Herodes en Jezus

Twee koningen staan tegenover elkaar. Jezus, de koning van Israël en Herodes, de nakomeling van Ezau. De een zit op de troon. De ander staat geboeid voor hem. De posities lijken duidelijk. Jezus is de aangeklaagde. Hero- & des de man die het voor het zeggen heeft.

Een vos... zo heeft Jezus deze koning eens getypeerd. Een gespleten mens. In alle opzichten. Liefhebber van de Hellenistische cultuur maar ook toegewijd aan het joodse volk. Een man die leeft onder de wet van Mozes, maar intussen een levensstijl erop na houdt die ermee vloekt. Herodes hoort Johannes de Doper graag spreken, maar laat hem niettemin terechtstellen.

Aan de ene kant is hij bang voor een ontmoeting met Jezus. Verontrust als hij is door de geruchtenstroom. Wat is er allemaal van waar? Wie is deze rabbi uit Nazaret. Zou hij de uit de doden opgewekte Johannes zijn? Tegelijk verlangt hij ernaar Jezus te zien.

Dan komt eindelijk dag dat ze tegenover elkaar staan: Herodes en Jezus. Als de koning Jezus ziet komen, is hij blij. Blij met het gebaar van Pilatus. Zijn angst is voorbij. Van zo'n beklagenswaardige gevangene heeft hij niets te vrezen. Bovendien betekent zo'n ontmoeting een welkome onderbreking van de dagelijkse sleurgang. Wie weet, wat hij allemaal te horen en te zien krijgt!

Maar eefi ontmoeting met Christus is nooit vrijblijvend. Je kunt niet neutraal blijven. Je wordt gedrongen tot een beslissing: voor of tegen Hem.

Mensen als Herodes zeggen niet botweg neen. Hij overstelpt Jezus met vragen. Wat is er waar van al die wonderverhalen? Laatjezus een teken doen... een bewijs van zijn macht geven. Laat Hij zich waarmaken!

Geluiden die je ook in de wereld van vandaag kunt horen. In feite probeer je dan de Heere God naar je hand te zetten. Je verlaagt Hem tot een afgod, een Baal over wie jij beschikken kunt. Levensgevaarlijk: want de goden zwijgen! Ze geven niet thuis, al roep je nog zo hard (1 Kon. 18 : 29).

Dat geldt niet van de levende God, zeggen we. Hij spreekt, Hij hoort, Hij antwoordt. Jezus is daar het levend bewijs van. Hij is het vleesgeworden Woord. Sprekend God. Voortdurend in gesprek met mensen.

Maar tegenover Herodes zwijgt Christus. En dat betekent: God geeft Herodes geen antwoord...

Waarom? Ik weet maar één antwoord. Omdat alles al gezegd is. De God van Israël heeft zich in het leven van deze koning niet onbetuigd gelaten. Integendeel! Indringend heeft Hij via Johannes Herodes aangesproken, Hem geconfronteerd met zijn heilig gebod, 't Liep eropuit dat Herodes de woestijnprofeet de mond gesnoerd heeft.

En nu spreekt God niet meer tot hem.

Jezus geeft geen antwoord op de vele vragen die de vorst hem stelt. Ondanks het drukke gepraat van de koning..

Een God die zwijgt. Dat past niet in ons beeld van God. Al ons spreken over Hem, ons bidden tot Hem berust toch daarop dat de Eeuwige ons aanspreekt.

Geloof is toch geloof in het Woord. Het Woord dat God spreekt tot de profeten, ten slotte in zijn Zoon. Het Woord dat te boek gesteld is en onder ons verkondigd wordt. Waar blijven als we daarop niet meer aankunnen?

Het luistert hier nauw. Het gaat er rfiet om dat we op Gods Woord niet meer aankunnen, 't Gaat erom wat we met die beloften doen!

Er wordt wat afgepraat en gebabbeld in de wereld, in de kerk. Maar hoe vaak moeten de vele woorden dienen om onszelf erin te verbergen? Als ondanks al die woorden de levende God wordt doodgezwegen, dan kan er een moment komen dat God zwijgt. Omdat alles al gezegd is...

Benauwend... en toch: kan een mens die niet meer wil luisteren naar de woorden van God, soms gebroken worden door het zwijgen van God?

Voor Herodes zwijgt Jezus. Intussen zijn er anderen die spreken. Er klinken aanklagende woorden. Uit de mond van de joodse leiders. Heftig beschuldigen ze Jezus...

En Jezus? Een enkel woord zou voldoende geweest zijn om zijn aankla- . gers tot zwijgen te brengen. Hij had er zich makkelijk uit kunnen redden.

Maar Hij doet het niet. Want Hij staat daar in onze plaats: mensen die zich aan de aanklacht van Gods Woord en wet niet kunnen onttrekken. Ondanks alle grote woorden. Ondanks alles ex-cuses waar onze cultuur zo sterk in is. Maar het lukt niet. We kunnen ons er niet meer uitpraten. Alleen maar zwijgen in de erkenning: Heere God, wij hebben ongelijk.

Goed en heilzaam is dit zwijgen voor Gods aangezicht. Want zo komt er ruimte om de stem van Christus te horen op zijn kruisweg. Zijn kruiswoorden van ontferming en genade. Woorden van vergeving. Woorden van eeuwig leven.

Zijn zwijgen voor zijn rechters is een welsprekend zwijgen. Tot aan de rand toe gevuld met zijn liefde.

Wie daarop een beroep doet in de nood van zijn leven behoeft niet bang te zijn dat God zwijgt.

Of het zou moeten zijn, het zwijgen waar de profeet Zefanja van spreekt. Een beloftevol woord: 'God zal zwijgen in zijn liefde' (3 : 17). Daarmee is alles gezegd om getroost te leven en te sterven.

A. NOORDEGRAAF, EDE

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen