Hoe wilt Gij zijn ontmoet?

Vanaf het sterfbed van vader Jakob klinkt een verre adventsprofetie waarin de draad van de Messiaanse belofte wordt vastgeknoopt aan Juda. De drie oudere broers, Ruben, Simeon en Levi hebben zich op zo'n manier gedragen dat zij zich het eerstgeboorterecht onwaardig hebben gemaakt. Zo wordt Juda aangewezen als erfgenaam van de zegen. Want Jakob denkt bij de testamentaire verdeling van zijn goederen niet alleen aan zijn aards bezit, maar vooral aan de belofte die hij zelf niet verkregen, maar wel van verre gezien en omhelsd heeft (Hebreeën n : 13 vergeleken met Genesis 49 : 18).

'Juda, gij zijt het, u zullen uw broeders loven!' In deze aanwijzing klinkt een verre echo door van wat moeder Lea heeft beleden bij de geboorte van haar vierde zoon. Bij de geboorte van Ruben, Simeon en Levi heeft Lea zichzelf in het middelpunt staan. Haar verdriet omdat zij zich in de ogen van Jakob de mindere weet van haar zuster Rachel, speelt haar bij de naamgeving van haar drie eerste kinderen parten. Bij Rubens geboorte klinkt het 'Omdat de HEERE mijn verdrukking heeft aangezien, daarom zal mijn man mij nu liefhebben' (Genesis 29 : 32). Als zij Simeon ter wereld brengt, zegt zij: 'Dewijl de HEERE gehoord heeft, dat ik gehaat was, zo heeft Hij mij ook deze gegeven (vers 33)/ Bij de geboorte van Levi geeft zij als volgt lucht aan haar gevoelens: 'Nu zal zich mijn man bij mij voegen, dewijl ik hem drie zonen gebaard heb' (vers 34). Maar als zij haar vierde zoon in de armen houdt, is Rachel er tussenuit en houdt zij alleen de HEERE over: 'Ditmaal zal ik de HEE- RE loven' en zij noemt hem Juda (vers 35)-

Iemand heeft bij deze ontwikkeling in Lea's leven aangetekend: berusten is doodgaan, loven is afsterven. Lea looft God, omdat zij over zichzelf heerst onder de slagschaduw van het zware kruis dat zij in haar leven draagt: dat zij zich in de ogen van haar man de mindere weet van haar zuster Rachel. In het sterven aan zichzelf, in het afsterven aan haar zo begrijpelijke vrouwelijke gevoelens, vindt Lea zichzelf terug omdat zij God gevonden heeft. Onder het kruis van haar minderwaardigheid vindt ze in 's Hoogsten lof haar lust.

Beide ouders van dit kind, Juda, hebben hun les moeten leren om zichzelf te verliezen. Lea op haar manier, Jakob op zijn manier via een lange weg. Op zijn sterfbed spreekt Jakob niet, maar Israël, riad Jakob geen lievelingszoon aan wie hij zeker zo graag deze zegen had willen geven?

REDACTIE: P.J. VERGUNST, POSTBUS 452, 127 Vinden we juist deze lijn niet terug in het leven van Hem die de kern van Jakobs vroege adventsprofetie en ook het voorwerp van Lea's lofzang vormt: het kind van de kribbe? Hij wordt in deze profetie aangewezen als heerser over Zijn broeders, Zijn volk. Als een heerser die hen dient door te beschermen: Hij legt Zijn hand op de nek van Zijn vijanden als teken dat ze door Hem overwonnen zijn. Om die reden ontvangt Hij erkenning en lof van Zijn broeders. Het zwaartepunt van deze adventsprofetie ligt daarom ook in de woorden 'de scepter (de koningsstaf) zal van Juda niet wijken...' (vers 10).

Hoe is deze profetie waar geworden? Door de diepste vernedering heen. Zo heeft de meerdere van Juda, de ware Godlover, Zijn broeders beschermd, hun vijanden verslagen en hun lof en aanbidding verworven. Het kruis werd zijn troon en zijn kroon was gevlochten van doornen. Hij verloor Zichzelf volledig uit het oog, vernietigde Zich zelfs om zo God Zijn lof en gevallen zonen en dochters van Adam hun kindschap van God terug te geven.

In dezelfde weg van het sterven aan zichzelf, hebben Lea en Jakob ieder op hun manier oog voor Hem en zo Hem in het oog gekregen. Op geen andere manier zullen wij oog krijgen voor Hem en Hem ontmoeten. Of stelt u zichzelf niet de vraag hoe wij Hem kunnen ontmoeten naar Wiens eerste komst wij terugzien en Wiens volgende komst in het vooruitzicht is? Die vraag mag altijd wel leven, maar zeker in de adventstijd: 'Hoe wilt Gij zijn ontmoet, 0 's werelds hoogst verlangen, des sterv'lings zaligst goed? ' Het antwoord luidt: zo, op de manier die Lea en Jakob ieder op hun wijze hebben geleerd, die ieder van ons op zijn J O H A N N E S 14:6 0AI HUIZEN (NH), TEL035-5254199 wijze moet leren en die geen andere weg is dan waarin de beloofde en gekomen Zaligmaker is gekomen. De Koning der heerlijkheid in een voederbak! Deze dingen te weten, is van de grootste betekenis in verband met de ontmoeting met Hem in het (kerstevangelie, maar niet minder met het oog op Zijn wellicht spoedige komst om alle dingen nieuw te maken.

P. VAN DER KRAAN, BLESKENSGRAAF

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen