Een bijzonder Koningschap

Koning over wereld en gemeente

Als we in dit artikel nadenken over die heerschappij van Christus, kunnen we daarin een onderscheid aanbrengen. Allereerst belijden we Zijn koningschap over deze wereld. Nu lijkt daarvan soms weinig te zien, want voor ons gevoel hebben nog zoveel machten en krachten het voor het zeggen. Sterk is de invloed van de boze, zeker in onze tijd. Hoeveel duivelse machten maken zich niet groot? Machten van eenzaamheid, ziekte, verdriet en pijn waren rond, terwijl de dood nog steeds zijn duizenden verslaat. Toch staat Koning Jezus erboven. Als Koning beteugelt Hij het kwaad veel meer dan we denken. Hebben we ons wel eens afgevraagd hoe onze wereld eruit zou zien als Hij de dingen hun gang zou laten gaan? Het is zelf zo dat Hij kwade machten kan gebruiken om Zijn doel te bereiken. En verder is Hij bezig om Zijn werk door te laten gaan. Om een voorbeeld te noemen: de zendihgsgeschiedenis is een belangrijk teken dat Hij deze wereld regeert en alles dienstbaar Iaat zijn aan de voortgang van Zijn werk. Dat koningschap over de wereld zou je min of meer algemeen kunnen noemen.

In de tweede plaats belijden we dat Christus op een bijzondere manier Koning is over Zijn Kerk. Na Pasen volgde Hemelvaart. En na Hemelvaart volgde de uitstorting van de Heilige Geest. Koning Jezus heeft de Geest gegeven om Zijn volbrachte werk vrucht te laten dragen in deze wereld. Op de pinksterdag komen drieduizend mensen tot geloof. Er ontstaat in Jeruzalem een Kerk, die zich gaandeweg uitbreidt. Het evangelie reist van Jeruzalem naar Rome en vindt geloof. Verschillende malen lees je in het boek Handelingen de uitdrukking 'en het Woord Gods wies'. Het Woord van God doet dus kracht en vindt geloof. Er ontstaan gemeenten. We vinden Christus' heerschappij dan ook op een bijzondere wijze in het midden van Zijn gemeente. Daar is de heerschappij van het Woord en daar zijn de gaven van de Heilige Geest. Daar zijn immers jongeren en ouderen die geraakt werden door de boodschap van het evangelie, hun leven aan Hem leerden overgeven en Hem als Koning belijden.

We zullen weten dat de belijdenis 'Jezus is Heere' kenmerkend was voor de Vroege Kerk. Ze stond op gespannen voet met de wijd verbreide verering van de keizer te Rome. Wie de Naam van Koning Jezus niet kon verloochenen, liep bij tijden het gevaar gemarteld te worden of voor de leeuwen gegooid. Juist in de vrijmoedige belijdenis van Zijn Naam zie je in die eerste tijden en ook in de eeuwen daarna dat Christus werkelijk een Koning is, Die niet zonder onderdanen wil zijn. Koning over deze wereld en op een bijzondere wijze in de gemeente. Zo is het nog steeds. Ook nu houden we vast aan de belijdenis dat Christus troont boven een verwarde en gebroken aarde. Tegelijk wil Hij door Zijn Geest zijn op de plaats waar de Schriften opengaan en het evangelie verkondigd wordt. Nog steeds is Hij, als de Koning van Pasen, bezig om zondaren tot Zijn dienaren te maken en belijders steeds meer te brengen onder Zijn gezegende heerschappij.

Een bijzonder koningschap

In de regel is een koning pas werkelijk koning als hij zijn vijanden heeft verslagen. Hij kan dan regeren zonder de voortdurende dreiging van sterke, ter. genstanders. Opvallend is echter dat Christus geen Koning is nadat alle vij-

anden weggedaan zijn, maar totdat ze alle onder Zijn voeten zullen gelegd zijn. Dat geeft ons een duidelijker zicht op het karakter van Zijn heerschappij. De vijanden zijn blijkbaar nog niet definitief weggedaan. Bij Pasen zijn de tegenstanders wel in principe verslagen, maar nog niet volledig. Dat geeft het onderscheid aan tussen Pasen en wederkomst. Pas bij de wederkomst van Christus zal het eeuwige Koninkrijk van God in volle glorie aanbreken en zullen de vijanden werkelijk in het stof bijten.

Het Nieuwe Testament is er overduidelijk in: tussen Pasen en wederkomst ligt een bepaalde periode. Waarom? Hier komen de diepte en de rijkdom van Gods plan naar voren. Christus mort immers als Koning heersen. Van de Vader. Het plan van de Vader is erop gericht dat Zijn Woord door de wereld zal gaan. Dat de verkondiging van het Woord de eeuwen door mensen tot geloof zal brengen en dat de Kerk als een gebouw Van levende stenen zal verrijzen. Als we het nog weer iets anders zeggen, kunnen we dat moeten van de Vader als een onpeilbaar geduld typeren. Hij is immers lankmoedig en wil niet dat er enigen verloren gaan. Vijanden kunnen nog steeds vrienden worden... Omdat de vijanden nog niet definitief verslagen zijn, is, er daarom n^Pasen Sprake van een voortgaande strijd. De boze heeft weliswaar de nederlaag moeten lijden, maar hij is er nog met zijn demonen. Als een 'briesende leeuw' (i Petrus 5 : 9) richt hij zich tegen de Kerk en maakt dat er perioden van verdrukking zijn. Maar hij kan eveneens komen in de gestalte van een verleider. Allerlei machten, die het leven kapot maken, zijn ook nog springlevend, zoals ziekte, eenzaamheid en wanhoop. En verder waart de dood nog steeds rond als een verderf brengende macht.

Christelijke hoop

Wat zich in deze wereld afspeelt, is ook herkenbaar in het persoonlijk geloofsleven. In de laatste Zondag van onze Heidelberger, bij de bespreking van de bede: 'Leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze', wordt gewezen op drie vijanden die niet ophouden ons aan te vechten: de duivel, de wereld en ons eigen vlees. En dan de diepe vraag aan de Almachtige: 'Wil ons toch staande houden en sterken door de kracht van Uw Heilige Geest, opdat wij in deze geestelijke strijd niet onderliggen, maar altijd sterke weerstand doen...'. Als we dit antwoord goed verstaan, stuiten we op twee vijanden buiten de poort: de boze en de wereld, maar ook op een tegenstander die zich binnen de muren van de stad ophoudt: het eigen vlees. Wanneer tegenstanders van buiten kunnen rekenen op medestanders van binnen, wordt de situatie levensgevaarlijk! De vijanden zijn er dus nog en doen hun uiterste best om ieder christen te laten ondergaan. Niemand zou staande kunnen blijven als de Koning van Pasen niet zou sterken en helpen.

Zo dienen we met twee woorden te spreken. We moeten de vijanden niet onderschatten en op onze hoede zijn voor hun gevaarlijke invloeden. Als we hen geen gewicht geven, leiden we heel gemakkelijk een oppervlakkig leven, waarin van weerbaarheid en strijd geen sprake is. De gevolgen zullen dan ook niet uitblijven! Tegelijk dienen we steeds weer te beseffen dat het Pasen is geweest. Christus heeft de vijanden overwonnen en is machtig en krachtig om te ondersteunen. Dat bewaart voor moedeloosheid en uitzichtloosheid. In Zijn kracht kan ieder christenstrijder de goede strijd van het geloof met uitzicht op de overwinning voeren. Hoewel daarbij nederlagen niet tot de uitzonderingen behoren, zijn er toch ook momenten van triomf. En zijn dat geen voorboden van de uiteindelijke zege die de machtige Koning in het vooruitzicht heeft gesteld? Wanneer we dan ook nog eens in ogenschouw nemen dat Hij, als de overste Leidsman en Voleinder van het geloof, in het strijdperk van dit leven voorop gaat, dan mag de wanhoop het nooit winnen van de christelijke hoop.

Definitieve overwinning

Die voortgaande strijd van Koning Jezus duurt in de wereld, in de gemeente en in het geloofsleven tot op de dag van vandaag voort. Toch komt er een dag waarop de overwinning definitief zal zijn. Het is een 'totdat Hij al de vijanden onder Zijn voeten zal gelegd hebben'. Een oosters beeld. Wanneer een veldheer de overwinning had behaald, kon hij de verslagen vijanden onder zijn voeten leggen, als duidelijk teken van zijn triomf. Zo breekt de dag aan dat Christus de aanvankelijke overwinning van Pasen zal laten uitlopen in de definitieve ondergang van de vijanden. In het boek Openbaring komen we dat in aangrijpende beelden tegen. De duivel zal zijn verdiende loon ontvangen: geworpen in de poel van het vuur. De ongelovige wereld zal verwezen worden naar de buitenste duisternis van het verderf en geen gelegenheid meer vinden om alsnog tot bekering te komen.

Op de dag van de wederkomst is de genadetijd echt voorbij. Lang had de koning gewacht en groot was Zijn geduld geweest. Als dan toch de dag van de afrekening aanbreekt, is er geen enkel pardon voor de vijanden. Aangrijpend genoeg! De heerlijkheid van Gods volmaakte Rijk kan alleen aanbreken als de vijanden weggedaan zijn en eeuwig onder de toorn van God moeten leven. Met dat oordeel zullen alle christenen die last hadden van de tegenstand van die vijanden, van harte instemmen (Nederlandse Geloofsbelijdenis, art. 37). De definitieve overwinning zal ook betekenen dat de geestelijke strijd in het christenleven voorgoed tot het verleden zal behoren. Die strijd kwam al ten einde toen moegestreden kinderen de laatste adem uitbliezen. Maar ook die overwinning zal haar volle uitwerking krijgen als Christus de vijanden wegdoet.

Laatste vijand

Opvallend dat Paulus in 1 Korinthe 15 de dood als laatste vijand noemt. Ook na Pasen heeft hij de eeuwen door zoveel kapot gemaakt en een spoor van leed en verdriet getrokken. Hij is als derde de goede schepping binnengekomen. Eerst kwam de boze en toen de zonde. Als straf op de zonde verscheen de dood. Maar als de duivel definitief moet verliezen en als de zonde voorgoed zal zijn weggedaan, dan heeft ook de dood geen enkel bestaanrecht meer. De dag breekt aan, waarop de graven zullen opengaan en de dood zijn prooi voor eeuwig moet prijsgeven. Het kan niet anders betekenen dan de morgenglans van het eeuwige Koninkrijk van God, waarin Hij zal zijn alles in allen. Een heerlijk vooruitzicht voor het geloof!

Zover is het echter nog niet. We leven nog steeds tussen Pasen en wederkomst. Daarom is en blijft het Koningschap van Christus bijzonder. Hij is zonder meer de Koning van Pasen, de Overwinnaar van zonde, duivel en ; . dood. Zo mag Hij steeds weer beleden worden. En toch staat de definitieve - triomf blijkbaar nog uit. De strijd inet allerlei vijanden is nog niet tot een beslissend einde gekomen. Niettemin - J \ mogen we zeker zeggen dat de dag " J. ' van de eindoverwinning aanstaande, is'. In deze dagen mag weer des te duiden lijker klinken dat de komende ovep-• 1 winning van Christus alleen te ver- 1. staan is dankzij Pasen. Toen vond de 1 beslissende slag plaats. Het nieuwe' begin van Gods eeuwige toekomst.' . Gezegend zijn we als we gelovig onder Zijn heerschappij mogen leven en daarin onze vreugde vinden.

R. W. DE KOEIJSR, HARDINXVELD-GIESSENDAM

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen