Bijbelstudie als speerpunt

Op 26 september hopen wij met veel leden en belangstellenden in de Veluwehal te Barneveld stil te staan bij het 50-jarig bestaan van onze Vrouwenbond. Een jubileum is een goede gelegenheid om achterom te zien. De Heere, onze God, heeft mensen in het hart gegeven vrouwen uit de gemeenten bij elkaar te brengen rondom Zijn Woord. En deze vrouwen, geraakt door het wonder van de liefde van God, gingen aan het werk. Zij hadden een doel voor ogen: zorgen voor financiële middelen voor de GZB, zodat ook in landen overzee mensen het Evangelie zouden horen.

In de gemeenten ontstonden verenigingen en vrouwen werden actief. Er werd een landelijk bestuur gevormd, dat leiding gaf aan het geheel. Vorige week hebt u kunnen lezen van activiteiten die in het verleden tot stand zijn gekomen. Wat is er veel werk verzet onder leiding van de dames Van der Haar, Harkema en Meijwaard. Jubileren is niet alleen achterom zien, maar roept ook op tot bezinning voor de toekomst. Het huidige bestuur van de vrouwenbond is zich er terdege van bewust dat het niet kan rusten op wat gedaan is in het verleden, maar dat het geroepen wordt om in deze tijd gestalte te geven aan de taak die verwoord is in de statuten.

Het gaat daarbij met name om het leiding geven aan de verenigingen bij het bestuderen van Gods Woord, het toerustingswerk, vakantiewerk en het alert zijn op wat zich afspeelt in kerk en maatschappij om daarop te reageren vanuit de gereformeerde levensbeschouwing. Hoewel iedere tijd zijn eigen problemen kent, constateren we dat op kerkelijk en maatschappelijk gebied de omstandigheden niet eenvoudiger geworden zijn.

Wereldburger

Kijken we naar de periode van vijftig jaar die achter ons ligt, dan is er ook heel veel veranderd. Was men vroeger inwoner van een dorp of van een stad, nu is men met recht wereldburger. Met alle gevolgen van dien. Grenzen vervagen en mensen komen er eerlijk voor uit zich niet meer gebonden te weten aan het Woord van God. Of - en dat gebeurt ook steeds meer - men doet nog mee, is zelfs bijzonder actief, maar daar blijft het bij.

Het lijkt of men niet meer toekomt aan de wezenlijke vragen van het geloof. Deze geest van (schijnbare) onafhankelijkheid manifesteert zich in de samenleving en in de kerk. Er is sprake van een hernieuwd vrijheidsdenken. Als we kijken naar de wetgeving, dan zien we dat het nieuwe denken ten grondslag ligt aan veel besluiten. Als Comité Vrouwenbonden reageren we dan ook wanneer er wetten uitgevaardigd worden die tegen Gods geboden indruisen. Denk aan de abortuswet, de euthanasiewet, de zondagswet, het homohuwelijk enz. Wetten die niet uit het brein van een enkele vrijheidsdenker voortspruiten, maar die blijkbaar kunnen rekenen op de goedkeuring van het grootste gedeelte van onze volksvertegenwoordiging. Mensen die gekozen zijn om verantwoordelijkheid te dragen en de stem van het volk vertolken. Concreet betekent dit: deze besluiten konden worden genomen omdat de burgers van ons land over het algemeen slechts oog hebben voor het hier en nu.

Ook in de kerk komen we de geest van emancipatie tegen. In gesprekken worden argumenten gehanteerd die voortkomen uit gedachten als: niet het Woord van God is voor mij norm en onder dat Woord zal ik van harte buigen, maar... ik bepaal zelf wat goed en wat kwaad is en Iaat mij door geen (A)ander leren.

In deze samenleving en kerk leven wij als vrouwen. Leven we voor Gods Aangezicht. We worden geroepen ons licht te laten schijnen. Op de ontmoetingsbijeenkomsten die dit voorjaar werden gehouden, is duidelijk naar voren gebracht dat dit alleen mogelijk is als wij dicht bij Christus leven, achter Hem aan gaan. Denk aan de gelijkenis van de Wijnstok en de ranken. Dan zijn we herkenbaar als reflector van Hem.

We komen zo tot de kern: het gaat erom in het leven van oudere en jongere vrouwen dat wij Christus kennen en delen in Zijn liefde en gerechtigheid. Het Woord van God maakt ons levend. Dat Woord onderzoeken is dan ook het speerpunt van de vrouwenverenigingen in onze tijd.

Bijbelstudie

We hebben gezien dat er door de Vrouwenbond gereageerd wordt naar de regering wanneer dit nodig is, dat er vakantiewerk georganiseerd wordt, maar dat bijbelstudie de kerntaak van de verenigingen vormt. Het is heel belangrijk dat wij iedere dag persoonlijk de Bijbel ter hand nemen. Daarin lezen, op ons laten inwerken wat de Heere te zeggen heeft en tijd te nemen voor het gebed. Wie zou deze stille tijd kunnen missen? Maar... wat is het een zegen dat ook in onze tijd op zoveel verenigingen in zoveel gemeenten vrouwen in alle rust bij elkaar komen om de Bijbel samen te onderzoeken. Vrouwen met verschillende achtergronden. Allereerst is er het verschil in leeftijd. De een heeft meer ervaring dan de ander. Vervolgens zijn de leefomstandigheden ook niet hetzelfde. Er zijn vrouwen die druk zijn met hun gezin en alles wat dat met zich meebrengt, maar ook vrouwen die alleen in het leven staan. Zij maken deel uit van het maatschappelijk gebeuren en lopen tegen zaken aan die zij vaak alleen moeten verwerken.

De leden van onze verenigingen zijn op verschillende manieren met de Bijbel bezig." Zo is er de jaarlijkse Bondsdag in september, waarop een bijbels thema centraal staat; er zijn de ontmoetingsbijeenkomsten, waarop we door lezingen veel aangereikt krijgen en ook in de gelegenheid zijn (persoonlijke) vragen te stellen. De ringavonden zorgen eveneens voor een bijbelse toerusting.

Heel belangrijk is de bijbelstudie in de Hervormde Vrouw. Op de meeste verenigingen wordt deze studie gebruikt. Per seizoen wordt een bijbelboek behandeld of wordt er een aantal thema's aan de orde gesteld. Het ene jaar uit het Oude Testament en het andere jaar uit het Nieuwe Testament Voor deze aanpak is bewust gekozen, omdat je zo een stuk evenwicht krijgt wat de stof betreft en door een seizoen lang met een bijbelboek bezig te zijn, duidelijker lijnen gaat zien.

Verrassend

Bijbelstudie, maar hoe? Steeds weer blijkt dat het van het allergrootste belang is eerst het betreffende bijbelgedeelte goed te lezen. Wat kan dat al verrassend zijn! Wij hadden soms bepaalde gedachten, maar bij het lezen werd duidelijk wat er werkelijk staat. Vervolgens is het nodig dat de predikant ons uitlegt wat er met de tekst in het verband van het bijbelgedeelte wordt bedoeld. Daarbij komt natuurlijk ook de vraag aan de orde: wat heeft het gedeelte ons te zeggen? Enkele gespreksvragen sluiten de bijbelstudie af. In grotere of kleine groepjes worden de vragen, die heel persoonlijk kunnen zijn, besproken. Het gaat daarbij om de verhouding tot God, maar ook over ons staan in gezin en maatschappij.

We constateren dat er bij velen vragen leven. Niet zozeer op het dogmatische vlak, maar veelmeer inzake het leven van het geloof. Heel verschillende vragen, bijvoorbeeld over de toe-eigening van het heil, over het Heilig Avondmaal, maar ook hoe we hebben te staan in heel praktische omstandigheden, zoals: hoe ga ik om met mijn kinderen, die niet meer naar de kerk gaan? Vragen die velen van ons herkennen en die ons zo bezighouden dat wij geen oog hebben voor anderen, die hun eigen problemen hebben. We denken aan vrouwen die geen kinderen hebben. Wanneer zij dit in het gesprek brengen, kan dat heilzaam zijn, omdat wij onze eigen zorgen in het juiste perspectief zien en beseffen dat de Heere de weg van iedere vrouw leidt en dat wij bij Hem met alles mogen komen. Daarbij niet vergetend de zorgen van anderen ook in onze gebeden mee te nemen.

Wat een zegen, dat we als vrouwen uit de gemeente elkaar dan mogen wijzen op wat de Heere vraagt, maar ook op wat Hij belooft in Zijn Woord. Zo kunnen we elkaar tot een hand en een voet zijn.

Een bespreking kan tot indrukwekkende uitspraken leiden. Zoals op die ene verenigingsavond. De moeder die haar zoon verloren had bij een motorongeluk, was weer op de vereniging. Ze zat er stilletjes bij, had geluisterd naar de bijbellezing, had meegezongen en toen kwam ze terecht in een gespreksgroepje. Het werd stil. Vraag voor vraag werd behandeld. Toen was er de vraag of wij wisten wat het betekende dat ons leven gesnoeid wordt Niemand durfde iets te zeggen. Zij nam het woord: 'Ja, ik weet wat dat betekent 1 . Er ontstond een gesprek, waarin een geloofsgetuigenis doorklonk en dat iedereen wat te zeggen had.

Toerusting

Zo worden de leden van de vrouwenvereniging iedere keer toegerust. Dat is nodig. Er komt heel veel op ons af en vele vragen worden gesteld. Hoe zouden we een antwoord hebben, als we geen onderwijs ontvangen, als we niet vragen om de leiding van de Heilige Geest?

Gods Woord roept vrouwen op om waakzaam en nuchter te zijn, juist in een tijd waarin bijna geen rekening meer gehouden wordt met dit Woord. Laten we elkaar vasthouden, elkaar opscherpen en reageren als voor maatschappelijke ontwikkelingen of kerkelijke zaken onze aandacht wordt gevraagd. In de wetenschap dat God de Heere regeert en wijsheid daarvoor schenkt op het gebed. Vijftig jaar Vrouwenbond! God houdt Zijn werk in stand. Soli Deo Gloria!

M. H. GUIJT-GUIJT, BARNEVELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen