Pinksteren: van Sinaï naar Jeruzalem

Vaak wordt met Pinksteren gepreekt over Hand. 2 : 4. Maar wat willen de verzen 2-3 ons eigenlijk leren? De tekenen van wind en vuur. Wel, het ka- ; der waarbinnen we die tekenen moeten begrijpen, vinden we in vers 1: de pinksterdag werd vervuld. Daarom ook mogen we die tekenen niet zomaar opvatten als algemene beelden die het werk van de Geest typeren: wind en vuur als beelden van reiniging en loutering. Ze zijn meer dan dat. Lukas de evangelist schildert in Hand. 2 het pinkstergebeuren als de vervulling van het Sinaïgebeuren. Waar het bij de Sinaï ten diepste om ging, dat komt bij de uitstorting van de Geest in Jeruzalem tot vervulling. We lezen in Ex. 19, 16-19 van donderslagen en bliksemstralen en het geluid van een zeer sterke bazuin, en van de HEERE die neerdaalt in vuur. Ook in Hand. 2 lezen we van een geweldig geluid en van vuur. Zowel bij Sinaï als in Jerzualem zijn het tekenen van de hemel. Tekenen van Gods aanwezigheid. Alleen, en dat is het verschil, toen God op de Sinaï neerdaalde was er ondanks Zijn aanwezigheid in de tekenen van .wind en vuur, nog grote afstand. Israël mocht de berg niet eens naderen en aanraken. De wet werd ontvangen via de Middelaar Mozes. Maar nu de nieuwe bedeling is aangebroken komt God in Zijn Geest zo dicht mogelijk bij ons: de windvlaag vervulde het hele huis en het vuur zat op elk van de discipelen. Bij dat komen van de Geest viel elke afstand weg. Weet u, waarom dat kon, dat die Geest zo dichtbij kwam? Omdat de afstand tot de Vader, zoals die er nog was bij de Sinaï, door de komst van de Heere Jezus Christus was overbrugd. Dat de Geest in onze harten kan wonen, is alleen mogelijk door het werk van Christus. Hij wilde onze ongehoorzaamheid aan Gods wet verzoenen toen Hij stierf op Goede Vrijdag en opstond met Pasen. Pinksteren kan dus nooit bestaan zonder deze andere heilsfeiten.

Nu maken die tekenen van de Geest ons vervolgens drie dingen duidelijk. 1. Zoals bij de Sinaï Israël tot het volk van God werd gevormd, zo werd op de pinksterdag in Jeruzalem een nieuw volk van God gevormd; een volk dat gereinigd is en wordt door het bloed van het Lam.

Dat volk is de kerk. Aan haar wordt de Geest gegeven. Ja, zegt u misschien, maar het gaat er toch om dat ik persoonlijk de Geest ontvang, dat ik persoonlijk vervuld word met de Geest? Jazeker, maar enkeling en gemeenschap horen bij elkaar en kunnen niet zonder elkaar. Daar wijzen wind en vuur op.

De geweldig gedreven wind vervulde het gehele huis waar zij zaten. De Geest komt tot de gemeenschap. En pas zo tot ieder van hen. Daar wijzen de tongen als van vuur op die zich op ieder van de discipelen zetten. De discipelen ontvingen dus persoonlijk deel aan dit vuur, maar wel als lid van dit nieuwe volk van God.

Dat betekent dus dat je in principe alleen persoonlijk vervuld kunt worden met de Heilige Geest als je deel uitmaakt van die gemeenschap die kerk heet. Je kunt niet geloven op je eentje. Wie warm wil worden, moet bij het vuur gaan zitten. De tekenen van wind en vuur laten ons zien dat voor het ware geloof de gemeente nodig is. In het samen bij elkaar zijn en in het samen bidden, mag het gebeuren dat de Geest over ons komt. Hij leert het ons: samen bidden, samen zoeken naar het plan van onze Heere. 2. Bij de Sinaï waren het geluid van de wind en het vuur van de hemel alleen te horen en te zien door Israël. Bij het pinksterfeest in Jeruzalem waren de windvlaag en de vuurtongen te horen en te zien door mensen uit allerlei volken. Het verbond van God wordt verbreed, verwijd als vrucht op het volbrachte werk van Christus.

De Geest doorbreekt de grenzen die door mensen zijn gemaakt. Laten we ons daar bewust van zijn. Want hoe vaak wordt er ook in de gemeente niet onderscheid gemaakt. O die, nee hoor, vraag die maar niet. En die, nee, die moetje niet voor vol aanzien. De Heilige Geest leert het ons af te denken dat wij beter zijn dan die ander. We zijn allen zondaars die het ene woord van de verzoening, van de vrijspraak in Christus zo erg hard nodig hebben. Als de Geest ons daaraan ontdekt dan kunnen we alleen maar zeggen: wat een wonder, Heere dat u nou ook naar mij wilt omzien.

3. Zoals op de Sinaï de tekenen vooraf gingen aan de komst van de wet, zo gaan in Jeruzalem de tekenen vooraf aan de komst van de Geest, Die de wet van God wil schrijven in onze harten. Nu niet meer op stenen tafelen. En dat betekent dat naar de wet van de Sinaï nu echt geleefd kan worden. Jeremia 31 en Ezechiël 36 gaan in vervulling. We zien in het boek Handelingen dat zij die tot geloof kwamen, Gods wil gingen doen, zie vs. 41-47. Zo brengt de Geest van Pinksteren, die de Geest van Christus is, de gemeente tot de gehoorzaamheid aan Christus. Hij doet ons zingen en getuigen, samen leven tot Zijn eer.

Herkennen wij daar iets van in ons leven? Want zo wil de rijkdom van het pinksterfeest ook vandaag door ons gezocht en beleefd worden.

P. NOBEL, LINSCHOTEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen