De kruistheologie biedt uitkomst

Hoop

'Is er hoop? ', zo eindigden we de vorige keer. Ja, want er is het onvoorstelbare wonder dat God in Christus al onze malaise op Zich heeft genomen en weggenomen. Dat betekent dat er hoop is voor welke malaise ook. Echter maar op één manier, namelijk door de gekruiste Christus.

Immers, Christus heeft meer uitgeroepen dan Zijn Godverlatenheid. Hij heeft ook uitgebazuind: 'Het is volbracht'. En Hij bedoelde: 'Het is voor de volle honderd procent volbracht'. Dus door ons is er niets meer te volbrengen. Het hoeft niet, het kan niet en het mag niet. Elke vorm van (semi)pelagiaans denken is bij de wortel afgesneden. Dus dient ook elke vorm van autonoom denken met wortel en tak uitgeroeid te worden. En de enige die dat voor elkaar kan krijgen, is God de Heilige Geest die door het zwaard van het Woord ongelovige hoogmoed radicaal afsnijdt. Doch dan is wel nodig dat dat zwaard van het Woord ook werkelijk uit de schede getrokken wordt, zodat het effectief werkzaam kan zijn. Deze artikelen willen een poging daartoe zijn.

Ondertussen verblijven we nog steeds op Golgotha. En dreunt het in ons na dat elke vorm van zelfredzaamheid de bodem is ingeslagen. Tegelijk gaat een loflied opwellen in ons hart. Eerst met kleine schokgolven. Dan worden de golven groter en machtiger. Ze komen aanrollen met niet te stuiten kracht. De wanden van ons hart worden te klein om ze te bevatten. Ze overstijgen ons hart. Ze overstijgen zelfs de randen van onze lippen. We gaan lofzingen. 'Looft de Heere mijn ziel en vergeet geen van zijn weldaden... die al Uw ongerechtigheid vergeeft, die Uw krankheden geneest'... Er is hoop. Voor ons. Voor Samen op Weg, of het nu doorgaat of niet. Er is hoop voor alle kerken in Nederland en wereldwijd. Er is hoop. Dankzij het kruis van Christus. De theologie van het kruis werkt heilzaam door in kerk en samenleving.

Wat zal het worden?

Samen op Weg. Wat zal het worden? Zal het zich grondig oriënteren op de theologie van het kruis? Zullen de beleidsmakers dat doen? Zullen zij die theologische verantwoordelijkheid dragen op het LDC dat doen? Of blijft het voortmodderen, want dweilen met de kraan open? Immers, enkel het kruis van Golgotha kan alle modder de baas. Enkel het kruis van Christus is in staat om de kraan van 'ons doehet-zelfwerk' dicht te draaien. Enkel het wondere kruis kan echt alles brandschoon opdweilen.

Samen op Weg. Wat zal het worden? Liggen er soms al plannen in de la om als de fusie een feit zal worden, alles uit de kast te halen wat maar te vinden is aan theologie van de glorie? En dan geen theologie van de glorie die honderd procent op Pasen is gebaseerd, maar een theologie die aan de haal gaat met een onbijbelse, optimistische mensvisie. Enthousiast dus. Maar helaas het enthousiasme van het zaad dat terechtkwam op aarde met een rots als ondergrond. Zoals de gelijkenis van de zaaier en het zaad ons leert. En dat ontkiemde zaad zal verschrompelen, omdat het de diepgang mist van een hart dat zacht en teer geworden is, want verbrijzeld om eigen schuld en zonde. Het oude liedje van mensenlof gaat weer gezongen worden. De oude mens die geen toekomst heeft, wordt geactiveerd. Want de kerk moet zich profileren in de samenleving. Het imago van de kerk moet opgepoetst worden. Medemenselijkheid moet het draagvlak van de kerk vergroten. En het risico bestaat dat Samen op Weg gevierd gaat worden als oecumenische opsteker, terwijl vergeten wordt dat er niets valt te vieren en te gloriëren als tegelijk breuken en scheuren ontstaan, waarvoor commissies van bijzondere zorg al in de startblokken staan. Ondertussen wordt God Zelf opgesloten in de hemel. En Christus mag hooguit een handje helpen als medemens bij uitstek.

Eén weg

Samen op weg. Wat zal het worden? We hopen van harte dat al onze bange vrees zal beschaamd worden. Want er is maar één weg en dat is ten diepste Christus Zelf, die gezegd heeft: 'Ik ben de weg'. Breder en wijder gezegd: 'Er is maar één weg en dat is die van het tweesnijdend scherpe zwaard van het Woord van God.' Of nog weer anders verwoord: 'Er is maar één weg en dat is de smalle weg die via de enge poort voert langs het kruis van Christus'. Wie de theologie van het kruis overslaat, zal per definitie ook nooit goed om kunnen gaan met de theologie van de glorie. Zeker, die theologie van de glorie mag geheel haar wettige plaats hebben. Doch altijd in directe verbondenheid met Golgotha. Want Pasen wortelt in het wondere kruis.

Samen op Weg. Wat zal het worden? Zal het lukken om in aansluiting op het postmodernisme de Verlichting te overwinnen? Zal het lukken dat kerken hierin het voortouw nemen, hierin de weg wijzen en banen? Zullen de kerken zoveel bijbelgetrouwheid kunnen opbrengen dat de Heilige Geest ermee aan de slag kan gaan? Om te herscheppen en te verlichten, zodat de onderste steen van al het onbijbelse der Verlichting boven komt? En er een nieuw fundament gelegd kan worden waarop een nieuw gebouw wordt opgetrokken?

Wil dat echt lukken, dan zal volop teruggekoppeld dienen te worden naar de kruistheologie. En elke vorm van theologie der glorie zal dan millimeterdicht bij de theologie van het kruis gehouden dienen te worden. Opdat we het diep bijbels-reformatorische evenwicht zullen bewaren waarin we tegelijk zondaar en tegelijk gerechtvaardigde zijn.

Dat betekent dat elke vorm van menselijke autonomie de genadeslag dient te ontvangen. Met de bedoeling dat er zo alle ruimte zal komen voor de Theonomie waarin God het helemaal voor het zeggen krijgt. Geen Theonomie die alles platslaat, omdat het blinde gehoorzaamheid vraagt. Het gaat om Theonomie van de Heilige Geest, waarbij van binnenuit weerstand, onwil en ongehoorzaamheid worden overwonnen op basis van vrijwilligheid. Want zo werkt de Heilige Geest. God maakt Zich een gewillig volk ten dage van zijn heirkracht. En de Geest doet dat uitsluitend door het Woord van de bijbel. De gehoorzaamheid aan het Woord van God wordt een zaak van vrijwillige liefde.

En Samen op Weg wordt anders. Niet langer neuzen tellen om te zien wie de meerderheid van stemmen heeft, maar samen luisteren naar de Schrift, buigen onder het Woord. Het gaat ons maar om één ding namelijk: 'Heere, wat wilt U dat ik doen zal? ' Zelfontplooiing is zelfoverwinning geworden, omdat de Heere ons door Zijn Woord en Geest te sterk werd.

Oase van rust

Samen op Weg. Wat zal het worden? Er is maar één weg. Laat dat de speerpunt zijn van alle kerkelijk beleid voor de synodes, voor de moderamina, voor het LDC. Laat alle aandacht en energie gefocust worden op het grondvlak, de gemeenten van Christus. Dat die gemeenten gebouwd worden op het ene fundament dat gelegd is, namelijk Jezus Christus en dien gekruist. Laat de theologie van het kruis het grondstramien vormen voor elke theologie van de glorie. En laat daarbij de Heilige Schrift ook werkelijk gaan functioneren in geloofsgehoorzaamheid. Opdat de gemeenten maar één kernzaak zullen overhouden, te weten het roemen in het kruis van Christus, waarvan Paulus zegt: 'door welke de wereld mij gekruist is en ik der wereld' (Gal. 6:14).

Dan zullen de gemeenten woonplaats zijn van de Heilige Geest, zoals in het Oude Testament God in de shechina, de wolk, onder Zijn volk woonde. De gemeenten zullen toonbeeld zijn van wat Jezus belooft namelijk: 'Waar twee of drie in mijn Naam vergaderd zijn, daar ben Ik in het midden van hen'. Dan zal ook het ene, levende, diepe en vreugdevolle geloof waarin we ons gered weten van hel en verdoemenis - het ene katholieke geloof dat al ons kerkelijk-hokjes-denken overstijgt- zo stralend gaan functioneren in de gemeenten, dat de verwarmende en wervende gloed ervan zelfs de zeer velen in onze samenleving gaat bereiken die zonder Jezus leven. We zijn de malaise voorbij. En dat alles leren wij in de oase van rust rond het kruis van Golgotha. Heerlijk om daar te zitten en onderwezen te worden.

•Misschien zegt iemand: 'Daar kan ik helemaal niets mee, met dit verhaal over spiritualiteit voor Samen op Weg'.

Dat kan. Doch begin dan eens met stil te zijn aan de voet van het kruis. 'Leer mij o Heer' Uw lijden recht betrachten'.

Heling

Samen op Weg. Zal het ooit wat worden? Zal het eindigen in de kruisgestalte bij uitstek, omdat er niets van terechtkomt? Dat zou verdiend zijn door ons aller zonden. Hebben alle voorstanders van Samen op Weg dat wel eens bedacht? En ook al zou Samen op Weg zogenaamd 'slagen', doch de kruistheologie wordt op de schroothoop geworpen, dan is Samen op Weg nog mislukt. Hebben alle voorstanders van Samen op Weg daar wel eens bij stilgestaan?

Daarom kan enkel de kruistheologie uitkomst bieden. Laten dus allen die met Samen op Weg te maken hebben, voor of tegenstanders, de beleidsmakers voorop, beginnen om met alle Samen op Weg-gebrokenheid naar Golgotha te gaan voor heling. Om daar aan de voet van het kruis bezinning op te doen, rust en ruimte. De woestijn der Godverlatenheid rond het kruis is de beste plek voor nieuwe oriëntatie en inspiratie. Ging Jezus Zelf ons er niet in voor door steeds woeste plaatsen van eenzaamheid op te zoeken? En was Johannes de Doper niet in de woestijn, voordat hij zijn werk begon? En wat te denken van Mozes en Elia? Of Samen op Weg nu doorgaat of niet, in beide gevallen wordt het niets zonder volstrekte oriëntatie op de gekruiste Christus. Anders zullen we verslonden worden door geesten uit de afgrond die secularisatie teweegbrengen. Het legio-aantal van deze geesten zal in haar veelheid ons uiteenjagen in heilloze onrust en ontreddering. De duivel heeft als de diabolos zijn zin gekregen door ons uiteen te werpen in reddeloze divergentie. We moeten dus convergeren, naar het ene oriëntatiepunt, namelijk het kruis van Golgotha. Het is nodig dat God ons wispelturige mensenhart neigt tot de vreze van Zijn Naam. Daarom zegt Jezus tot Martha en ook tot ons: 'Eén ding is nodig' (Lukas 10 : 42).

Moge de Heilige Geest ons aller geest zozeer bezielen dat alle boze geesten van onbijbels denken op de vlucht slaan. Dan zullen wij, hetzij we voor of tegen Samen op Weg zijn, bij het kruis van Golgotha een nieuwe start kunnen maken. Zodat er alle ruimte komt voor de theologie van het kruis en daarin alle ruimte voor God en Zijn verzoenende werk in Christus. De slagzin van Kerkbalans 2003 namelijk 'Ruimte geven' zou er een andere interpretatie door krijgen. Er zou allereerst gesproken worden over ruimte voor het kruisevangelie.

R. H. KIESKAMP, LIENDEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen