Koffie mét...

Alleen

We zaten nog maar net toen ze binnenkwam. Een mevrouw van - naar onze schatting - tussen de zeventig en de tachtig. Ze keek rond, stevende in de richting van onze tafel, koos vlakbij een plekje en begon onmiddellijk te praten, half tegen zichzelf en half tegen ons.

'Hè, hè, eerst 's ev'n zitt'n hoor en een khop khoffie! Wat kan een mens daaraan toe wez'n! Hè, hè!'

De echo achter de 'k' en de afgebeten 'n' vertaadden haar noordelijke afkomst. Nog voor ze aan haar koffie begon, draaide ze zich naar ons om en zei: 'Zo, u bent ook aan de khoffie, zie ik, ja, dat hebb'n we allemaal op z'n tijd nodig hè'.

Ze nam een slokje, en begon weer: 'U bent nog samen hè, ik ben alleen, al jarenlang, al achtendertig jaar ben ik wèduwe... maar ik heb me er altijd moedig doorheen kunnen slaan.' Ze draaide weer terug en wijdde zich geheel aan haar nodige rust en aan haar koffie. Althans voorlopig...

Niet alleen

Het duurde niet lang of ze wendde zich opnieuw tot ons.

'Ik zeg het eigenlijk verkeerd, dat ik me er moedig doorheen geslagen heb. Ik moet eigenlijk zeggen: ik heb altijd veel steun aan mijn geloof gehad. Heel veel! Als dat er niet was geweest dan had ik het niet gered. Als je met vier kleine kinderen blijft zitten, dan komt er heel wat kijken. Financieel, maar ook in de gewone dingen van elke dag en wat denkt u van de opvoeding van de kinderen? En toch altijd weer was er het geloof, het vertrouwen, het wéten dat het goed zou komen...' Ze zuchtte. 'Ja, als ik het geloof niet had gehad...'

'Maar', vervolgde ze na een slok koffie, 'misschien zegt het geloof u helemaal niets; ik had eigenlijk mijn mond moeten houden...'

We verzekerden haar dat geloof ons wel degelijk wat te zeggen heeft en dat ze gerust daarover mocht praten. Hoewel, de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we elkaar eens aankeken. We kwamen hier tenslotte óók voor onze rust.

Vastgehouden en doorgeholpen

Repos ailleurs! De rust is elders. Dat ondervonden we algauw.

Ze wendde opnieuw de steven en hernam, daarbij kennelijk aangespoord door het feit dat wij geen ongelovigen waren: 'Ik moet er nog meer van zeggen. Zonet zei ik dat ik veel steun heb gehad aan mijn geloof, maar dat zei ik toch niet goed. Mijn geloof stelt niks voor. De Héére, die heeft mij vastgehouden en Die heeft mij doorgeholpen. Altijd weer! Ook als het moeilijk was. Misschien herkent u dat wel? ' Dat konden wij samen niet ontkennen. We hebben niet uitgeweid over onze hulp van de Heere en onze uitreddingen, maar we voelden contact... Het deed ons goed om zomaar midden in het drukke winkelgedoe met zijn schreeuwende reclames te horen van de God die leeft en werkt in mensenlevens.

De Oude Kerk

Het onvermijdelijke moest komen. 'Waar khomt u vandaan? ' 'Hier uit Zeist.'

'Ik woon in Soesterberg en ik khom met de bus hierheen. Makkelijk is dat. Ja, ik kan het nog doen. Nóg wel, want ik ben al éénentachtig! Zo, dus u woont in Zeist, dan komt u wel eens in de Oude Kerk misschien? '

Ook dat konden we niet ontkennen. 'Ik kom er ook wel eens bij dominee...'

'Wij ook.'

Dat doet je goed!

Mijn vrouw moest even iets halen in een winkel. Ik bleef achter met de " Soesterbergse. Onmiddellijk nam ze " . • •. r -

weer het woord. •' .li*" 'Wat doet datje goed als je zomaar, , in-r, eens mensen ontmoet met wie je pja^ _ ten kunt over het geloof, over God en het leven met Hem. Zo heb ik heel Veel van die onverwachte dingen meegemaakt in mijn leven. Zomaar ineen^ *' was er iemand op mijn weg, die mé hielp wanneer ik als vrouw alleen ergens niet uitkwam. Of zomaar een ge-

sprek, zoals nu.' Uit de grond van mijn hart heb ik ge-, antwoord dat het ons net zo vergaan was. Wat ik haar niet verteld heb, is het feit dat gaandeweg deze ontmoeting bij mij het plan rijpte om haar verhaal te publiceren. Niet om haar te kijk te zetten, ook niet om zelf interessant te doen, maar om anderen te laten delen in het feit dat het goed doet om medegelovigen zomaar spontaan te ontmoeten. In Handelingen 28 : 15 lezen we dat Paulus als hij de broeders in Rome ziet, moed grijpt en God dankt. IWeeduizend jaar later kan dat nóg. Daarom zet ik het op papier. . 'O, kijk, daar khomt uw vrouw...'

We namen afscheid. Gevat zei ze: 'Tot ziens in de Oude Kerk misschien... of anders...' Haar vingerwees naar boven. Ontroerend... We liepen de Hema uit en we zeiden het niet, maar dachten het beiden: Toch koffie mét...

A.J. TERLOUW, ZEIST

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen