Een plekje in de gemeente

In 1969 zag Jan het levenslicht. Hij was de eerste zoon in het gezin Kroon. De zwangerschap verliep niet vlekkeloos. Zeven maanden lang moest mevrouw op bed blijven. Artsen en verloskundigen waarschuwden haar: 'Het is maar de vraag of het een gezonde baby wordt.' In 1969 werd Jan geboren. 'Hij woog 5 pond. Dat was volgens de artsen iets te weinig. Hij zag er gezond uit', vertelt mevrouw Kroon. Het eerste jaar verliep zonder noemenswaardige problemen. Alles leek erop dat de artsen het voor de geboorte bij het verkeerde eind hadden. De heer Kroon: 'We merkten dat hij wat achterbleef. Jan at moeilijk. Zijn motorische ontwikkeling kwam vertraagd op gang: het duurde vrij lang voordat hij leerde lopen. Zijn voeten stonden ook niet helemaal goed.'

Mevrouw Kroon vertelde het consultatiebureau over haar observaties. Maar ze geloofden het niet: 'Ach mevrouw, het is uw eerste kind. U ziet leeuwen en beren. Het is uw eerste kind en u maakt zich zorgen om niets.' De huisarts zei hetzelfde.

Kleuterschool

Jan ging naar de kleuterschool. Zijn moeder hielp hem waar nodig. Ze zat zelfs twee jaar lang naast hem in de klas om hem te helpen bij het leren. 'Elke avond las ik hem voor. Ik was veel met hem bezig', vertelt mevrouw Kroon. De juffrouw merkte dat Jan niet goed mee kon komen. Mevrouw Kroon: 'Ze ging op hoge poten naar de huisarts en zei dat er wel degelijk wat aan de hand was.'

Jan werd naar de orthopeed gestuurd. Zijn voetjes stonden immers niet goed. Maar deze man stuurde hem direct door naar de neuroloog. De zoon van de familie Kroon werd opgenomen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Hij was toen vier jaar. Daar constateerden de artsen dat hij bij zijn geboorte een lichte hersenbeschadiging had opgelopen. 'Achteraf bleek dat Jan onvoldoende toevoer van zuurstof naar de hersenen had gehad.'

Het was een hele schok voor de ouders van Jan. 'Vooral mijn man had het er erg moeilijk mee. Hij kon het eigenlijk niet aanvaarden dat zijn zoon gehandicapt was. Hij zei ook vaak dat het geen zin had om hem te begeleiden. Ook vond hij het iedere dag voorlezen niet nodig. Hij zei dan: 'Hij leert toch nooit wat. Je plaagt hem op deze manier alleen maar.' Ikzelf heb het er ook moeilijk mee gehad. Ik heb veel met Jan opgetrokken en hem voortdurend begeleid. Dat heeft ook geholpen in het aanvaardingsproces.' Overigens, het voorlezen tot zijn tiende jaar bleek vruchten af te werpen. Jan kreeg de smaak van het lezen te pakken en verslond, en verslindt nog steeds, stapels boeken.'

Moeilijk

Voor Jan brak een moeilijke tijd aan. Mevrouw Kroon: 'Ik weet nog goed dat hij tijdens een schoolvakantie ontzettend goed zijn best had gedaan om te leren steppen op een houten step. Trots ging hij na de vakantie naar school. Toen hij daar aankwam, werd hij door heel veel kinderen uitgelachen. Na dit voorval heeft hij zijn step nooit meer aangeraakt.'

Na de kleuterschool moest Jan naar de LOM-school. 'Hij heeft het daar erg moeilijk mee gehad', zeggen zijn ouders. 'Iedere dag werd hij met een busje naar een naburige stad gebracht. Leeftijdsgenoten keken hem erop aan. Ze zeiden: 'Als je met dat busje weggebracht wordt, ben je gek.' En dat lieten ze hem weten. Maar ook in het busje zelf werd hij geplaagd. Er zaten ook moeilijk opvoedbare kinderen in het voertuig. Zij gingen naar een andere school in de stad. De kinderen trokken knopen van zijn jas af en deden nog veel meer akelige dingen. Jan kwam vaak huilend terug van school.' Op een gegeven moment hakten de ouders de knoop door en Jan ging met de gewone lijndienst naar school. De problemen werden daarna minder. Via contacten met een oud-predikant kon Jan gaan leren aan een aangepaste beroepsopleiding. Hij verbleef enkele jaren in dit predikantsgezin. Jan koos voor de tuinbouwopleiding. Na die studie werkte hij via de sociale werkplaats op verschillende plekken in het land. Hij reisde in die tijd veel. Zo bezocht hij Israël vijf keer. Maar ook andere landen bleven hem niet vreemd. i

Verleden

Zowel in het maatschappelijk als in het kerkelijk verkeer had Jan in de puberleeftijd en daarna moeite zijn draai te vinden in zijn geboorteplaats. 'In de kerk zaten immers de jongelui, die ook op de plaatselijke dorpsschool lessen hadden gevolgd en hem hadden geplaagd. Voortdurend werd hij geconfronteerd met zijn verleden. Hij heeft het verblijf in zijn geboorteplaats

altijd moeilijk gevonden. Nu heeft hij het heel wat beter naar zijn zin in zijn huidige woonplaats. Overigens waren de contacten met de predikanten goed.'

Ook de ouders van Jan hebben binnen de kerkelijke gemeenschap betrekkelijk weinig persoonlijke betrokkenheid ervaren. 'Natuurlijk waren de mensen vriendelijk, maar het tonen van een stukje medeleven van gemeenteleden is er maar weinig geweest. Dat veranderde toen de vereniging 'Op weg met de ander' werd opgericht. Het omzien naar de gehandicapte medemens kreeg een plek in de gemeente. Er kwamen aangepaste kerkdiensten.' Jan legde belijdenis van het geloof af in de kerkelijke gemeente in zijn geboorteplaats.

Weg

Enkele jaren later werd het steeds dui-. delijker. Jan wilde weg uit zijn dorp. 'Langzaamaan voelden we het aan en opeens was daar de vraag: 'Ik wil het huis uit en op mijzelf gaan wonen.' Natuurlijk hadden we er in eerste instantie vraagtekens bij. Kon het wel? Hoe gaat dat dan? En nog veel meer vragen. 'Jan zette door en kreeg een flat toegewezen in een van de naburige gemeenten. 'Vanuit de kerkelijke gemeente is er veel werk verzet. Dat moeten we zeggen.'

ang daarna bleek dat Jan zijn vond. 'Er viel een enorm pak van hart.' Via de club maakte hij ruim ar geleden kennis met een meisbelde hem op, toen hij op vawas naar Griekenland. Het conas snel gelegd en vorig jaar zijn trouwd. Een oud-predikant uit eboortedorp heeft hun huwelijk egend. Wij zijn er ook trots op j dit zo heeft kunnen bereiken. ensen over hem of tegen hem n dat hij gehandicapt is, dan hij boos. Hij zegt dan dat hij zo ttend veel zelf kan. En dat is ook arom kiezen wij ervoor hem In zij het g vindt belijd hij ha predi tijden hem zovee NB. D zijn om anders begaafd te noemen.' In zijn nieuwe woonplaats heeft Jan het goed naar zijn zin. Ook kerkelijk vindt hij aansluiting. 'Toen zijn vrouw belijdeniscatechese ging volgen, heeft hij haar ook intensief begeleid. De predikant haalde dat ook nog aan tijdens de belijdenisdienst. Volgens hem waren er maar weinig mensen die zoveel wisten als hij.'

HERBERT VAN DAALEN

NB. De namen uan de genoemde personen zijn om priuacyredenen ueranderd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen