Aan onze hervormde geloofsgenoten

Aan het begin van een periode waarin het kerkelijk leven in de gemeenten stil ligt - al mag de verkondiging, het pastoraat en het diaconaat gelukkig doorgang vinden - schrijven wij deze open brief. We ontmoeten elkaar enige tijd niet in het verband van kerkenraad en classis. Tegelijkertijd dragen we als ambtsdrager of gemeentelid de last van de kerk wel met ons tnee, die zwaarder wordt, naarmate het Samen op Weg-proces tot een afronding lijkt te komen. Een afronding, waarnaar we op zich uitzien, omdat velen in de kerk begeren de eindeloze energie die dit proces ons allen kost, aan te wenden op een andere wijze. Een afronding die vrijdag 27 juni opnieuw dichterbij gekomen is, nu de hervormde synode het verenigingsbesluit in eerste lezing heeft aanvaard.

Wie het standpunt van het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond de afgelopen decennia heeft gevolgd, weet dat wij de vreugde over de naderende eenwording niet meemaken. Dat komt niet voort uit het feit dat we ons niet geroepen weten tot eenwording met allen die Christus' naam belijden. Dat komt niet voort uit desinteresse voor de oecumene, voor het elkaar zoeken en voor pogingen om breuken die in het verleden geslagen te zijn, te helen. Wij beseffen dat Gods kerk en Gods werk in ons land breder is dan de Nederlandse Hervormde Kerk. Maar het is de wijze waarop het proces van eenwording tussen hervormden, gereformeerden en lutheranen zich voltrekt, die ons bezwaart. En het is het feit dat velé anderen uit de Afscheiding niet samen met ons optrekken.

Kerkenraden en classicale vergaderingen zullen de komende weken en maanden moeten considereren, op het grondvlak hun stem over de besluiten van de synode moeten laten horen. Wij roepen de kerkenraden op in deze cruciale fase zorgvuldig met hun ambtelijke en kerkelijke verantwoordelijkheid om te gaan. Hervormd-gereformeerden hebben de jaren door in en buiten de synodevergaderingen aangegeven dat zij dit proces op deze wijze niet hebben gewild. De confessionele basis van de Protestantse Kerk in Nederland is danig verzwakt in vergelijking met die van de Nederlandse Hervormde Kerk. Daarom hebben zij zich tegen de fusie gekeerd. De fusie voltrekt zich immers op basis van de voorliggende kerkorde en haar ordinanties, waarover het jarenlange overleg op 12 juni jl. in de triosynode is afgerond. De bezwaren tegen de kerkorde zijn in een lange reeks van jaren onder woorden gebracht. In het kader van de consideraties hebben kerkenraden nog één keer de mogelijkheid om dat nadrukkelijk uit te spreken. Laten zij op deze manier de kerkelijke weg bewandelen. Waar ook de afgelopen tijd in verschillende peilingen getracht is de stem van de gemeenten in beeld te krijgen, hebben wij op deze ultieme kerkelijke en ambtelijke weg gewezen. Laten de bezwaren nog éénmaal onder woorden gebracht worden. Aan classis en synode kan op grond daarvan worden gevraagd de fusie niet te aanvaarden. Het feit dat de hervormde synode heeft besloten dat het definitieve besluit tot vereniging met tweederde meerderheid moet worden aanvaard, geeft aan welk gewicht de kerk aan dit besluit hecht. Dat is terecht. Het is immers een cruciaal moment. Daarmee is echter tegelijk verwoord dat ze de ruimte biedt om naar eer en geweten met de fusie niet in te stemmen. Laat deze geestelijke vrijheid gewaarborgd blijven. De stemmen van het grondvlak van de kerk behoren in de komende tijd gehoord én gewogen te worden. We roepen de synode dringend op alleen aan te nemen wat dienstig is om eendracht en eenheid te bewaren.

Dit gaan van de kerkelijke weg is voor ons niet een van de vele mogelijkheden. Wij willen kerkelijk blijven denken. In de ambtelijke vergaderingen worden de besluiten genomen. Christus regeert Zijn kerk door de ambtelijke vergaderingen. Hier moet geestelijke leiding aan de kerk gegeven worden. Dat brengt ons tot de vraag hoe we ons moeten opstellen, als de meerderheid van de synode haar weg vervolgt en de Protestantse Kerk in Nederland een feit zal zijn. Moeten we onze ernstige bezwaren omsmeden tot acties? Moeten we de kerk heen laten gaan? Zullen we achterblijven? Wat wordt er van de schare? Wie het proces van doordenking binnen de hervormdgereformeerde sector overziet, wie kennis neemt van spanningen hierover binnen gemeenten, kerkenraden, families en gezinnen, wie aan den lijve de verwijdering tussen broeders ervaart, beseft dat deze vragen brandende vragen zijn. Ze raken velen van ons tot op de bodem van het hart.

Kunnen wij de kerk loslaten? Op kruispunten in de geschiedenis van onze kerk hebben hervormd-gereformeerden deze vraag op de lippen genomen. Ook nu wordt deze vraag gesteld. Naar onze vaste overtuiging kunnen én mogen wij dat voor Gods Aangezicht niet verantwoorden. Wij weten ons binnen de kerk door God geroepen. De schuld van de kerk is ónze schuld. Onder haar schuld mogen wij niet weglopen. Wij zijn een deel van haar. En het volk in de kerk is ook ons volk.

Als dieper liggend argument noemen we vooral de kracht, de reikwijdte en de diepte van Gods verbond. Omdat met de fusie de trouw van God door de geslachten heen - één van de dragende gronden van het kerk-zijn - niet ophoudt, daarom kunnen én mogen wij ook nu met de kerk niet breken. God vergadert Zijn volk en draagt Zijn kerk door de diepte heen. Alle eeuwen door ging de kerk in een gebroken gestalte haar weg door de geschiedenis. Dat is gegeven met het feit dat de Heere - in onbegrijpelijk geduld - in de kerk met zondaren wil samenwonen. De kerk is tot zuiverheid in leer en leven geroepen. Zij blijft hier op aarde echter èen zondares bij het kruis. Alleen uit liet geloof kan zij leven. Zij leeft van én bij het wondere Evangelie van de rechtvaardiging van de goddeloze. En zo lang dit heilig en heerlijk Evangelie in haar midden klinkt, kunnen én mogen wij niet weg. Daarom is nu een nieuwe breuk in Christus' kerk onmogelijk. Wij geven de kerk niet op. Wij durven het lichaam van Christus niet weer te breken. Het zou opnieuw betekenen dat avondmaalstafels worden gescheurd, dat gemeenten worden gescheurd, dat gezinnen worden gescheurd. "' *

Zoals de Doleantie uiteindelijkeen 11 historische vergissing is gebleken - Samen op Weg bevestigt dat - , zo zal naar onze vaste overtuiging een nieuwe breuk met de kerk een desastreuze vergissing zijn. Wij weten ons binnen de kerk door God geroepen. Ons jawoord eens in haar midden aan God gegeven, moet ons in haar midden doen blijuen, zolang zij ons niet uit-

stoot. Wij zoeken ons houvast in Christus, het Hoofd van Zijn kerk. Hij vergadert, bewaart en beschermt Zijn gemeente tot aan het eind van de tijd. In de gevaarlijke tijd onder koning Achab bogen zevenduizend mensen hun knieën voor God. Te midden van de bedreigingen van Rome hielden de reformatoren het volk in het oog en bleven ze bij de schare, zoals de Meester Zich innerlijk over haar ontfermde. Onder het Algemeen Reglement is de kerk gebleven. Door de harde vrijzinnigheid van de negentiende eeuw is ze niet verwoest. Ook Samen op Weg zal Christus' kerk niet tenietdoen. In deze fase van de geschiedenis van de kerk moeten we naar de diepste kern: de kerk is des Heeren. In het geloof in Hem, biddend om Zijn kracht en genade, blijven we in de kerk staan. Vanuit dit motief roepen we ieder op om zijn plaats in de kerk te blijven innemen in gehoorzaamheid aan Christus. Tot

en leven weten we ons verplicht dankzij Gods ontferming over ons. Zo hebben onze hervormde vaderen gestreden voor het recht van de gereformeerde belijdenis in de kerk. God geve ons de getrouwheid het ook nu te doen in ónze situatie. We weten ons geroepen binnen de kerk Wet en Evangelie te laten horen voor het volk. En omdat Christus Zijn Kerk vergadert door Zijn Geest en Zijn Woord, is onze hoop op herstel van de kerk niet verloren. * * *

Waar, de gereformeerde belijdenis wordt meegenomen, daar kunnen wij ook zijn. Met vrijmoedigheid en met klem roepen wij gemeenten en kerkenraden op om hervormd te blijven binnen de kerk. Laat u niet verleiden tot onvoorzichtig handelen. Bewandel de kerkelijke weg. Laten we samen blijven staan voor het getuigenis van de Heilige Schrift en de kracht van het gereformeerd belijden. 'Bij de inrichting van het leven der gemeente zullen wij ons houden aan de instellingen die met deze belijdenis overeenstemmen'. (Verklaring van gehoorzaamheid) In het geloof weten wij ons teruggeworpen op het Woord en de belofte van onze God: 'En ziet, Ik ben met ulieden al de dagen tot de voleinding der wereld'.

We sluiten af met een citaat uit een brief van Luther aan Melanchthon. Luther zat op de Coburg, Melanchthon verdedigde in Augsburg de zaak van de Reformatie. Luther schreef: 'Genade en vrede in Christus... Ik heb een grote afkeer van uw bezorgdheid, waardoor ge, zoals gij mij geschreven hebt, verteerd wordt, en die zozeer in uw hart de overhand heeft. Zij ligt niet hieraan dat de zaak zélf zo groot is. En laat de kwestie inderdaad groot zijn, dan is toch nog Hij, Die er achter staat en haar begonnen is, ook groot. Het is immers niet onze zaak. Waarom martelt gij u dan zozeer, zonder ophouden, af? Hij zegt dat wij onze bekommernissen op Hem mogen werpen.' In schuldbelijdenis om onze zonden en ontrouw, in verootmoediging voor God bidden we Hem om ontferming over de gebroken kerk in ons vaderland. Namens het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond,

DS. G. D. KAMPHUIS, VOORZITTER DRS. P. J. VERGUNST, ALGEMEEN SECRETARIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen