De Herder geslagen, de schapen verstrooid..

De lofzang is gezongen na het Heilig Avondmaal. Jezus is nu op weg naar Gethsémané. Tussentijds bereidt Hij Zijn discipelen voor op de dingen, die gebeuren zullen. Zijn discipelen zullen geërgerd worden in deze nacht. Want: de Herder zal geslagen worden en de schapen van de kudde zullen verstrooid worden. Dat zegt Jezus. Of anders gezegd: dat zegt het Woord! Het Woord van God, waaruit Jezus leeft. Want: er is geschreven! Bij de profeet Zacharia wordt al gesproken over wat er in deze nacht zal gebeuren: God zal de Herder slaan en de schapen zullen verstrooid worden! Jezus leeft uit het Woord van Zijn Vader. Dat is Zijn enige houvast in deze nacht. Hij zal geen steun of troost vinden bij Zijn discipelen. Zij zullen straks slapen in de hof. Zij nemen een aanstoot aan het lijden van de Borg. 'Gij allen zult aan Mij geërgerd worden!' Als skandalon, ergernis, steen des aanstoots staat Jezus Christus in deze wereld. Simeon kondigde het reeds aan. 'Deze is een teken, dat wedersproken zal worden!' Jezüs blijft alleen over. Hij deelt dat aan de Zijnen mee. Hem zullen de komende gebeurtenissen niet overrompelen. Want daar is geschreven! Hier ligt het grote verschil tussen Jezus en de anderen. Petrus ziet op zichzelf. Hij vertrouwt op eigen kracht. Hij zal zeggen: 'Al werden ze ook alleen aan U geërgerd, ik zal nimmermeer geërgerd worden.' (vs. 33). Jezus leeft uit de Schriften en vindt zijn kracht in het Woord. Wat profeten en psalmisten hebben voorzegd, heeft voor Hem grotere geldigheid dan de ontroerendste trouwbetuigingen van Petrus. Petrus en de anderen kunnen er niet in meekomen, wat de Borg te wachten staat. Wie van ons zou dat wel kunnen? De Borg gaat Zijn weg alleen. Aan de Avondmaalstafel heeft Hij de tafel der gemeenschap gesticht. Hij . heeft hen aan Zichzelf en zo ook aan elkaar verbonden. Hij heeft de rechtsgrond aangewezen, waarop Hij de Zijnen verenigt tot één gemeenschap, namelijk het bloed des verbonds. Na deze daad van samenbinding in het Heilig Avondmaal, spreekt Hij nu over de ontbinding van de door Hem gestichte gemeenschap. Want niet de discipelen, niet de gemeenschap der heiligen, zullen heil bewerken, maar Hij, de Heilige Zelf zal dat doen. Alleen! Zonder Zijn discipelen zal Hij als Borg met het zoenoffer van Zijn bloed heil verwerven. Het zwaard van Gods gericht zal tegen Hem ontwaken. Het zwaard wordt opgeroepen tegen Gods Herder, tegen de Man, Die Gods metgezel is. De Herder zal geslagen worden. En Zijn discipelen zullen een aanstoot aan Hem nemen. In deze nacht zal Hij verraden worden, gevangen genomen en ter dood veroordeeld. Het zal de discipelen in verwarring brengen. Ze zullen' over Hem struikelen en haastig op de vlucht slaan. De laatsten, die Hem trouw gebleven zijn, zullen vluchten en daarmee het lijden van de Heiland onnoemelijk verzwaren. Van twee kanten wordt de Borg verlaten: van de kant van de Vader, Die Zijn Aangezicht voor Hem verbergt, maar ook van de kant van de schapen, die Hem uit het oog verliezen. Ze laten Hem in volslagen isolement achter. Allen zijn ze afgeweken, tezamen zijn ze onnut geworden, er is niemand die goed doet, niet tot één toe...

Mocht u aan het Heilig Avondmaal deelnemen? Delen in de gemeenschap die Jezus heeft gesticht in Zijn bloed? Oh, dan hebt u het beleden: alles van mijn kant schiet te kort! Ik lig midden in de dood. Aan mijn kant is er slechts: ontbinding... Ik heb Jezus verlaten toen het eropaan kwam. Hij geslagen! Niet alleen door de Vader! Maar ook door mij! Doch de Zoon is staande gebleven. Want In het dood'lijkst tijdsgewricht heeft Christus Zich ingegraven in het Woord der profeten, die door de Geest gesproken hebben. In dat Woord vindt Hij Zijn weg verklaard. In dat Woord wordt Hem de toekomst van Zijn volk gewezen. Immers: straks zal Hij als de Herder Zijn schapen voorgaan naar Galilea (vs. 32). De dood is het einde niet. Jezus laat loslatende schapen niet los. Hij zoekt hen als Herder op, verbindt hen door één Geest tot één lichaam en gaat hen voor naar het Vaderhuis met de vele woningen.

Zalig worden is en blijft Gods werk. Gods eenzijdig werk. Tot verwondering van hen, die klagen: gelijk een schaap heb ik gedwaald in het rond, dat onbedacht zijn Herder heeft verloren. Wat een ontbindende krachten in eigen hart. Wanneer de zonde opspeelt. Wanneer de ziel heen en weer geslingerd wordt. Tussen hoop en vrees. Waar is de Herder? Ik ben Hem kwijt! Wat een ontbindende krachten.

Ook in de kerk. Wat bijeenhoort, dreigt uiteengeslagen te worden. Verstrooide schapen. Waar is de Herder? We zijn Hem kwijt! 'Neem Israëls Herder, neem ter ore!'

Hij zal het doen! Voordat Hij geslagen zal worden belooft Hij Zijn schapen, dat Hij ze niet kwijt zal raken. Hij zal ze opzoeken. Hij gaat ze voor. Naar Galilea.

De Herder geslagen, de schapen verstrooid... De gemeenschap verbroken. Maar ook: de gemeenschap hersteld! Laten de schapen van Gods weide zich in deze lijdenstijd dicht bij het Woord houden. En zich verblijden in Hem, Die de gebrokenen van hart, verbindt in hunne smart.

Bent u een verstrooid, een verloren schaap? Ai, zoek Uw knecht!

M. A. KUYT, GENEMUIDEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen