ZENDING: DAAR EN HIER...

Kees van Ekris werd ruim een jaar geleden als toerustingspredikant/docent door de GZB vanuit Woerden uitgezonden naar Java (Indonesië). Zijn vrouw Arianne doet diaconaal vrijwilligerswerk. Ze kijken terug op een intense periode. Zelf spreken ze van 'maanden van zoeken en soms vinden'. Nog dagelijks doen ze nieuwe ervaringen op. Hierna een voorbeeld daarvan.

Midden in het leven

Een van de kroonjuwelen van de eeuwenoude cultuur hier is ongetwijfeld de Javaanse dans. Een subtiel spel van een handgebaar, een oogopslag, van verfijnde bewegingen van toenadering en afwijzing; een dans met een welhaast geheime, maar meesterlijke communicatie. Onze voortgaande kennismaking met Java lijkt op zo'n dans. Soms zie je even een glimp van de 'Javaanse ziel', raak je gecharmeerd van haar raffinement en hoffelijkheid, soms voel je ook even haarfijn de afwijzing of de afstand die een vreemdeling past; zeker een vreemdeling uit een land dat gesymboliseerd wordt door de fijngevoeligheid van de klompendans. Elke dag opnieuw zijn we betrokken in het 'spel' van toenadering en 'vertrouwd raken met'; elke dag bestaat uit nieuwe pogingen om te leren verstaan wat niet gezegd wordt, maar wel bedoeld.

Vandaag is het zaterdag en komen we net terug van een begrafenis. Een gemeentelid van rond de vijftig is plotseling overleden aan 'iets met haar hart'. Haar twee kinderen lopen gebroken voor ons uit. De dienst wordt geleid door 'pendeta (ds.) Daniël', onze gemeentepredikant, met wie we donderdag samen aan het graf van zijn broer stonden (door een inbreker doodgeslagen). De overledene is een zus van onze koster, die twee jaar geleden zijn dochter heeft moeten begraven (rond de dertig). En vorige maand stonden we als gemeente aan het graf van mas Amin, een jonge vicaris - net zo oud als ik - die door een brommerongeluk om het leven kwam. Om tien uur was het ongeluk en om vier uur 's middags stonden we aan het graf. Met lange halen huilde Amin's moeder de hemel aan scherven en het ging ons door merg en been. En terwijl ik vanmorgen napraat met een ouderling over de dood, vertelt hij van zijn driejarig dochtertje dat stierf aan malaria. En je denkt aan de verschillende weduwen bij ons in de buurt, jonge vrouwen van rond de dertig die hun man al verloren hebben aan een ongeluk of een vage ziekte. Hoe beter je de mensen leert kennen en hoe meer je betrokken raakt in het dagelijks leven hier, des te meer zie je de dood verscholen in de vouwen van het leven van zo veel mensen hier. Het raakt ons allebei sterk. We raken ervan onder de indruk, hoezeer zo veel mensen om ons heen in de schaduw van de dood leven, hoezeer de dood continu aanwezig is en weerloze mensen bedreigt. Het doet hen - en ons met hen mee en om hen heen - uitzien naar Hem die dit bittere bestaan gedeeld heeft en de macht van de dood gebroken.

In de lezing van Psalm 103, tijdens de begrafenis van mas Amin, viel me plotseling de zin op 'zover het Oosten van het Westen is ('sejauh Timur dari Barat'). Natuurlijk in de culturele zin: dagelijks merken we hoever het Oosten verwijderd is van het Westen, qua manier van leven, denken geloven, doen en laten. Maar vooral viel me de zin op vanwege haar betekenis: zo groot als dat verschil mag zijn en denk erom, dat verschil is enorm, zo ver doet Hij onze zonden van ons. In de begrafenisliturgie van die jonge vicaris werd naar die genade gehunkerd en werd het als woord van troost omarmd.

Ik denk terug aan het kerstfeest, waarin die beweging van genade van God kristalhelder is geworden. Moge dat Woord het donker om ons heen en in onszelf breken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen