ZENDING: DAAR EN HIER...

Mijn werk bestaat voor een behoorlijk deel uit cursussen geven op locatie. Dat betekent veel reizen. Vooral naar het hoge oerwoudgebied. Als ik daar ben, combineer ik mijn werk vaak met dat van een commissie die organisatorische en pastorale bijstand verleent aan gemeenten in moeilijkheden. Tegelijk onderzoek ik de situatie van de lokale gemeenten. Daartoe heb ik dan meestal gesprekken met de kerkenraad. Zo ook in Sanamarca. Bij aankomst werd ik naar een van de zeer eenvoudige houten huizen op palen geleid. Daar stond mijn bed. De plaatselijke timmerman had speciaal voor mijn komst een nieuw bed gemaakt. Men had vernomen dat de missionairo voor hun begrippen erg lang was. Bij mijn meeste bezoeken aan dorpen slaap ik, als het uiteinde dat toelaat, met mijn benen op een stoel. Als het bed het niet toelaat, slaap ik meestal op de grond. Maar dat was in Sanamarca niet nodig. Daar stond een nieuw bed van wel twee met; er twintig- Belangrijker dan dat bed waren mijn gesprekken, met de kerkenraad. Na twee dagen aanhoudend gevraagd te hebben naar de notulenboeken, aktes van doopbedieningen en huwelijksbevestigingen en de financiële administratie, kwam er een aantal oude en muffe boeken onder het stof vandaan. Een beperkt onderzoekje daarin verried dat er de laatste tien jaar geen enkele serieuze letter op papier was gezet. Ik deed wat navraag wat daar de re-' den van was. De voorzitter antwoordde mij: 'Het gaat de laatste jaren niet zo goed in onze kerk. We zijn nog maar met een handje vol mensen over. En dan regelen we de zaken van het beleid gewoon onder elkaar. We hebben één keer per jaar een kerkenraadsvergadering. De rest bespreken we als we elkaar tegenkomen in het dorp.'

Nu heeft weinig vergaderen zijn aantrekkelijke kanten. Maar één keer per jaar is wel erg weinig. Helaas staat de gemeente van Sanamarca symbool voor veel gemeenten in deze streek.

Na een periode van groei ten tijde van het geweld van Lichtend Pad in de jaren tachtig is de Presbiteriaanse kerk in een tijd van terugval geraakt. Dat komt vooral door een tekort aan goed leiderschap. De meeste gemeenten hebben geen eigen predikant. De ouderlingen hebben een gebrekkige kennis van de geloofsleer en de kerkorde. Ze weten heel slecht een brug te slaan naar de nieuwe generatie jongeren. Tevens hebben ze veel last van de pinksterkerken. Die zeggen dat als ze de bijzondere gaven van de Heilige Geest, zoals tongentaai, profetie en genezing niet hebben, ze geen echte christenen zijn.

Er is een geweldig ledenverlies. Maar ze hebben geen antwoorden. Juist die problematiek komt hard op mijn bord terecht, aangezien ik voorzitter ben van een commissie die ingesteld is om deze regio met zo'n 60 gemeenten en 30 kleine groepen van hulp te voorzien in moeilijkheden. Als ik wel eens niet slapen kan, dan moet ik vooral aan deze gemeenten denken. Hoe moet dat toch verder? Het gaat niet goed, maar zijn we wel in staat daar verandering in aan te brengen? Mijn persoonlijke mogelijkheden zijn beperkt. Ja, dat vervult me met zorg. De enige manier om dan weer in slaap te komen, is te denken dat een Ander de eigenaar is van die kerk. Ik ben als het ware de rentmeester, maar er is er slechts Eén die kan zeggen: 'Ik heb je duur gekocht, je bent van Mij.' Tevens weet ik dat er in die regio een bed voor me staat. Speciaal voor me gemaakt. Toen ik er weg ging, zeiden ze het nog tegen me: 'We verwachten je hier wel terug, je bed staat er al.'

B. STOLK, COÖRDINATOR BINNENLAND GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen