Anton van Harskamp (red.), Christendom voor dummies. Uitg. Meinema, Zoetermeer; 80 blz.; € 9,90.

Dit boekje is goed beschouwd het verslag van een merkwaardige, zo niet onmogelijke onderneming: vijf min of meer vrijzinnige auteurs willen de kern van het christendom uitleggen aan 'dummies' (d.w.z. onbenullen, in dit geval op godsdienstig terrein), terwijl ze duidelijk niet geloven dat het christendom zo'n kern heeft. Typerend voor hun visie is veel meer de gedachte dat het christendom bestaat uit een bonte hoeveelheid pluriforme opvattingen en verschijnselen, een veelkleurigheid die zo groot is 'dat niemand in staat is vast te stellen wat de grootste gemene deler is' (13). Sterker nog: volgens de eindredacteur is het zelfs zo dat de zaak waar het in het christendom om gaat - God, Jezus, het Woord - onkenbaar is. Je vraagt je af waarom je er dan zo'n boekje (overigens teruggaand op een cursus aan de VU) over zou samenstellen. Eén aap komt in elk geval uit de mouw als Van Harskamp even later triomfantelijk schrijft: 'Deze teksten laten... zien dat de religieuze en theologische aartsconservatieven van vandaag ongelijk hebben' (p.15, overigens zonder duidelijk te maken wie hij daarmee precies bedoelt). Maar zo'n conclusie zal vermoedelijk alleen diegenen overtuigen die toch al overtuigd waren. Hoe dan ook, wat men in dit boekje aantreft is geen inleiding in het christendom. Nergens wordt zelfs maar de vraag gesteld wat nu precies 'christelijk' mag heten en wat niet, en hoe je dat zou kunnen bepalen. Veeleer beperken de auteurs zich tot een weergave van hun eigen, doorgaans weinig verplichtende, opvattingen. Zo komen we volgens Lenie van Reijendam-Beek God op het spoor door ons af te vragen 'waar heb ik eerbied voor, waar heb ik enorm veel voor over om het te beschermen? ' (alsof je dan niet net zo goed bij een of andere afgod kunt uitkomen). En Herman Wiersinga mag nog eens herhalen waarom we Jezus uitsluitend als voorbeeld moeten zien en vooral niet als verzoener van de schuld. Patrick Chatelion Counet is dan in elk geval origineler en informatiever in wat hij schrijft over de Bijbel, al kan ik evenmin uit de voeten met de postmoderne wijze waarop hij de bijbelse boodschap geheel Iaat opgaan in wat mensen er van maken (p.57). Peter van Rooden ten slotte schrijft meer een historisch essay, dat bij alles wat er te leren valt een typisch staaltje van bedrijfsblindheid vertoont: zijn voorliefde voor de sociale en politieke kant van het christendom brengt hem ertoe het wezen van de kerk vrijwel geheel tot deze sociaal-politieke kant te reduceren. (Dan heb ik het nog niet over zijn m.i. uiterst onwaarschijnlijke voorspelling dat de reformatorische jongeren die hij in Leiden naar school ziet gaan later allemaal evangelisch zullen worden, p.79). Al met al dus een teleurstellende publicatie met een misleidende titel. Dummies in het christendom wens je niet de privé-opvattingen van enkele verlichte theologen toe, maar een onversnedener Evangelie.

G. VAN DEN BRINK, WOERDEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen