Een bijzondere zorg

Woord en Schrift

'Van de Heere Jezus is ons geen schrift bewaard'. Opvallend is het dit in een bijbelcommentaar te lezen; daar denk je eigenlijk nooit aan. Ook niet als wij te maken hebben met andere 'boekreligies' (denk bv. aan de Koran, al ligt dat wel heel anders).

Tegelijk moet je wel even denken aan Exodus 31, waar de vinger van God de wet in stenen tafelen schrijft (vs. 18). Zie Art. 3 NGB. Ook moeten we maar niet te veel verbinden aan Johannes 8 : 6, 8 waar Jezus nederbukkend met de vinger in de aarde schrijft. Wie zich verveelt op een vergadering of denkt: 'de zaak gaat mij niet aan', trekt ook lijntjes op een papiertje en figuurtjes. Het laatste bedoelt Jezus hier ook. Hij is niet gekomen om deze overspelige vrouw te veroordelen en brengt de aanklagers tegelijk tot zelfontdekking. Zien we naar de apostelen, dan zijn er maar weinig die ons iets hebben nagelaten. Je kunt dan alleen noemen Mattheüs (Levi), Johannes, Petrus en Paulus. Van Petrus weten wij dat hij Silvanus (=Silas? ) liet schrijven. Daarom valt het mooie Grieks van de Galilese visser op (vgl. 1 Petr. 5 : 12; 2 Petrus vermeldt dit zozeer niet.) Maar het blijft geschrift van Petrus, ook al zou Silvanus beide geschreven hebben. Nog even wijzen wij op de zgn. 'onge-

schreven woorden' van Jezus. Daarmee bedoelt men door Jezus gesproken woorden, die wij niet in de evangeliën vinden. Ze leven voort in herinnering van mensen. Een duidelijk voorbeeld, al zijn er meer, is altijd nog Handelingen 20 : 35: De Heere Jezus heeft eens gezegd dat het zaliger is te geven dan te ontvangen.

Geen goedkeuring

Woord en Schrift zijn twee. Het Woord van God is gesproken (NGB Art. 3) door 'heilige mensen van God, van de Heilige Geest gedreven zijnde'; of met Luther in 2 Petr. 1: 21 'maar mensen hebben van Godswege gesproken, gedreven zijnde door de Heilige Geest'. Art. 3 zegt verder: 'God heeft door een bijzondere zorg, die Hij voor onze zaligheid draagt, Zijn knechten de Profeten en Apostelen geboden. Zijn geopenbaarde woord bij (=op) geschrift te stellen; ... hierom noemen wij zulke geschriften: Heilige en Goddelijke Schrifturen.'

Daarom ook ons spraakgebruik over de Heilige Schrift als het Woord van God.

Blijvend bij de apostelen, betekent dat dat hun geschriften waarlijk onze goedkeuring niet behoeven. Het geloof is geen goedkeuring van, maar erkenning van de Heilige Schrift als

Woord van God. Eigenlijk is dit een stil geheim van de Heilige Geest; tegelijk zo'n verrassend geheim voor allen die door het geloof in het Woord aan de Heere en Zijn Christus verbonden worden. Overdraagbaar aan elkaar is dit niet; de Heilige Geest houdt het Zeifin handen. Gelukkig maar! Wie heeft als mens macht over het hart van een ander? 'Getuigen' is roeping; 'overtuigen' is het werk van de Heere, ook al zijn de apostelen alsmaar bezig in hun onderwijs om uit de Schriften te 'bewijzen' datjezus de Christus, de Messias is, de Zoon van God.

Openbaring

Als straks het werk van Christus voleindigd is op aarde, krijgen de apostelen een plaats in de voortgang van de openbaring. Ze mogen nieuwe dingen verkondigen, maar ook in brieven en in evangeliën bekendmaken. De Geest brengt te binnen, maakt indachtig, wat zij van de woorden en daden van Jezus vergeten waren, of in de verste verte niet hadden begrepen. 'Wat Ik doe, weet gij nu niet, maar gij zult het na deze verstaan'. Dat was eenmaal het woord van de Heere Jezus onder de discipelen (Joh. 13 : 7). En nu mag het alles op schrift vastgelegd worden voor de kerk van alle eeuwen en plaatsen. Een Woord, dat zal bestaan in eeuwigheid (Ps. 119 : 89). Zoals de engelen in het Oude Testament dragers van de openbaring van God waren (Hebr. 2 : 2w), zo is het nieuwtestamentische heil eerst door de Heere Jezus verkondigd. En daarna verder door

Hem aan Zijn apostelen geopenbaard. Later zal Paulus zeggen aangaande het evangelie: 'Ik heb het ook niet van een mens ontvangen, noch geleerd, maar door de openbaring van Jezus Christus' (Gal. 1:12).

Intussen mag duidelijk zijn dat zeer velen op deze wijze het Woord van God niet meer menen te kunnen aanvaarden en geloven.

Wat zich aandient als 'de leer van de apostelen', 'de leer van Christus' wordt door hen gezien als product van de schrijvers, hun omstandigheden en betrokkenheid bij het eigentijdse van hun leven. Hun geschriften kunnen daarom zonder meer geen gezag meer hebben voor ons als Woord van God. De bijzondere zorg van God voor onze zaligheid (Art. 3 NGB) is hier losgelaten. En daarmee het Woord.

Woord en Schrift

Wel nergens wordt zo indringend het goddelijk gezag aan de apostolische geschriften toegekend als in de Openbaring van Johannes. Johannes moet van de Heere schrijven (1:11), en zijn geschrift naar de zeven gemeenten in Azië sturen. Zie ook Op. 1:19; 2 : 1 enz. (De zeven brieven). In Op. 14 : 13 beveelt de Heere aan Johannes: 'Schrijf, zalig zijn de doden, die in de Heere sterven, van nu aan. Ja, zegt de Geest, opdat zij rusten mogen van hun arbeid; en hun werken volgen met hen.'

Maar vooral het slot van het laatste bijbelboek is indrukwekkend. Het begin (1: 3) spreekt zalig, wie leest en hoort

en bewaart het apostolisch woord. Maar vol van gezag van Christus, van apostolisch gezag komt Op. 22 : 18-19 tot ons: 'Want ik (Johannes) betuig aan eenieder, die de woorden der profetie van dit boek hoort: Indien iemand tot deze dingen toedoet, God zal hem toedoen de platen, die in dit boek geschreven zijn. En indien iemand afdoet van de woorden van het boek van deze profetie, God zal zijn deel afdoen uit het boek des levens, en uit de heilige stad, en uit hetgeen in dit boek geschreven is'.

Geschiedenis

natuurlijk heeft ook de bijbel, en heb-

ben de bijbelboeken een geschiedenis. Ze zijn niet steeds na elkaar geschreven, en verder aan de bestaande boeken op een rijtje toegevoegd. De plaats waar en de tijd wanneer verschillen zo heel veel van elkaar. Wie dit alles na wil gaan, stuit telkens op de conclusie: 'Wij weten het niet'. Er is ook veel meer geschreven dan er in de Bijbel, ook in het Nieuwe Testament staat. Wie zal zeggen wat er allemaal wel aan briefwisseling door de apostelen is geschied, maar het wonder van de Schrift als Woord van God blijft, zoals reeds aangehaald uit de belijdenis in Art. 3: 'Van het geschreven Woord van God'; alleen Gods bijzondere zorg voor onze zaligheid heeft dit tot stand gebracht.

Vele vragen rijzen hier op. Bijvoorbeeld waarom wel de 66 bijbelboeken die wij hebben, en niet allerlei al of niet apocriefe boeken die eveneens bewaard zijn, of door heel vroege schrijvers worden aangehaald, terwijl wij hun boeken of brieven niet meer hebben.

Wie zich geheel in deze vragen verliest met zijn logische denken en drang naar bewijsvoering, schiet ten slotte met zijn eigen armoede over. De Heilige Schrift wil gelóófd worden. En wie aan het Woord wordt vastgehaakt, omdat Gód spreekt, mag zich verlaten op het Woord alleen, dat uit Gods lippen is uitgegaan. Die aanbidt ook 'Gods bijzondere zorg'; en heeft genoeg aan het Woord alleen, zoals de Heere ons dat door de eeuwen heen gaf. En met dat 'genoeg' ook vaste 'zekerheid'.

De volgende keer willen wij gaan zien wat de Bijbel van de twaalf (dertien) apostelen ieder apart ons meedeelt. Soms is dit maar heel weinig; bij anderen juist weer heel veel. Al naar gelang ieder zijn plaats van Christus heeft ontvangen, zoals dat ook vandaag nog is in de gemeente van Jezus Christus.

J. C. SCHUURMAN SR., BARNEVELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen