Zegenen wat niet mag

De nieuwe kerkorde bevat niet alleen een bepaling over de inzegening van een huwelijk van man en vrouw, maar maakt het ook mogelijk dat in een gemeente ook andere levensverbintenissen van twee personen worden gezegend. De aanvaarding van deze bepaling door de triosynode in het najaar van 2001 en door de hervormde synode in juni 2002 heeft velen in de kerk diep geschokt. Dat is terecht. Hier is immers in het geding met welke bedoeling de Heere God de mens heeft geschapen als man en vrouw. Dat was opdat een man en een vrouw samen een eenheid zouden gaan vormen (Genesis 2 : 24). Die hechte onverbrekelijke band (verbond) tussen een man en een vrouw noemen-we een huwelijk. Onze overheid is tegen Gods inzetting ingegaan door het huwelijk ook open te stellen voor twee mensen van hetzelfde geslacht. En de Samen op Wegkerken laten na daartegen profetisch hun stem te verheffen. Ze doen het tegendeel en maken het mogelijk dat Gods zegen wordt uitgesproken over iets wat naar onze diepe overtuiging door God wordt verboden.

Heilig houden

Het is hier niet de plaats .om verder inhoudelijk in te gaan op het bijbelse alleenrecht van het huwelijk van een man en een vrouw. Ook moet ik hier voorbijgaan aan de pastorale nood die deze kerkordelijke bepalingen veroorzaken bij andersgeaarden die in de weg van Gods Woord willen gaan en daarom een zware strijd voeren tegen gevoelens en verlangens die bij hen leven. In deze artikelen gaat het om wat er nu precies in de kerkorde staat. Dan zien we waarom we deze kerkorde principieel afwijzen, maar ook wat het betekent om onder deze kerkorde te leven wanneer deze door een verenigingsbesluit van de synode onverhoopt toch in werking treedt.

Het eerste wat in de nieuwe kerkorde opvalt, is het ontbreken van een bepaling over het huwelijk. In de hervormde kerkorde die wij nu hebben, staat een apart artikel over het huwelijk en het gezin. Daarin staat onder andere: 'Het huwelijk, als een inzetting Gods, zal heilig worden gehouden' (art. XXI- 1). Naast dit artikel is ook ord. 12 gewijd aan de zaken van huwelijk en gezinsleven. In de nieuwe kerkorde ontbreekt een dergelijk artikel en een dergelijke ordinantie over het huwelijk. Dat is in een belijdende kerkorde een veelzeggend zwijgen. De reden voor dit zwijgen was de jaren door duidelijk. De kerk staat niet meer onverdeeld achter de uniciteit van het huwelijk van een man en een vrouw. In een groot deel van de kerk zijn andere relaties, waaronder relaties van mensen van hetzelfde geslacht en niet-huwelijkse relaties, allang aanvaard. Daar-door verzuimt de kerk in de nieuwe kerkorde belijdend de Schrift na te spreken. Het enige waarin de kerk de overheid niet volgt, is dat ze het woord 'huwelijk' in de kerkorde alleen gebruikt als het gaat om het huwelijk van een man en een vrouw.

Trouwdiensten

Het huwelijk komt dus niet als zodanig in de kerkorde voor. Maar de kerkorde spreekt wel, als het gaat over de eredienst van de gemeente, over trouwdiensten (art. VII-i). Dat komt vervolgens terug in de veelbesproken ord. 5 die eveneens handelt over de eredienst. Daarin staat dat de gemeente op de zondag en op kerkelijke feesten gedenkdagen samenkomt in de eredienst (ord. 5-1-1). Daarna worden ook andere diensten genoemd, waaronder 'kerkdiensten ter gelegenheid van bijzondere gebeurtenissen in het leven van de gemeenteleden en van de gemeente zoals trouwdiensten, dien-; sten van rouwdragen en gedenken en zegenvieringen' (ord. 5-1-2). Over het huwelijk lezen we dan: 'De inzegening

van een huwelijk van man en vrouw als een verbond van liefde en trouw voor Gods aangezicht geschiedt in een kerkdienst' (ord. 5-3-1).

Deze laatste bepaling geldt voor elke gemeente en dat is terecht. Zo moet het in elke gemeente gaan. In de rest van órd. 5-3 wordt geregeld wanneer een verzoek voor een huwelijksinzegening moet worden gedaan en hoe dat aan de gemeente moet worden bekendgemaakt. Ook staat er dat de kerkenraad namens de gemeente in de trouwdienst een huisbijbel schenkt (ord, 5-3-6).

Andere levensverbintenissen

.Na.het artikel over het huwelijk komt een. afzonderlijk artikel over andere levensverbintenissen: 'De kerkenraad kan - na beraad in de gemeente - besluiten dat ook andere levensverbinte-nissen van twee personen als een verbond van liefde en trouw voor Gods aangezicht kunnen worden gezegend' (ord. 5-4). Hier gaat de nieuwe kerkorde in de ordinanties dus duidelijk verder dan de kerkorde in eigenlijke zin. Nu wordt er niet alleen gezwegen, maar nu wordt er uitdrukkelijk ruimte gemaakt voor een levenspraktijk die niet naar de Schrift is. Hier wordt de PKN zelfs in haar kerkordelijke bepalingen al ongehoorzaam aan de in dezelfde kerkorde vastgelegde eis van gehoorzaamheid aan de Heilige Schrift.

Dit gaat heel ver. In het verleden is in de Hervormde Kerk opgeroepen om terughoudend te zijn met het uitoefenen van de kerkelijke tucht over mensen met een homoseksuele levenspraktijk. Het argument van de synode was, dat er in de kerk verschillend over wordt gedacht, en dat daarom kerkenraden terughoudendheid past. Deze terughoudendheid wordt nu naar de andere kant wel helemaal losgelaten. Want zegenen betekent dat Gods Naam wordt uitgesproken over de mensen die gezegend worden. En zij mogen die zegen ontvangen in het geloof dat God Zelf hen op hun levensweg Zijn zegen zal schenken. Dat grijpt diep in. Gods zegen uitspreken over iets wat volgens de Schrift door God wordt verboden. Wordt het uitspreken van de zegen dan geen vloeken in de kerk? Ook door deze bepaling is het een zaak van gehoorzaamheid aan het Woord van God om deze kerkorde en de daarop gebaseerde vereniging af te wijzen.

Overigens is er met ord. 5-4 nog iets merkwaardigs aan de hand. Uit kerkpolitieke overwegingen (het moest zo min mogelijk op de inzegening van het huwelijk lijken) zijn alle bepalingen die in ord. 5-3 voor een trouwdienst gelden hier weggelaten. Dat is eigenlijk heel dwaas. Want het betekent bijvoorbeeld dat bij het zegenen van een andere levensverbintenis door de kerkenraad geen Bijbel hoeft te worden uitgereikt. Betekent dat dat de kerk van mening is dat deze mensen zich in hun leven niet door de Bijbel hoeven te laten leiden? Het zou beter zijn om in plaats van de zegen een Bijbel te geven en daarbij bijbels onderwijs inzake het huwelijk.

In een volgend artikel gaan we verder in op de vraag wat de gevolgen van deze bepaling zijn voor een gemeente die wil vasthouden aan de bijbelse lijn met betrekking tot het huwelijk.

H. VAN GINKEL, GOES

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen