Vreugde in beproeving

Wanneer we deze tekst tot ons laten spreken is het toch wel moeilijk. Als mensen gunnen we elkaar toch het beste, een goed leven, niet te veel zorgen en problemen. We wensen elkaar in belangrijke momenten van het leven de zegen van God toe en hebben daarbij zo onze eigen associaties. Ik denk dat er niet zoveel zullen zijn die hierbij denken aan 'verzoekingen'.

Dan lezen we hier: 'Acht het voor vreugde', en dan nog wel grote vreugde, 'wanneer gij in velerlei verzoekingen valt'. Bij zo'n tekst kun je veel vragen hebben. Is dit misschien wel makkelijk praten door iemand die nauwelijks levenservaring heeft of misschien niet zoveel heeft meegemaakt in zijn leven? We moeten dit niet te snel denken van iemand. Vaak blijkt dat men elkaar slechts oppervlakkig kent doordat men nooit in iemands hart heeft willen kijken; luisteren naar diepere achtergronden. We moeten ook niet te snel afgaan op enkele woorden, maar leren luisteren naar deze schrijver.

De man die deze tekst schrijft is niemand minder dan Jacobus, de broer van onze Heere Jezus Christus. Een man die aanvankelijk de gangen van zijn oudste Broer niet kon volgen en er geen geloof aan hechtte (vgl. Joh. 4 : 3-10). Dat moet voor de Heere Jezus niet eenvoudig zijn geweest. Mensen die je zo dichtbij staan en in een situatie van bedreiging met de dood, tegen Hem zeggen om maar te vertrek-ken naar Judea (vgl. Joh. 7 : 1). Als Hij dan echt Messias is, laat Hij het maar zien aan de wereld. Een verzoeking voor Jezus. Hij ging er niet op in en bleef in Galilea.

Later is Jacobus het gelukkig anders gaan zien, dankzij zijn eigen Broer, die aan hem na de opstanding is verschenen (1 Kor. 15 : 7). Wat moet dat een ontroerend moment zijn geweest voor Jacobus zelf. Zijn eigen Broer opgestaan uit de dood en aan hem verschenen. Al snel is hij een van de leidende figuren in de christelijke gemeente van Jeruzalem geworden en heeft hij groot gezag verworven, zoals ook zal blijken in de leiding die hij heeft van de eerste synodevergadering in Jeruzalem (Hand. 15). Zijn woorden mogen dan wel zwaar gewogen worden en waarom zegt hij zoiets gelijk aan het begin van zo'n algemene brief. Hij zegt zoiets niet zomaar even vluchtig. Hij weet waarover hij spreekt.

Nu is er in onze tekst geen sprake van een toewensen van allerlei moeilijkheden en zorgen en dat je daar dan ook nog vreugde in zou moeten hebben. Dat zou tegen de natuur en de gevoelens van de mens ingaan. Heeft Jezus niet geleerd te bidden: 'Leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze? '

Maar Jacobus wil bemoedigen, vertroosten, een hart onder de riem steken. De christenen waaraan hij schrijft kennen veel zorgen en moeilijkheden juist REDACTIE: P.J.VERGUNST, door hun geloof. Ze POSTBUS452, worden ver127volgd. Het geloven in Hem is geen garantie datje gevrijwaard wordt van moeilijkheden. Juist niet! In de wereld zult gij verdrukking hebben, heeft Jezus gezegd. De christenen, waaraan hij schrijft, zijn verstrooid geworden en in de diaspora terechtgekomen, juist vanwege hun geloof.

Het blijkt wel dat ze erdoor worden overvallen. Het woord 'vallen' wordt hier gebruikt. Valkuilen zijn er zoveel in het leven. Eer dat je het weet kom je erin terecht. Satan zit niet stil o.m mensen in de valkuil te lokken, om dingen stuk te maken en vooral de verhouding met de Heere God zelf onder spanning te zetten en hij gebruikt daar zo zijn mannetjes voor. Mensen gaan twijfelen aan de leiding van God in het leven. Waarom gebeuren er van die dingen die mij emotioneel zo diep raken? Waarom heb ik verdriet over pijnlijke opmerkingen die zeer doen voor het gevoelige hart? Juist van degenen die dichtbij staan, die niet begrijpen wat innerlijk doorgemaakt wordt en wat aan niemand valt uit te leggen? Zouden ze niet verder denken? Jacobus weet hoe hij ook voor zijn Broer ooit een verzoeking is geweest. En wat maken vervolgde christenen in de wereld allemaal niet mee?

Hij geeft eigenlijk praktisch aanwijzing hoe je kunt omgaan, wanneer vele verzoekingen je overvallen. Het Griekse woord dat hier vertaald is met 'acht het voor' heeft als achtergrond 'tot een bepaalde conclusie komen'. Wel, Jacobus is tot een bepaalde conclusie gekomen, door ervaring, ondervinding, dat al die moeilijkheden vanwege het geloof in Christus een grote betekenis kunnen hebben. Hij spoort aan, wanneer die vele verzoekingen zich voordoen en je ermee JOHANNES 14:6 0AL te maken HUIZEN krijgt, (NH), TEL035-5254199 het voor vreugde houden. Een aansporing, een opwekking. Het is een soort middel, medicijn die je staande houdt.

We kennen allemaal wel mensen die ondanks grote moeilijkheden een vreugde hebben. Het is de vreugde in het geloof, die hen in staat stelt om het te dragen. Blijkbaar is het niet alleen een kwestie van een blijmoedig karakter. Nee, we hebben de aansporing nodig om vreugde te hebben. Als het er staat wil de Geest Gods die ook schenken. Hij wil geven wat Hij ook aanspoort. Daar kunnen we op aan. Dat is Zijn belofte.

En de verzoekingen dragen ergens toe bij.

Het staat in een groter geheel, namelijk in het levensplan dat God de Heere met Zijn kinderen heeft. Je weet dat het beproevingen des geloofs zijn.

De vraag kunnen we stellen of het geloof zelf op de proef wordt gesteld. Ons geloofsvertrouwen kan gemengd zijn met veel van onszelf; dat we nog te veel geloven op ons eigen inzicht, onze emoties. Dat zien we ook bij de discipelen. Ze geloofden in Jezus Christus, maar moeten nog leren elkaar de voeten te wassen, niet te staan naar eigen eer of in eigen kracht het zwaard te trekken. Het geloof moet gelouterd worden. Zoals het goud en zilver in de smeltkroes wordt gelouterd. Geloven: helemaal in diep ontzag vertrouwen op het Woord van de Heere alleen. En niets meer van mijzelf. Het geloof gelouterd door zorgen, moeiten, ziekbed, weduwschap.

Of wordt bedoeld dat de omstandigheden, de moeilijkheden in het leven juist door het geloojworden getrotseerd; dat het geloof als een instrument wordt gebruikt om ondanks alles wat moeilijk is te vertrouwen op Gods leiding. In weerwil van alle boze krachten en stormen die over ons leven gaan toch vast te houden en te overwinnen door op de Heere God te vertrouwen.

Maar het leert ons vooral één ding: lijdzaamheid.

Het leert ons geduld in het leven te hebben.

Als je dat voor ogen houdt word je ook niet zo snel van je stuk gebracht. Het draagt bij tot de groei in het geloof, tot meerder verzekering, houvast. Het geloofsleven krijgt een stevig karakter. Ja, ten diepste draagt het bij tot het uiteindelijke doel 'volmaakt zijn en geheel oprecht en in geen ding gebrekkig'.

Jacobus houdt het einddoel voor ogen en in alles wat ons overkomt in het leven daar heeft God Zijn hand in en leert Hij ons geduld.

A. A. FLOOR, ELBURG

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen