Boekbespreking

Gijs Dingemans, Als getuigen gaan praten. Op zoek naar de betekenis van Jezus. Uitg. Kok, Kampen; 142 biz.; € 14, 90.

De laatste jaren zijn er heel wat studies verschenen over de betekenis van Jezus Christus. We denken aan de boeken van Kuitert, Den Hefer en Vari de Beek en aan het synodalegeschrift van de SoW-kerken. Reden voor de Groningse emeritus hoogleraar Dingemans om zijn visie ten beste te geven. Hij doet dat in de fictieve vorm van vraaggesprekken die hij als journalist voert met de evangelisten, met Paulus en Barnabas (over de brief aan de Hebreeën). De originele vormgeving brengt met zich mee dat het boekje zich vlot laat lezen. Overigens is het wel de stem van Dingemans die we hier horen en wie de auteur kent uit zijn andere publicaties, zal hier niet zoveel nieuws vinden.

Dingemans vertolkt heersende inzichten uit het door de historische kritiek gestempelde onderzoek, waarbij de eenheid van het Nieuwe Testament ligt in de persoon van Jezus als representant van God, maar de schrijvers voorts zeer van elkaar verschillende visies vertolken. Zo zou Mattheüs Jezus vooral tekenen als joodse rabbi, terwijl Paulus vooral nadruk legt op de omslag van een leven onder de wet naar een bevrijd leven en Johannes het accent laat vallen op de beleving van het eeuwige léven hier en nu. Dat er binnen het Nieuwe Testament verschillende accenten gelegd worden, is waar, maar toch meen ik dat de auteur de eenheid minimaliseert ten gunste van de door hem ook voor vandaag bepleite verscheidenheid. Mijns inziens is de stelling te verdedigen dat alle auteurs van het Nieuwe Testament een hoge christologie kennen. Dat Mattheüs Jezus tekent als rabbi, is in het licht van 1: 23 en 11: 25W niet vol te houden. En als het gaat om Jezus als de Zoon van God en Here kun je niet zeggen, dat Marcus of Lucas echt iets anders zegt dan Paulus (vgl. Mare. 1:1). Ook inzake de prediking van de verzoening meen ik dat Paulus en de Hebreeënbrief meer zeggen

dan Dingemans hen Iaat zeggen. Al heb ik tegen de wijze waarop Dingemans het Nieuwe Testament leest nogal wat bezwaren, dat neemt niet weg dat een kritische lezer er toch ook heel wat van kan opsteken. En zijn slotconclusie dat het in het christelijk leven gaat om de brandpunten van de wekelijkse samenkomst rondom de Schriften en het gewone leven voor Gods aangezicht, is de moeite van het overwegen waard. Maar de vraag blijft: kun je de praxis losmaken van de bron, de verzoening door Jezus Christus?

A. NOORDEGRAAF, EDE

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen