ZENDING: DAAR EN HIER...

Boris is Oezbeek, gitzwart haar, donkere ronde ogen, klein en watervlug. 26 jaar geleden werd hij geboren op de grens van Oezbekistan en Kirgizië. 3 jaar geleden moest hij zijn paspoort verlengen. Het bleek dat een Kirgizisch paspoort goedkoper was.

Sindsdien is hij Kirgiziër. Hij studeerde economie hier in de stad. 5 jaar geleden werd hij christen. Hij werkt nu voor een christelijke organisatie. Hij is één van mijn beste vrienden geworden.

Enige tijd terug werd Boris gebeld omdat zijn moeder op sterven lag. Zij leed aan een ernstige rugkwaal, gepaard gaande met verlammingsverschijnselen. Boris had het afgelopen jaar veel voor haar gezorgd. Hij repte zich naar Oezbekistan. Helaas heeft hij haar niet meer levend gezien. Gelukkig kon hij nog wel de begrafenis bijwonen, die volgens moslimgebruik snel na het overlijden plaatsvond. Naast een dode moeder vond hij de dood in de pot. Boris kreeg de schuld van haar dood als enige christen in de familie.

Vanwege zijn ongehoorzaamheid en afvalligheid komt zijn moeder, volgens het volksislamitische geloof niet in de hemel.

Vandaar dat zijn familie sterke druk op hem uitoefende om terug te keren tot het geloof van zijn voorouders. Dat zou zijn moeder alsnog een kans geven in de hemel te komen.

Boris herriep zijn christen-zijn niet en keerde verdrietig terug naar Kazachstan. Aan het volgen van Jezus hangt een prijskaartje. Boris is daarvan voor mij een levend bewijs. Paulus wijst erop dat mensen die deze prijs willen betalen voor het volgen van Christus een andere prijs zullen behalen.

Wat Boris mij ook heeft geleerd is bidden. Thee drinken met een chocolaatje, op stap gaan met de bus, een wandeling maken in de bergen? Dat alles gebeurt pas na het uitspreken van een gebed. Boris heeft geen last van dualisme. Bij hem zijn spiritueel en materieel leven verweven. Eén keer is hij me daarin te ver gegaan. Een tijd geleden maakten we een zogenaamde gebedswandeling. Een fenomeen dat hij leerde kennen van meer evangelisch georiënteerde werkers hier. Mensen bidden al wandelend voor de stad en/of voor elkaar. Ik moest wat wennen aan deze vorm vanuit mijn gereformeerde achtergrond, maar na een paar keer liep ik rond, alsof ik nooit anders gedaan had. Boris en ik liepen op de desbetreffende dag biddend door een drukke winkelstraat. Dat betekent winkels, kraampjes, kiosken, langs het voetpad. Daartussen mensen die zittend op kleden, onderdelen voor de waterleiding, fruit, kleding etc. verkopen. Onder hen bevinden zich mensen met een personenweegschaal. Voor 5 tenge (3 eurocent) mag je daar op gaan staan en je gewicht bepalen. Boris was voor mij aan het bidden. Serieus luisterend liep ik naast hem. Ineens hoorde ik niets meer. Ik kijk om en zie Boris op de weegschaal staan. Ondertussen haalt hij vijf tenge uit zijn zak en geeft die aan de eigenares. Verbouwereerd kijk ik hem aan. Grijnzend roept hij me een schrikbarend laag aantal kilo's toe, komt vervolgens weer naast me lopen en vervolgt zijn gebed exact waar hij gebleven was.

Als ik niet wist wat voor prijskaartje er aan zijn geloof hing, was hij wat mij betreft gewogen en te licht bevonden geweest...

B. STOLK, SECRETARIS MISSIONAIRE VORMING-GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen