ZENDING: DAAR EN HIER…

IN DE KEUKEN KIJKEN
Het is vrijdagmorgen rond een uur of elf en ik sta voor de deur van een Turkse moslimfamilie. Alle kinderen van dit gezin bezochten en bezoeken jarenlang de bijbelclubs, en ook hun kinderen komen alweer bij ons binnen. Als ik binnen word gelaten, zijn de kinderen naar school. Wat de mannen betreft: één ligt nog op bed, een ander is aan het werk en twee zonen zijn betrokken geweest bij een ernstig misdrijf en juist vorige week veroordeeld tot respectievelijk 25 en 30 jaar gevangenisstraf. We zijn deze morgen dus met drie vrouwen en twee baby's. De vrouwen zijn aan het brood bakken in de keuken en hoewel ik al drie jaar bij deze familie over de vloer kom, is het de eerste keer dat ze mij vragen ook in de keuken te komen. Een teken dat ik nu niet meer word gezien als gast, maar als iemand die min of meer bij de gemeenschap hoor.
Het is er gezellig, vier vrouwen die aan het werk zijn en ondertussen honderduit babbelen. Als ik deze vrouwen samen ontmoet, is een zinvol gesprek vaak niet mogelijk. Er wordt onderling veel Turks gesproken. Er is geen rust om naar elkaar te luisteren en niemand durft echt open en kwetsbaar te zijn, omdat de onderlinge sociale controle groot is en ieder zich graag van haar beste kant laat zien.
Deze morgen loopt het gesprek anders. De vrouwen zijn nog helemaal vol van de veroordeling van hun zoon, broer en/of echtgenoot en één van hen zegt: 'Tsja, dit zal hun lot wel zijn. Zo heeft Allah het besloten, zo moest het gaan.' Ik vertel dat ik niet geloof dat dit het lot is dat God ons zo toedeelt. Zo is God niet. Er is iets heel ergs gedaan door hun zonen. Zo zijn mensen. Wij doen het kwade zelf. En hoe God wel is? Daar ken ik een mooi verhaal over dat Jezus eens heeft verteld.
Even valt een stilte in ons keukengesprek. Dan vertel ik ze het verhaal van de verloren zoon en al vertellend besef ik hoezeer dit verhaal past in de situatie van deze vrouwen. Het slechte gedrag van twee van hun familieleden heeft de eer van de familie aangetast en in de Turkse gemeenschap wordt er schande van gesproken. Hun schaamte is groot en de vrouwen zijn werkelijk verrast dat de vader niet hard optreedt maar de verloren zoon tegemoet loopt, omhelst en warm onthaalt. Ik voeg eraan toe dat Jezus met dit verhaal ons wil leren hoe God is en vooral hoe Hij omgaat met mensen die verloren rondlopen en het niet goed hebben gedaan.
Ik merk hoe dit verhaal zeggingskracht heeft en hun eigen noodlottige gedachten doorbreekt, een lichtstraal binnenbrengt in dit gezin. Ze hebben het verhaal destijds al eens bekeken op een Arabische video, maar waren het vergeten. Nu in deze concrete situatie komt het weer tot leven en krijgt het ineens een diepe betekenis. Als ik ruim twee uur later de deur achter me dicht trek, ben ik verwonderd dat na drie jaar koetjes en kalfjes er nu een gelegenheid was om het Evangelie te delen met deze vrouwen.
B. STOLK
COÖRDINATOR BINNENLAND GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen