Boekbespreking

Dit'boek is uit het Engels vertaald door H. Fonteijn. De oorspronkelijke titel luidde Unbounded Loue, A Good News Theology Jör the 2xst Century. De auteurs zijn C. H. Pinnock, hoogleraar systematische theologie (evangelisch), en R. C. Brow (anglicaans priester). Het boek is voortgekomen uit een artikel van Brow in Christianity Today (1990). De bedoeling van de schrijvers is om op een nieuwe manier de christelijke boodschap in de wereld van vandaag te verwoorden. Op de achterzijde van het boek wordt zelfs over een baanbrekend boek gesproken. Het geheel bestaat naast een Inleiding en een Ten slotte uit vier hoofdstukken. In het eerste hoofdstuk komt de Godsleer aan de orde. Daarin wordt vooral benadrukt dat God een liefdevolle Vader is. De gedachte dat God een Rechter zou zijn, zet ons op het verkeerde been. Vanuit Gods vaderschap voor mensen kan het komen tot een theïsme van creatieve liefde, waarin liefdevolle relaties, verzoening in plaats van vervreemding en opname in Gods gezin centraal staan. De drie-eenheid van God onderstreept het relationele karakter van God en daarmee van het geloof in Hem. De auteurs theologiseren voortdurend in correlatie met opvattingen in de

gereformeerde traditie. Sommige ervan Wijzen zij af, bijvoorbeeld de predestinatie, die zij aJveen vorm van determinisme zien. HooMstak 2 bèhaod, eltde zondeleer. Over zond? moeten we nietrienken in termen . vaii overtredingen, die straf verdienen, maar van een mysterieuze weigering om Gods liefde te aanvaarden. Een forensische rechtvaardigingsleer wijzen de auteurs af. Die gaat ervan uit dat God toornt over de zonden en op de zondaar. Wanneer het bijbelse gegeven van de hel aan de orde komt, zeggen de schrijvers dat we hieronder een vorm van zelfvernietiging moeten verstaan. In hoofdstuk 3 gaat het over de verlossingsleer. Over Christus' offer moeten we niet in juridische termen denken. God is geen sadist, die zijn eigen geliefde Zoon aan het kruis slaat (113). God lijdt en Zijn dood is een daad van solidariteit, die ons bevrijdt en verandert. De verlossing omvat de hele werkelijkheid. De doop (zuigelingen- of volwassendoop) is het teken van onze initiatie en verwelkoming in het gezin van God. De kerk is instituut en organisme. Israël is en blijft: Gods volk. In het laatste hoofdstuk komen onder het kopje Geloofsleer nog verschillende onderwerpen aan de orde (enigszins willekeurig). Het gebed is de dialoog van de liefde. De dienst der genezing is gericht op heling van het gebrókene. De Bijbel is dynamisch en open. In de gemeente gaat het om gemeenschap, waar liefde beleefd wordt. Het leiderschap is dienend, gericht op toerusting van de gemeente.

Ik heb dit boek met gemengde gevoelens gelezen. Ik waardeer het verlangen van de schrijvers om tot een bijbelse, tijdbetrokken manier van christelijke theologie te komen. Het probleem is alleen dat het boek zich (onbewust) zo afzet tegen traditionele voorstellingen en deze vaak geen recht doet. De schrijvers scheiden zo dikwijls en maken tot tegenstelling wat bijeenhoort. Gods rechtvaardigheid en barmhartigheid zijn toch geen tegenstellingen? Het juridische aspect van de rechtvaardiging is toch echt bijbels? Zo zou ik heel wat voorbeelden kunnen noemen. Er komen soms ook 'vreemde' ideeën in dit boek voor, zoals de gedachte dat mensen die nog nooit van Christus gehoord hebben, behouden worden door een openbaring na hun dood (105). Mijn conclusie na lezing is dan ook dat het boek minder baanbrekend is dan wordt voorgesteld. Hier wreekt zich het feit dat evangelische theologie te weinig wortelt in de klassiek gereformeerde theologie van de Reformatie.

W. VERBOOM, WADDINXVEEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen