Toenemende angst in Irak

Er is alle reden het woord van de profeet Habakuk op de lippen te nemen: 'Als ik het hoorde, zo werd mijn buik beroerd', of: zo beefde mijn binnenste. Wie zou niet aangegrepen zijn als we zien op de jarenlange onderdrukking van het Iraakse volk en als we horen van zijn angst voor oorlog? Wie de concrete mensen in Bagdad en omgeving op het netvlies heeft, gaat concrete afwegingen inzake de gevolgen van een oorlog maken. De Irakezen zijn hun leven nu al niet zeker onder een regime dat marteling en moord in het vaandel heeft. In veel regio's vluchten ze nu de bergen in, uit angst voor het oorlogsgeweld.
De verantwoordelijke man is niemand minder dan Saddam Hoessein, over wie Con Conglin recent in zijn biografie schreef dat hij net als die andere twintigste-eeuwse dictator, Adolf HitIer, als kind veel tekort kwam. In zijn jeugd, waarin hij geen vaste woonplaats kende, leerde hij niemand te vertrouwen, ook niet zijn eigen familie. Zijn wil om te overleven heeft hij politiek al sinds 1979 met succes vertaald. Irak, land met rijke olievoorraden, wordt sinds mensenheugenis geregeerd door een minderheid, die met harde middelen de baas blijft. Van de 83 jaar dat het land bestaat -in 1921 wordt de Hasjemitische monarchie onder koning Faisal gevestigd-, zijn er 35 door Saddam beheerst, is twintig jaar aan oorlog besteed en duurden de internationale sancties twaalf jaar. Wat een ellende! Sinds 1968 heeft de op socialistische leest geschoeide Ba'ath-partij het voor het zeggen in Irak, het land dat zich beschouwt als het voormalige Mesopotamië. In 1979, het jaar van de islamitische revolutie in buurland Iran, neemt Saddam de leiding over van de ziekelijke generaal Hassan al Bakr. Hoessein toont zich vanaf het begin meedogenloos voor zijn vijanden.

Koeweit
In 1980 begint Saddam de strijd met Iran, waarbij in acht jaar tijd 400.000 doden vallen. Het is een afschuwelijke oorlog met zenuwgas en mosterdgas. Israël bombardeert in die jaren met succes de met Franse technologie gebouwde kernreactor in de buurt van Bagdad, zodat het programma voor kernwapens weer jaren achterop is. Nog geen twee jaar na de wapenstilstand valt Saddam Hoessein het kleine staatje Koeweit aan. Omdat de Iraakse leider zich niets aantrekt van resoluties van de Verenigde Naties, begint in januari 1991 de Golfoorlog. Scud-raketten vallen op Israëlische steden. Na de wapenstilstand volgen in de herfst van 1991 de wapeninspecties in Irak, die eerst tegengewerkt worden, terwijl de inspecteurs in 1998 het land uit moeten. Het is 11 september 2001 als de Amerikanen hun eigen kwetsbaarheid aan den lijve ervaren. Mede hierdoor wil de Amerikaanse regering de wereld overtuigen van de banden tussen Irak en de terrorist Osama bin Laden. En de blijvende obstructie van de wapeninspecteurs heeft meer dan het vermoeden doen rijzen dat Saddam wel degelijk gevaarlijke wapens te verbergen heeft en zo een directe bedreiging voor de wereldvrede is. In september jl. publiceerde Groot-Brittannië in een omvangrijk dossier dat Irak binnen één tot twee jaar over een atoomwapen kan beschikken. Over schendingen van de mensenrechten in het land is vriend en vijand het eens.

Vervolging
Waar Hoessein zijn soennietische geloofsgenoten bevoordeelde, hebben andere geloofsovertuigingen het moeilijk. In een rapport over religieuze vrijheden in de wereld zei de Amerikaanse regering in oktober jl. dat minderheden in Irak vijandig bejegend worden. Sjiïtische moslims worden systematisch vervolgd, evenals Assyrische en Chaldese christenen. Iraakse christenen -beducht voor een Amerikaanse aanval, omdat het volk al zoveel geleden heeft!- zien het vertrek van Saddam Hoessein als de enige mogelijkheid om het land te redden. 'Hij is een monster, hij behandelt zijn mensen beestachtig', luidt de heersende mening.
Opvallend is de mening van het Interkerkelijk Vredesberaad dat bij monde van secretaris Mient-Jan Faber en anderen zich voor een Amerikaans ingrijpen toont. Het mag een bewijs heten van de ernst van de onderdrukking en de bruutheid van het geweld. Gesprekken ter plaatse hebben hun geleerd dat de Irakezen op eigen kracht niet van Saddam afkunnen komen, wat ook blijkt uit de jarenlange strijd van Koerden en Sjiieten. Het is daarbij terecht dat de behoeften en de veiligheid van de plaatselijke bevolking veel aandacht krijgen.
Daar komt wat ons betreft de verantwoordelijkheid van de Verenigde Staten voor de wereldvrede en wereldorde bij. Waar een daadkrachtige regering de schijnbewegingen inzake ontwapening van dictator Hoessein volstrekt onvoldoende acht, mag het voorbereiden van militair ingrijpen niet afgedaan worden als machtspolitiek. Massavernietingswapens in handen van een onbetrouwbare leider - veel ernstiger situaties in de wereld zijn nauwelijks denkbaar.
In een wankel evenwicht zullen humanitaire aspecten niet weggestreept moeten worden tegen de taak om gerechtigheid te bevorderen. Waarheid, gerechtigheid en vrede zijn niet los verkrijgbaar - en daarbij kan een overheid komen te staan voor een keuze uit twee kwaden.

Benauwdheid der volken
Het gaat ons in de uiterst complexe situatie in de wereld niet om een politieke analyse. Ook deskundigen hebben vanwege de summiere informatie vaak meer vragen dan antwoorden. Maar het gaat er wel om dat we de situatie in de politiek weten te zetten in een theologisch kader, beter: dat we de omstandigheden plaatsen in het licht van het Evangelie.
Dan kunnen we niet heen om het onderwijs van Christus inzake de laatste dingen. In de tijd dat velen zich als een valse Christus uitgeven, zal het ene koninkrijk tegen het andere opstaan en zullen de kinderen van God om wijlle van Zijn Naam overgeleverd worden. De evangelist Lukas spreekt ook over, de benauwdheid der volken (hoofdstuk 21: 25), in de tijd dat de verlossing voor Gods kerk nabij is. Zien we er iets van?
Vanuit Gods Woord weten we dat achter de strijd tussen Bush en Hoessein de strijd in de hemelse gewesten gaande is, tussen de overwinnende Christus en satan. Luther heeft de gebeurtenissen in de wereld ooit vergeleken met een toernooi, met Gods toernooi. De Heere gebruikt de ene leider om de andere leider zijn macht te ontnemen, in de wetenschap dat Hijzelf het laatste woorden heeft. Het geloof ziet dat Hij aan het werk is en Zijn plan met Israël en de wereld volvoert. De ingang in Zijn heerlijk Koninkrijk gaat slechts door veel verdrukkingen.
En leren wij in het vrije Westen die les juist niet van broeders en zusters in -bijvoorbeeld- Irak? Zij weten in navolging van de Meester wat het is om gehoorzaamheid te leren uit hetgeen zij geleden hebben. De voorganger van een Iraakse gemeente in Jordanië verwoordde het in het Reformatorisch Dagblad onlangs zo: 'We zijn in Gods hand. De gevaarlijkste plek op de wereld is buiten God en de enige veilige plek is in Christus. We weten niet wat de dag van morgen ons zal brengen, maar we weten wel Wie de dag van morgen bestuurt. In die gezamenlijke overtuiging weten we ons verbonden met de kerk van alle plaatsen, met broeders in de verdrukking en in veel lijden. Dan bidden we om standvastigheid in het geloof, om barmhartigheid jegens hen die ontheemd zijn of zullen worden. Dan bidden we om vrede en gerechtigheid op aarde, ook door de hand van hen die God over ons gesteld heeft, wetende dat er geen macht is dan van Hem.
P. J. VERGUNST

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen