De realiteit van het leven door de Geest

In Romeinen 8 lijkt het net alsof we ons bovenop een bergtop bevinden. Overal om ons heen ruimte, hoogte, uitzicht. Met recht een hoogtepunt, dit hoofdstuk. Paulus heeft in de verzen i- 17 dat machtige geheim van het geloof uitgelegd: zo is er dan nu geen verdoemenis voor hen die in Christus Jezus zijn. Geen veroordeling vanwege de zonde, maar juist een leven in vrijheid; en dat is een leven door de Geest. Want het leven van een kind van God wordt geleid door de Geest. En het is die Geest Die mij door het Woord Iaat zien dat ik een kind van God ben (vers 16). Hij mijn Vader, ik zijn kind. Nu al, en straks helemaal, als Gods heerlijkheid over mij zal geopenbaard worden.

Nu zou ik me kunnen voorstellen dat u denkt: ja maar Paulus, is dat wel reëel wat u schrijft? Zou u niet een toontje lager zingen, wat minder triomfantelijk? Want strijdt de werkelijkheid van het leven niet met deze hooggegrepen woorden? Je zult immers maar de ene tegenslag op de andere krijgen in je leven. Je raakte buiten het arbeidsproces, de relatie met een van je kinderen raakte verstoord, een gemene ziekte maakte aan alle dromen die je had een einde. Die verslaving aan de zonde deed je Gods nabijheid missen. Wat blijft er dan over van het leven door de Geest en wat heb je er dan aan te weten van een heerlijkheid die komt, het is nu toch alleen de gebrokenheid die je ervaart?

Ja, en toch loopt Paulus niet met het hoofd in de wolken als hij dit schrijft. Echt, hij staat met beide benen in de harde werkelijkheid. Leest u maar wat hij schrijft in de verzen 20 e.v. Als Paulus om zich heen kijkt, beseft hij: we zijn er nog lang niet. Al is het Koninkrijk met de komst van Christus op aarde aangebroken, het heeft zich nog niet definitief gevestigd. Er zijn nog zoveel onoplosbare raadsels in ons leven, zoveel ogenschijnlijk doodlopende wegen. Zoveel lijden. Zoveel strijd tegen de zonden. Juist voor Gods kinderen.

Wel, ook Paulus weet ervan, van het lijden van de tegenwoordige tijd. Hij zegt in onze tekst niet: kop op hoor, spring er maar overheen. Nee, eerlijk benoemt hij het. Want hij weet waarover hij het heeft als hij spreekt over het lijden van de tegenwoordige tijd. Hij werd vervolgd door zijn eigen volksgenoten. Hij werd bespot en geminacht omdat Hij opkwam voor Zijn Heiland. Hij kwam in de gevangenis terecht en leed schipbreuk.

Het is waar: het ganse schepsel zucht. In de natuur: zo'n mooie bloem, de ene dag geniet je ervan, maar de ande-re dag is hij verwelkt. Bomen die afsterven door de zure regen. Dieren die massaal worden afgeslacht. Mkz, vogelpest en ga zo maar door.

En vergeet het lichamelijk lijden niet. Die aftakeling van het lichaam. En dat psychische lijden. En vullen u en jij je eigen lijden maar in. Paulus heeft voor dat lijden oog.

In vers 20 heeft hij duidelijk gemaakt dat de zonde van de mens de oorzaak is dat het met de schepping is misgegaan. Omdat u en ik met de rug naar de Heere toe leven, is het helemaal misgegaan vanaf Genesis 3. Is de schepping in de gebrokenheid terechtgekomen. Het klaagt ons aan.zuchten.

Heel de schepping zucht. Nee, niet letterlijk misschien, maar je hoort het wel, zegt Paulus. Hij hoort de schepping

Hij hoort haar kreunen en steunen. Het is te vergelijken met het zuchten van een zwangere en barende vrouw. Als een vrouw weeën heeft, huilt ze het uit van de pijn. Ze zucht. En toch, het is een zuchten in blijde verwachting. Ze doet het, verlangend naar het nieuwe leven dat tevoorschijn zal komen.

Daarop doelt Paulus ook in onze tekst als hij het heeft over 'de eerstelingen van de Geest zuchten naar de verlossing van het lichaam'.

Er is dus hoop. God laat Zijn schepping niet los. De schepping mag dan zuchten. En zij die de eerstelingen van de Geest hebben, zuchten ook. Maar het is een verlangen naar de totale ver-' lossing door Jezus Christus. Hij maakt Zijn werk af. Hij herstelt de relatie met de Vader en met elkaar.

Hoe weet Paulus dat nu zo zeker? Nou zegt Paulus, dat weet ik door het geloof in Jezus Christus. Hij heeft mij lief. Hij is vóór mij. En als God voor mij is, wie zal dan nog tegen mij zijn (vers 31-32)? Kijk maar naar het kruis van Golgotha! Daar zien we dat God tegen Zijn eigen Zoon was, omdat Hij vóór zondige mensen was. Het liefste gaf Hij zodat Hij vóór ons kon zijn.

Dat staat als een paal boven water. Het kruis, als een paal boven onze schuld: Hij heeft mij lief. En zelfs de zonde en zelfs het lijden en de dood niet kunnen mij scheiden van Zijn liefde. Dat was het geheim van Paulus. Hij wist van Gods liefde. Hij wist dat de Heere Christus overwinnaar is over dood en zonde en lijden. Hij is immers opgestaan uit de dood. En opgevaren naar de hemel. En Hij leeft bij Zijn Vader. En deze Heere wil ons door Zijn

Geest laten delen in Zijn overwinning. Dat wist Paulus door het geloof. Mag ik het u en jou en mezelf eens vragen. Weten wij dat nou ook? Is er bij ons dat geloof? Hebben wij de Heere lief? Wie dat niet gelooft, blijft zonder de Geest in dit leven, en zonder God na dit leven. Wie het gelooft, die ontdekt het: Mijn genade is u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.

P. NOBEL, LINSCHOTÊN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen