraard van de persoonlijke situatie - juist onder alleengaanden ook sprake is van heel veel eenzaamheid.

Strijd

Er zijn alleengaanden die over dit punt een enorme strijd voeren met God. Die wel hebben gehoopt op en gebeden om een levenspartner en die niet hebben ontvangen. Dat kan ontzettend oplopen in je geloof en in het vertrouwen datje hebt in de hemelse Vader. Er zijn jongeren en ouderen die om die reden hun geloof in God en Zijn leiding van ons leven hebben opgegeven of dreigen op te geven. Waarom gunt God mij geen huwelijk en gezinsleven? Er zijn weduwen en weduwnaars die het ontzettend moeilijk hebben als ze echtparen bijvoorbeeld alleen maar zien fietsen, terwijl ze nu zelf alleen zijn. Waarom zo vroeg, waarom zo abrupt voor hen niet meer?

En ik hoorde laatst van een niet-getrouwde mevrouw op leeftijd die, toen het haar niet meer naar de wijze der vrouwen verging, had gezegd: nu kan ik ook nooit meer moeder worden. Dat had ze al nooit gekund. Maar de uitspraak verraadt het diepe verlangen naar een huwelijks- en gezinsleven, vanwaaruit ook een alleengaande helemaal kan denken en menigmaal ook denkt. Wie alleen staat, zal ook geen kinderen en kleinkinderen ontvangen. Dat alles levert soms in het verborgene pijn, strijd en tranen op waar niemand van weet.

En ik denk dat wij als gemeente van de de Heere Jezus Christus niet altijd even fijngevoelig met de alleengaande medemensen omgaan. Er is bij gehuwden veel onwetendheid over wat alleenstaan nu precies is. Hoe je leven er dan uitziet of uit komt te zien. Wat de specifieke dingen zijn, waar je tegenop loopt. Vanuit een huwelijks- en gezinssituatie kan men de neiging hebben de alleengaande als incompleet te beschouwen. Waar er sprake is van een overlijden van je man of vrouw, is dat ook zeker het geval. Dat voelt aan als een amputatie en erger.

Aan de andere kant kan de niet gehuwde medebroeder of zuster de huwelijkse staat op een enorme manier gaan idealiseren. Als ik dat nu maar eens heb of nog maar had, dan zou alles anders zijn. Juist in het licht van deze vragen is Paulus' kijk op alleen gaan haast schokkend verrassend voor zowel gehuwden als niet-gehuwden, gemeente.

Twee pijlen

Paulus lijkt beide gedachtegangen als misverstanden aan het licht te brengen in 1 Korinthe 7. Dus het incompleet zijn van de ongehuwde, zowel als het idealiseren van de huwelijkssituatie. Het is alle twee niet terzake, volgens Paulus. Het huwelijk is, ofschoon een rijke scheppingsgave, niet het enige levensideaal. En alleengaan is geen , mislukt bestaan, maar veeleer een bevoorrechte positie om met des te meer toewijding te mogen en kunnen leven voor God. Daar moeten wij aan wennen. Zowel als gehuwden, alsook als niet-gehuwden.

Wij zijn niet gewend zo omgekeerd te denken. Daarom is het goed om ons door Paulus te laten meenemen, troosten, stimuleren en ons ook door zijn boodschap te laten bekeren. In feite bouwt hij een boeiend en inspirerend betoog op over toegewijd alleen gaan in 1 Korinthe 7. De studie Het huwelijk gewogen van prof. dr. J. van Bruggen, waarvan we voor deze artikelen breed gebruik hebben gemaakt, blijft een uitstekende leidraad voor de bestudering van dit hoofdstuk.

Onthouding

Paulus zegt in vers 1 - en dat wordt de samenvattende hoofdlijn van zijn verhaal -: het is goed voor een mens geen omgang met een vrouw te hebben. 'Aangaande nu de dingen, waarvan gij mij geschreven hebt; het is een mens goed geen vrouw aan te raken.' Of zoals de Nieuwe Vertaling zegt: 'Het is goed voor een mens niet aan een vrouw verbonden te zijn.'

Dat klinkt absurd in een tijd die gedomineerd wordt door seksualiteit en relatiegekte. We zijn anno 2002 flexibel in onze relaties geworden. Je switcht gemakkelijk en vele malen. En je moet ook vooral een relatie hebben. En binnen onze relaties neemt de seksualiteit een dominante plaats in. Alles heeft bijna een seksueel tintje in onze cultuur. Seks is goed voor je. Seks is alles. Onze jongeren worden ermee overgoten en het gaat aan de ouderen niet voorbij.

Wat horen we dan bij Paulus een heel andere geluid. Met onthouding is prima te leven, zegt hij. Onthouding is goed voor een mens. Het heeft toekomst. Het is een voorrecht. Die gedachte zien we terugkeren door het hele hoofdstuk heen. In vers 8 zegt Paulus tegen niet-gehuwden en weduwen, dat het goed voor hen is niet weer te trouwen. Wie niet aan een vrouw verbonden is, moet er geen zoeken, zegt vers 27. Wie zijn dochter niet uithuwelijkt, doet beter, meldt vers 38. En een weduwe is gelukkiger, als zij blijft zoals Paulus is. In al deze concrete uitspraken past de apostel de algemene uitspraak van vers 1 in de praktijk toe. Het is goed voor een mens geen omgang met een vrouw te hebben.

Volledig huwelijk

Maar het tweede dat opvalt in 1 Korinthe 7, is dat deze gedachte toch ook weer niet de enige absolute stelregel is die Paulus hanteert, want daarnaast tekent hij ons ook de andere lijn van het

volledige huwelijk. Paulus heeft, kortom, twee pijlen op zijn boog in i Korinthe 7:

A. Allereerst de lijn van de onthouding. B. Maar daarnaast die van het volledige huwelijk.

Gehuwde mensen mogen zelfs niet afzien van lichamelijke omgang, zegt hij in vers 3-5. En wie zich niet onthoudt, heeft de plicht om te trouwen, aldus vers 9. Gescheiden leven is de gehuwden zelfs door God Zelf uitdrukkelijk verboden, lezen we in vers 10 en 11. Nergens in dit hoofdstuk spreekt Paulus zijn minachting uit over de licha- • melijke omgang tussen man en vrouw. Hij waarschuwt gehuwden zelfs voor onderwaardering daarvan in het christelijk huwelijk. Onthouding is niet het ideaal voor getrouwde mensen.

Paulus weet ook in zijn brieven hoog op te geven van het huwelijk als een verborgenheid, een weerspiegeling van de band van Christus met Zijn gemeente, zoals we daarover bijvoorbeeld lezen in Efeze 5 : 22-33. Het feit dat niet-gehuwd leven in het licht van de komende wereld een groot goed is, doet niets af aan de waarde die het hu-welijk in deze wereld heeft voor de apostel. Paulus zegt ook niet dat het plicht is voor een christen geen omgang met een vrouw te hebben; het is een goede zaak, zegt hij. Het is goed voor een mens geen omgang met een vrouw te hebben.

J. FLIKWEERT, NUNSPEET/HULSHORST

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen