Persóónlijk schuldig

U en jij kennen ongetwijfeld de geschiedenis van Naaman de Syriër. Die 'kleine jonge dochter uit het land van Israël' (2 Kon. 5 : 2-3) is oprecht bekommerd om de gezondheidssituatie van haar heer. Bovendien gelooft ze heilig in het resultaat van een bezoek van Naaman aan de profeet Elisa. Van haar attitude kan ieder gemeentelid oprecht het een en ander leren. Zo vaak ontbreekt het ons aan hartelijk meeleven met mensen in onze omgeving, terwijl wijzelf door het geloof mogen weten geen moment uit Gods oog, hand en hart te zijn! Ikzelf maak deel uit van de gemeente, die zo vaak 'schuld' heeft aan het afhaken van tallozen, die eertijds actief meegeleefd hebben met het reilen en zeilen van de gemeente. Ikzelf ben daarom schuldig met het oog op Gods gebod Hem lief te hebben boven alles en de naaste als mijzelf. Terwijl de HEERB mij onderdompelt in Zijn genade, ben ik zo weinig bekommerd om het heil van die en gene in mijn omgeving.

Is er een begaanbare weg?

Van in het verleden gemaakte fouten kun je leren! Zo is een up-to-date administratie van alle leden der gemeente uiteraard vereist! Maar gemeenteleden zijn eindeloos méér dan een naam, zijn mensen van vlees en bloed, die in een bepaalde setting wonen en werken, verdriet hebben en pijn lijden, tobben met hun (klein-)kinderen of alleengaande zijn. Die omstandigheden zul je als gemeente moeten wéten! En heel veel van die 'wetenschap' komt pas tot je in de ontmoeting met hem of haar. Iedere pastorale eenheid zal dus minimaal één keer in de twee jaar moeten worden bezocht door de wijkouderling. Iedere wijkkerkenraad zal ondertussen minimaal twee keer per jaar consistorieberaad moeten houden, waarin de pastorale noden en zorgen eerlijk op tafel komen; specifieke situaties spreekt een ouderling met zijn wijkpredikant door (en andersom).

De kerkenraad moet in overleg met de wijkpredikant ruimte zoeken in het weekprogramma van de predikant, waardoor hij de gelegenheid vindt en krijgt om gaandeweg zijn wijkgemeente te bezoeken. Persoonlijk vind ik dat zeer nodig en nuttig! 't Is mijns inziens niet te verkopen dat predikanten slechts bejaarden van boven de tachtig jaar bezoeken. Lang niet iedereen mag de leeftijd van de zeer sterken bereiken. Mijn ervaring is dat iedereen in mijn wijkgemeente begrijpt dat je alle bezoeken op alle adressen uitje kaartenbestand niet in korte tijd kunt doen, maar met een ijzeren discipline en veel liefde tot het werk kun je veel doen. Bovendien krijg je op huisbezoek ook zoveel terug, word je er zelf vaak eindeloos door bemoedigd, mag je zelf zoveel leren van ouderen en jongeren in de gemeente. Ineens kijk ik vanaf de kansel anders naar bepaalde personen in de kerk. Bovendien ligt in de combinatie van een trouwe prediking en trouw pastoraal bezoek mijns inziens de 'voorwaarde' om te komen tot groei en bloei in de gemeente.

Niet alleen de ambtsdrager...

Pastoraat is echter niet alleen een zaak van de ambtsdrager. De gemeente van onze Heere Jezus Christus zal moeten leren omzien naar elkaar, met name omzien naar hen die je plotseling mist of die geleidelijk bij de gemeente vandaan glijden. In een stadssituatie zal dat ongetwijfeld niet eenvoudig zijn, maar in een dorpssituatie geldt vaak nog dat 'ons-ons-kent' . Soms kan een vriendelijk woord in de winkel al zoveel doen; en wat dacht u van een kaartje in droevige en blijde momenten! Laatst ving ik dat signaal tijdens huisbezoek op. Er was een droevige omstandigheid. Van iemand uit de wijk, die een poos geleden dezelfde situatie had meegemaakt, kreeg het echtpaar dat ik bezocht onverwacht een kaartje met een hartelijke bemoediging. Het leerpunt was: Daar moeten we zelf voortaan ook eens vaker aan denken, want onszelfheeft het veel gedaan. Zo ontvingen onze belijdeniscatechisanten een hartelijk berichtje van meeleven van een kleine christelijke partij rond de zondag, waarop belijdenis des geloofs werd afgelegd. Dat werd zeer gewaardeerd, 't Is feitelijk die aandacht voor elkaar, zoals dat Israëlische meisje oprechte aandacht had voor Naaman!

Concreet schuld belijden

'Wie zijn zonden belijdt en laat...'. Gemaakte fouten kunnen mogelijk hersteld worden. Persoonlijke tekortkomingen kunnen eerlijk beleden worden, niet alleen voor Gods aangezicht, maar ook voor elkaar. Voor gemaakte fouten uit het verleden is dat vaak moeilijk, bijvoorbeeld omdat ambtsdragers ondertussen niet meer in het ambt staan, 'k Heb in de prediking de gemeente één en andermaal deelgenoot gemaakt van het feit dat ik tijdens huisbezoek namens de hele gemeente wel eens schuld belijd. Bovendien kan op mensen die bezocht worden een appèl worden gedaan om de kerk gelegenheid te geven een nieuw begin te maken. Soms kan een nieuwe dominee of ouderling een nieuw begin maken. Bovendien moeten we aangeven dat ook wij ongetwijfeld fouten zullen maken. Belangrijk is het om eerlijk met elkaar om te gaan en elkaar niet te overvragen. Bij pijnlijke situaties uit het verleden is er vaak veel tijd nodig, voordat werkelijk opnieuw begonnen kan worden.

Een leesbare brief van Christus

Als ergens geldt: 'Geen woorden, maar daden', dan is het wel in de christelijke gemeente. We zullen ons eerlijk moeten afvragen, wat we als christelijke gemeente anno 2003 uitstralen naar buiten toe! Die uitstraling kun je niet 'maken', maar is vrucht van een teer gebedsleven, van de hartelijke ontmoeting met God in Christus

Jezus, de Heere. Is er gebed voor elkaar? Is er hartelijke verootmoediging? Verlangen we zelf ook naar een nieuw begin? Wat leest 'men' aan ons af? In de kerk, als er een vreemdeling binnenkomt? In de consistorie, als broeders onderlingen en diakenen onder-ling? Maar ook na de kerkdienst, in de week, in meeleven en meebidden, meeworstelen om het behoud van medemensen, die - net als ik - van nature dood zijn in de zonden en in de misdaden? !

Als de vrucht van deze twee artikelen is dat in iedere kerkenraad binnenkort eens eerlijk onder ogen wordt gezien wat in heden en verleden aan schuld is opgebouwd, waarna vervolgens in hartelijke verootmoediging een weg gezocht wordt om te helen wat gebroken is, dan zou de 'ban' die over veel ge-meenten ligt wel eens heerlijk doorbroken kunnen worden, waarna onder Gods zegen de wasdom 'vanzelf' komt. Onze goede God en Koning geve dat ook in uw/jouw gemeente.

G. HERWIG, WIERDEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen