Houvast in de chaos der dingen

BLIJVEND BETROKKEN OP IRAK?

Als je terugkijkt op wat er de afgelopen maanden gebeurd is, raak je bevreemd over hoe korte tijd mensen werkelijk betrokkenheid tonen. Ondanks maanden van toenemend diplomatiek overleg binnen de Verenigde Naties, kwam een aanval van het Amerikaanse en Britse leger op dé positie van dictator Saddam Hoessein steeds dichterbij. De man bij wie niemands leven veilig was en aan wiens handen het bloed van anderhalf miljoen mensen kleeft, moest zijn positie ontnomen worden.

De betrokkenheid op de ramp die de Nederlandse pluimveesector alweer vele weken beheerst, leek af te nemen en de media namen lezer en luisteraar of kijker mee naar het oorlogsgeweld. 'Iraqi Freedom' kwam de huiskamer binnen en praatprogramma's vonden stof in het nadenken over hoeveel gruwelijkheden een mens kan zien, zonder er blijvende schade van te ondervinden.

Wie toeschouwer is, is na afloop echter meestal weer snel verdwenen. En dat zien we nu. De wereldwijde kritiek op de kracht waarmee de Amerikanen hun militaire overmacht lieten zien, de demonstraties tegen de inval van Bush en Blair zonder rugdekking van de Verenigde Naties, het was alles weer voorbij toen in de week voor Pasen Saddam Hoessein in Bagdad van zijn sokkel getrokken werd. En onverwachte omslag, toen Irakese burgers hun blijdschap over de aanwezigheid van de bevrijders toonden en de jarenlange angst voor een dictator publiekelijk een uitweg kreeg.

En nu? De verschrikkelijke vogelpest gaat door, het zoeken naar een regering die ons land zo nadrukkelijk nodig heeft, gaat door en we zijn beangst of de epidemie SARS Europa niet zal naderen danwel de wereldeconomie zal verstoren.

Danken

Waarom dit alles verwoord? Wel, de vraag dringt zich op of we in de gebeurtenissen in het land van de Eufiraat de hand van God gezien hebben. Waar moet je om bidden, als een oorlog met hoogwaardige technische middelen gevoerd wordt? Wanneer is een oorlog gerechtvaardigd? Die vragen zochten naar een antwoord. Maar nu in Irak - bakermat van het christendom- gewerkt wordt aan een interimregering die democratie en mensenrechten gestalte moet geven, is er reden om Gods leiding en bewaring te erkennen.

Elk mensenleven telt en ieder is uniek. Daarom is er gebed nodig voor de nabestaanden van de ongeveer 125 Amerikaanse en 30 Britse soldaten die sneuvelden. Zij hebben hun levens geofferd voor de vrijheid van een volk. Tegelijk is er reden voor dankbaarheid dat er geen grotere verliezen geleden zijn, zoals wel gevreesd werd.

Via de e-mail gingen in Amerika de oproepen tot concrete voorbede voor jonge soldaten in het Golfgebied door, ook na de val van het regime. Na alles waarmee de militairen geconfronteerd waren, bleef het nodig gedragen te worden in de gebeden van de gemeente. In sommige gemeenten was er zelfs sprake van een viering bij thuiskomst van hen, over wie zo lang in onzekerheid was geleefd. Het leert ons concreet dat bij bidden ook danken hoort, dat God door ons geprezen wordt vanwege Zijn regering en bescherming.

Israël

Wie na de wereldwijd ingrijpende gebeurtenissen in Irak dankt omdat de oorlog betrekkelijk snel voorbij was, mag daarbij zeker Israël niet vergeten, de natie die volgende week zijn 5 5-jarig bestaan herdenkt. Waar in de eerste Golfoorlog Saddam Hoessein zijn Scudraketten op Israël afvuurde, bleef dit land nu buiten het conflict. Dat zal te maken hebben met gebrek aan militaire middelen bij de Iraakse leider, maar dat belijden we vooral als de zorg van de levende God, Die ook nu de benauwdheid van Zijn volk gezien heeft. Ook in de afgelopen weken was Hij de Bewaarder van Israël, Die niet slaapt en sluimert. Waar de kerk geroepen is gestalte te geven aan haar onopgeefbare verbondenheid met dit volk van Gods verbond, blijven we bidden voor de vrede van Jeruzalem. De bewaring van Israël is temeer een wonder, als we Hoessein hebben leren kennen als een openlijke antisemiet, die zich door Mein Kamp/van Adolf Hitier heeft laten inspireren. Ooit gaf hij financiële steun aan Palestijnse zelfmoordterroristen die zoveel mogelijk joden wilden ombrengen. Daarom: 'Ten ware de Heere, Die bij ons geweest is, zegge nu Israël, ten ware de Heere, Die bij ons geweest is, als de mensen tegen ons opstonden; toen zouden zij ons levend verslonden hebben, als hun toorn tegen ons ontstak. (...) De Heere zij geloofd, Die ons in hun tanden niet heeft overgegeven tot een roof.' (Psalm 124)

Iraakse volk

Meeleven en meelijden mogen we ook met het verdrukte en geknechte Iraakse volk, dat verlost van een tiran een onzekere toekomst tegemoet gaat. Humanitaire hulp is dringend geboden, opdat na de geweldige ontwrichting van deze samenleving de eerste levensbehoeften weer beschikbaar komen. Het zegt wat over ons land dat de giften voor Irak achterblijven bij de verwachtingen. Tegelijk ook gaat het om de opbouw van een maatschappij, om de stabiliteit van een land, om vrijheid van meningsuiting.

We denken daarbij ook aan de christenen in Irak, die dankzij de oorlog ook in beeld gekomen zijn. Zij hebben vrijheid nodig om hun geloof te belijden, om God te dienen. Irakese christenen gaven in oorlogstijd het volgende door aan de organisatie voor de vervolgde kerk Open Doors: 'Wij hebben geen wapens of getrainde soldaten nodig, maar bijbels, christelijke boeken en mensen die in gebed op de bres staan!'

Onder de Ba'ath-partij van Hoessein vielen alle christelijke geestelijken eri bezittingen onder het ministerie vaii Islamitisch Bezit, maar die situatie if nu voorbij. Op een bevolking van 22 miljoen Irakezen zijn er ongeveer 600.000 christenen, met name leden" van de Chaldeeuwse-Katholieke Kérk." Maar in Basra, Bagdad, Kirkuk en Mósul zijn ook protestantse-presbyteriaanse gemeenten. Het zijn hopelijk evenzovele plaatsen waar vrede en gerechtigheid verkondigd en gevonden wordt. 1 '

Onder het bewind van Hoessein hebben christenen zich niet altijd onderscheiden. Denk aan vice-premier Tariq Aziz, de Chaldeeuwse christen die dit voorjaar nog met de paus praatte. Hij is de bekendste van de christenen dié het schrikbewind steunden en in stand hielden. In een land van wantrouwen en argwaan, vol mensen die murw zijn van de tegenslagen, zijn het niettemin de christenen die de verzoening mogen verkondigen en voorleven. Daarbij staan zij voor een grote opgave. Vrede vestigen is moeilijker dan een oorlog winnen, las ik ergens.

Hoop

Christenen mogen, ook na afloop van onderdrukking en oorlogsgeweld, leven van de hoop. Dat geldt ieder mens. 'Als God de Schepper is van de totale werkelijkheid, dan heeft God ook de hoop als het ware bij ons ingeschapen. Ons vermogen om te hopen is ons door God gegeven. Het is een heilzaam spoor van Gods scheppingswerk wanneer mensen zich niet zomaar neerleggen bij de eerste de beste tegenslag, maar (...) blijven hopen op en zoeken naar verbetering', schrijft dr. G. van den Brink in de vorige maand verschenen studie Belijden met hoofd en hott^

Maar dat geldt dan te meer de volgelingen van Christus, die krachtens Zijn opstanding uit de dood een levende hoop mogen kennen. Dat betekent de wetenschap dat aan de Opgestane gegeven is alle macht in de hemel en op de aarde. Zijn regering is gebaseerd op de overwinning op de machten en de overheden, die publiekelijk te schande gemaakt zijn.

Tegelijk is er het geloof in de Redder van zondaren, die tevens de Rechter van de wereld is. Hij zal eenmaal recht doen over levenden en doden, ook over nu omgekomen Iraki's die jaren-

lang onderdrukten en martelden. God zal rechtdoen. Hij zal ingrijpen. Hij zal verlossen. En Hij zal Zijn koninkrijk definitief vestigen, in heerlijkheid. Hij zal Zijn eigen werk voltooien en Zijn schepping redden, waarin allen delen die op Zijn Naam hun vertrouwen stelden.

Zonder angst

Niet lang na de TVveede Wereldoorlog gaf de hervormde synode in Fundamenten en perspectieven een proeve van belijden uit. In een toelichting daarop werd geschreven dat de techniek, de verhoogde publiciteit, de samenwerking der volkeren en de opkomst van nieuwe wereldmachten alle mensen met volle bewustzijn in de geschiedenis betrekken. 'Voor de meesten betekent dat: angst, angstvoor de machten, angst voor de toekomst'. Zie hier de Nederlander dicht staan naast de inwoner van Irak! En daarom staat er in Fundamenten en perspectieven dat het wereldgebeuren zich tegen wil en dank spoedt naar de dag van Gods Koningschap. 'Alle dreigende machten zijn slechts werktuigen ter verhaasting van Gods beloften. Daarom mogen wij, te midden van de chaos der dingen en het woeden der volkeren, leven zonder angsten bidden met een groot verlangen en een diepe rust: Kom, Heere Jezus, ja kom haastig!' Op deze persoonlijke en kerkelijke belijdenis komt het aan, in Irak en in het Westen.

P. J. VERGUNST

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen