Een zaak van blijdschap

CHRISTUS IS MIJN REFORMATIE, MIJN NIEUWE LEVEN

Markus 8 : 35b is een prachtige tekst om de relatie te zien tussen belijdenis doen en blijdschap: 'Maar zo wie zijn leven zal verliezen om Mijnentwil en om des Evangelies wil, die zal hetzelve behouden.' Net voordat de Heere Jezus dit zegt, heeft Petrus belijdenis gedaan: 'Gij zijtde Christus (Messias)' (vs.29). Opvallend is dat na deze openbare belijdenis des geloofs compleet nieuwe instructie van de Heere volgt: Hij 'begon hun te leren' (vs.31). Het nieuwe wat er toen kwam, was dat deze Messias als een Lam ter slachting zou worden geleid en dat Hem volgen betekent: het Lam volgen naar de executieplaats. In feite bedoelde de Heere daarmee niets anders dan je 'ik' executeren. Het was zelfs zo dat de discipelen pas echt van de Heere Jezus konden getuigen, nadat ze dit geleerd hadden. Ze kregen daarom bevel om over Hem te zwijgen zolang ze dit 'ego-sterfproces' nog niet ervaren hadden! (vs.30) Na belijdenis doen, moetje dus nog iets gaan doen, wil je persoonlijk, bevindelijk over Christus kunnen spreken: je moetje leven verliezen. Dat bedoelde de Heere dus met 'zelf'-verloochening (vs.34). 'Het gaat hier niet om zoiets als 'zelfverloochenend handelen', waarbij men een gedeelte van zijn eigen belangen voor een ogenblik vergeet. Jezus spreekt over een totale verloochening van het eigen 'ik', schrijft prof. J. van Bruggen. Opvallend is dat het Griekse woord achter 'verliezen' ook 'vernielen, vernietigen' betekent. Het is dus een door Hem bevolen activiteit! Met andere woorden: het ego, het zondige vlees moet dagelijks bij Golgotha ter destructie worden aangeboden.

Om Mijnentwil

Ik ga ervanuit datje oprecht belijdenis hebt gedaan. Wel, dan moet je na je belijdenis niet gaan werken aan je 'zelf', want dat hoort nou juist bij je .vorige leven. Je mag nu leren je 'zelf' te gronde te richten (Romeinen 6:6). Toen je 'ja' tegen Christus zei, beleed je met Hem gekruisigd te zijn en nu zegt God tegen jou: wat doe je nu met je lichaam der zonde? Veel belijdende christenen proberen hun vorige leven (de oude mens of lichaam der zonde) te 'upgraden'. Pas na jarenlange strijd komen ze er eindelijk achter dat Christus en deze 'upgrade' nóóit met elkaar te verenigen zijn. Je mag een andere strijd aangaan: je leven verliezen, en je motivatie is Christus Zelf. Ja, je hoort het goed: Hij Zelf! Er staat in de tekst 'om Mijnentwil'. Voorbeeld: als jij stopt met roken omdat je meisje daar een gruwelijke hekel aan heeft, moet je het om haar doen en niet om zelf ook 'es een keer iets aan zelfverloochening te doen. Als het niet 'om harentwil' doet, dan ben je alleen maar uit op het applaus van anderen die jou zo'n flinke kerel vinden. (Zo zijn er heel wat christenen die levensheiliging nastreven om 'goed over te komen' bij anderen, of zoiets.)

'Om Mijnentwil'. Wat klinkt dat innig. Christus lijkt van mening te zijn dat wij er toe in staat zijn om iets te doen omwille van Hem. Waarom zou hij anders de mensen die naar Hem luisteren, deze opdracht geven? (vs> 34a). Kan dat eigenlijk wel? Ja, want Hij bedoelt niet dat 'ik' na geloofsbelijdenis heilig kan gaan leven. Stel je voor zeg! Je hebt net beleden datje 'ik' in principe al met Hem gekruisigd is! Wat Hij dan wel bedoelt? Dat jij de vleselijke dingen, die nu tegen je wil in jou zijn overgebleven, vernielt. Dat is je leven 'verliezen'; een levenslange 'goede strijd', want ze geeft veel blijdschap! God verwacht geen levensheiliging van mijn 'zelf' (mezelf dus), maar heiliging (toewijding) aan Hem Zelf! Heerlijk is dat, om je hoop alleen op Jezus te stellen. O, hadden we daar maar meer van! Een rabbijn schreef eens: 'Wanneer de mens al zijn hoop op God stelt, dan is dat op zichzelf al een diepgaande ontkenning van het eigen ik' (Aryeh Kaplan). Hoeveel temeer, als wij onze hoop op Jezus mogen stellen, het Lam Gods dat mij leert met Hem onder te gaan en met Hem op te staan; dat is pas echt leven! Dat is pas evangelische blijdschap!

Evangelische blijdschap

Inderdaad, 'om des Evangelies wil'. Wij denken bij het woord Evangelie

aan het Nieuwe Testament of de Evangeliën. Toen Jezus dit zei, moesten echter al de boeken van het Nieuwe Testament nog geschreven worden. De mensen hoorden in het woord Evangelie iets anders. Stel je een stad voor in de oudheid, waaruit de hele bevolking verdreven is. De vijand houdt de stad bezet. Na lange tijd weet ze toch weer een leger op de been te brengen en ze trekken met z'n allen achter dat leger aan om de stad te heroveren. Gespannen volgen ze vanaf een afstand of hun leger erin slaagt de stad te veroveren. Keer op keer wordt de aanval afgeslagen. Maar een nieuwe bestorming volgt. En nu zien hun soldaten kans om over de muren te komen. Maar wat gebeurt er toch in de stad...? O, maar dan uiteindelijk, ja! Daar gaat de stadspoort open, een heraut komt aan galopperen, gaat rechtop in de stijgbeugels staan en zwaait en roept: 'We hebben gewonnen, de stad is bevrijd!!' Dit is waar de mensen aan dachten, toen ze van Jezus het woord Evangelie hoorden: een blijde boodschap van bevrijding.

En nu komt het: Wie zijn leven verliest, ook vanwege deze zéér blijde boodschap, die zal overleven! Wat Hij bedoelt? Wel, de blijde boodschap dat degene die zich-zelf overwint het er nog beter van afbrengt, dan degene die een stad inneemt! (Spreuken 16 : 32) Hoe verrassend is de link die de Heere Jezus legt tusSen evangelische blijdschap en sterven aan je-zelf! Echte blijdschap, evangelische blijdschap ontstaat dus pas als 'ik' uit het beeld verdwijn en Hij in beeld komt! Dat is dus een heel andere blijdschap dan die je ervaart door een 'warming up' van gospel- of klassieke muziek. Deze blijdschap krijg je blijkbaar niet bij opwekkingsliederen, maar bij de begrafenis van jezelf! 'Survive', overleven, alleen als dat briesend paard eindelijk gaat sneven (zing Psalm 33 : 9 maar eens, als je morgenochtend onderweg naar je werk bent).

Levensheiliging

En dat overleven begint nu al met een reformatorisch leven. Vroeger zeiden ze: je wordt een mens met een ander leven. Die verandering is dus geen upgrade van jezelf, maar iets nieuws. Ik weet geen tekst die jou beter laat zien wat je door de Heilige Geest mag leren dan Galaten 2 : 20: 'Ik ben met Christus gekruist en ik leef, maar niet meer ik, maar Christus leeft in mij; en hetgeen ik nu in het vlees leef, dat leef ik door het geloof van de Zoon van God, Die mij liefgehad heeft en Zichzelf voor mij overgegeven heeft.' Het nieuwe leven is dus... Christus! Hij is mijn reformatie, mijn verandering, mijn nieuwe leven. Terwijl ik niets anders hoef te doen dan actief mijn ik te verliezen, doet Christus wat ik niet kan: in mij leven. Volgens mij bedoelde Thomas Boston dit toen hij zei: 'Doe wat ge kunt, zo zal God doen wat ge niet kunt.' Wie zo ervaart wat God in z'n leven doet, mag er blij en trots op zijn. Dat bedoelde Paulus, toen hij roemde (pochte) in het kruis van Christus (Galaten 6 : 14).

Het nieuwe is dus niet, datje begint aan een levensheiliging zonder kruis. Dat is precies wat Petrus wilde (vs.32). Helaas denken veel christenen vandaag nog steeds dat dat moet kunnen. Nee, het is juist andersom: het kruis veroorzaakt de levensheiliging. Dogmatisch gezegd: de rechtvaardiging zet de heiliging in gang. Petrus had de goede belijdenis beleden, maar hij wilde niet lijden. Hij begreep toen nog niet dat als je het Lam volgt, je zelf ook een slachtschaap wordt (Het bewijs daarvan vind je in 1 Petrus 4 : 12-14). Denk je zelf ook niet dat het pijn gaat doen, als je dagelijks je 'ik' moet ombrengen? Vaak gebruikt God daarvoor lichamelijk en/of psychisch lijden. Paulus die daar ruime ervaring in had, benoemt dit zelfs zo: 'Hij geselt een iegelijke zoon die Hij aanneemt' (Hebreeën 12 : 6).

Kastijding

Je bent door je belijdenis aangenomen als lidmaat van de gemeente. Misschien vraag je je af of je nu ook door God aangenomen bent. Mijn antwoord is: je zult merken datje kastijding nodig hebt om je 'zelf' te leren loslaten (Lukas 6 : 37c). Zelf merkte ik in mijn leven: anders leer ik het nooit. Dat zal bij jou wel niet anders gaan, denk ik. Natuurlijk, op het moment dat die kastijding er is, is dat geen zaak van vreugde, maar daarna wel (Hebreeën 12 : 11). Hoe zalig is het volk dat in dit zelf-verloochenend leven, steeds duidelijker de klanken hoort van vrijheid en blijdschap. En die klanken brengt Hij voort: de Zoon. Dat verzekert de Heere jou persoonlijk in Johannes 8 : 34-36. Zo ervaar je met steeds diepere vreugde: aangenomen door Jezus Christus, behouden nü, en straks in de grote verdrukking! In Moskou ontmoette ik ooit Alexandra Kozoresowa, een vrouw die veel geleden had, ook voor anderen. Wat straalde er een diepe vrede en blijdschap van haar uit, terwijl de vervolging toen zeer woedde en ze dagelijks gevaar liep voor zo'n 10 jaar achter de tralies te verdwijnen.

We weten niet wat óns nog te wachten staat, maar wel Wie!

Ik zou daarom ten slotte willen zeggen: dien de levende God en verwacht Zijn Zoon uit de hemel (1 Thess. 1: 9- 10). Want dan wordt ten diepste waar: 'Wie zijn leven zal verliezen om Mijnentwil en om des Evangelies wil, die zal het behouden.' In de bijbelse toekomende tijd wordt verliezen definitief winnen (Fil. 1: 21). Nu mag alvast door evangelische blijdschap de winnende reformatie in je leven beginnen.

J. KOPPELAAR, ABBENBROEK

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen