BLIJVEN OF GAAN?

Tijdens spreekbeurten in het land stel ik wel eens de vraag: 'Hebt u enig idee hoeveel mensen in Nederland per week de kerk de rug toekeren? ' De antwoorden zijn nogal uiteenlopend. Variërend van een tiental tot een paar honderd. Telkens weer is de schrik groot als ik vertel dat het er bijna duizend per week zijn. Een complete dorpsgemeente of een halve wijkgemeente haakt elke week af! Enige tijd geleden werden de cijfers over 2001 bekendgemaakt De Hervormde Kerk verloor 50.966 leden. Berekend werd dat als de terugloop zich in dit tempo doorzet er over 35 jaar geen hervormden meer zijn.

Opmerkelijk is dat niemand zich hier druk om lijkt te maken. Ergens in ons achterhoofd denken we dat het zo'n vaart niet lopen zal. De kerk is immers van alle eeuwen. Dat is waar. De Nederlandse Geloofsbelijdenis zegt dat Christus een Koning is die niet zonder onderdanen kan zijn. Maar laten we daarmee toch niet te snel de zaak op zijn beloop? Wereldwijd gezien verwacht men dat de christenheid jaarlijks zal groeien en hier en daar zelfs zal verdubbelen. Behalve in Europa, waar de aantallen zullen dalen.

Wat staat ons te doen? Is tegen deze teruggang enig kruid gewassen? In het evangelie en in de brieven van Johannes lezen we de oproep om te blijven. Blijven bij de geboden. Blijven in de liefde. Blijven bij het Woord. Blijven in de Zoon en in de Vader. Opdat ook de Geest in ons blijft. De geslachten die ons voorgingen, bleven en hebben volhard, in de gebeden en in de breking van het brood. Oprecht verbonden aan de dienst van Christus. Naar mijn besef gaat daar vandaag een missionaire werking van uit. Zo begon het immers met de kerk? Als een kleine beweging die volhardde en waaraan iedereen kon zien dat er veel onderlinge eenheid en liefde bestond. Er straalde bewogenheid van uit. En dagelijks werden er mensen aan toegevoegd. Als vanzelf was er groei, in de diepte en in de breedte. Daar mogen we het ook voor vandaag van verwachten.

Twee dingen wil ik ter bemoediging doorgeven. In de eerste plaats de ervaringen die ik de afgelopen tijd heb vernomen vanuit het Dabar-werk. Al jarenlang gaan jonge mensen in teams er op uit om in de zomervakantie op campings en in de grote steden de boodschap van het Evangelie door te geven. Na al die jaren dachten we dat er wel een moment zou komen dat dit werk zijn langste tijd gehad had. Maar meer dan ooit ontstaan er openingen in de contacten en gaan harten open voor het Evangelie. Omdat de Dabarteams bleven komen. Hun blijvende inzet was voor jongeren en ouderen een teken van de trouw en de betrouwbaarheid van God.

Een tweede bemoediging kwam uit Engeland, waar in sommige streken kerken compleet zijn weggevaagd. Toch staan er voorgangers op die samen een netwerk vormen en elkaar aansporen om te volharden in het getuigenis van Christus. In hun streven naar reformatie zien ze niet nostalgisch om naar vroeger, maar zien ze naar voren en naar buiten. En zeggen: onze eerste prioriteit is evangelisatie. Ons hoogste doel is de natie te winnen voor Christus. Het gaatje wel aan je hart als je ziet hoe velen afhaken. Maar misschien moet het eerst minder worden om te beseffen waar het in het geloof en in de kerk werkelijk om gaat: blijven en er op uit gaan.'

D. P. C. LOOIJEN, PREDIKANT-DIRECTEUR IZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen