De anonieme volgeling

MENSEN OP DE KRUISWEG [1]

De weg van Jezus op aarde is een kruisweg. Op deze weg komen we ook allerlei mensen tegen. Figuren, bijna zou je zeggen, figuranten in dit grootste drama aller tijden, dit wereldhistorisch gebeuren. Ze hebben allemaal hun plaats en ze dragen allen iets bij om het lijden van Jezus te verstaan.

Evangelieverkondiging is Christus de Gekruisigde voor ogen schilderen. Daarom valt er van het kruis ook licht op al die mensen onderweg. We willen in deze korte reeks meditaties vier keer zo'n figuur belichten. Vier foto's van mensen op de kruisweg.

Het gebeurde in de nacht waarin Jezus verraden en opgebracht werd als een gevaarlijke crimineel. Dan kun je maar het beste uit de buurt blijven. Wegwezen, denken Jezus' leerlingen. Ze laten Hem in de steek en kiezen het hazenpad. Volgelingen van het eerste uur worden vluchtelingen.

Maar het verhaal gaat verder. Een jonge man loopt met de stoet mee. Hij 'volgde ook' staat er letterlijk. Een volgeling van het elfde uur. Een anonymus. Een oude traditie zegt dat het Marcus zeifis, de schrijver van dit evangelie. Maar dat blijft gissen. Misschien is het maar goed dat hij naamloos is. Want nu kan ieder zijn eigen naam invullen.

Vermoedelijk lag hij te slapen. Toen hij buiten rumoer hoorde is hij uit zijn bed gesprongen. In de haast slaat hij een linnen mantel om, over het naakte lijf.

Dus toch nog één die de grote woorden van de apostelen waar gaat maken? De werkelijkheid is anders.

Ineens zijn daar handen die deze jongen bij zijn kladden grijpen. Hij weet zich op het nippertje los te rukken. Zijn linnen gewaad blijft achter in de handen van de grijpers. Maar beter naakt uit hun handen dan met kleed en al gevangen.

Zijn angst wint het van zijn schaamte. Ook hij doet wat allen doen: loslaten en vluchten. Ook hij laat Jezus alleen.

Verlaten is het tegendeel van volgen. Het een kan zomaar omslaan in het ander. Dat is voor Christus een gevoelig lijden.

Als een dichte en dikke mist hangt de verlatenheid, de eenzaamheid om Hem heen. Iedereen laat Hem in de steek. Intussen is het geen toevallig gebeuren. Een oud profetenwoord over de herder die geslagen wordt en over schapen die verstrooid worden gaat in vervulling.

Jezus heeft zijn leerlingen er aan herinnerd. Jullie zullen allemaal in deze nacht aanstoot aan Mij nemen, over Mij vallen, want er staat geschreven: 'Ik zal de Herder slaan en de schapen zullen verstrooid worden'.

Waarom zijn ze allemaal gevlucht? Is het de angst voor de harde werkelijkheid van het gevaar. Daar kunnen we inkomen. Als het echt gevaarlijk wordt, slaat de paniek makkelijk toe. Maar 't is niet het eigenlijke wat er gezegd moet worden. Onder die angst ligt iets anders: de aanstoot een Messias die zich vrijwillig gevangen laat nemen zonder verzet te bieden. De leerlingen laten Jezus alleen, omdat ze met zo'n Messias geen raad weten. Aan het begin van de avond stonden ze nog vierkant achter Hem. 'Al zullen ze U allemaal in de steek laten, ik niet, wij niet'! Maar als het er echt op aan komt, laten ze los. Allemaal. Tot en met de laatste man, die jongen in zijn jeugdige voortvarendheid.

Naakt blijft hij achter. Zoals eens Adam in het paradijs, toen die het woord van God in de wind geslagen had en zijn gebod overtreden had.

Een van ons is hij. Hij onthult de naakte waarheid over ons leven. Ons disci- > pelschap blijkt een teleurstellende zaak te zijn. In een tijd voorbij de vanzelfsprekendheid kom je dat aan de weet. Soms hoor je mensen stoer beweren: Ik heb mijn geloof verloren. Alsof dat zo moeilijk is. Soms hoor je ook het tegenovergestelde: Mensen die geloven in hun eigen gelovigheid. Iemand noemde dat de dubbelganger

van het echte en rechte geloof. In de nacht van Jezus' lijden, in het uur van de vorst der duisternis kom je

naakt aan de dijk te staan. Al onze vrome woorden ten spijt. Die blijken niets om het lijf te hebben. Je kunt heel rechtzinnig de leer van de kerk beamen en je zelf zo'n beetje de laatste getrouwe voelen tegenover de vele afhakers. Maar God laat hier zien: ook die vallen om. We staan te kijk in al onze armzaligheid. Niets van ons

draagt bij aan ons behoud. Jezus gaat de kruisweg alleen. 'En zij leidden Jezus heen...' schrijft Marcus. Van Getsemane via de rechterstoel van Pilatus naar Golgotha. De kruisweg voert Hem in de volstrekte verlatenheid (Matth. 27:46).

Naakt hangt Hij aan het kruis. In onze plaats. Hij voor mij, belijden we. Zo valt het volle licht op Hem.

We staan met al onze misère en armoede in zijn evangelie. We mogen er mee tot Hem gaan. 'Moede kom ik, arm en naakt tot de God die zalig maakt'. Om uit zijn handen het kleed van de verzoening, geweven door zijn liefde te ontvangen. Het kleed van de vreugde.

In Jezus geloven is Hem aandoen en dan ook: Hem aanhangen en volgen. Anders dan voorheen. Op de kruisweg gaan we zien: Geloof is altijd geloof bij de gratie van God.

A. NOORDEGRAAF, EDE

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen