ZENDING: DAAR EN HIER...

HET VERHAAL VAN VLADIMIR

Er is hier een boer, Vladimir. Hij is Koreaans, 46 jaar oud. Vladimir is net zoals veel Koreanen goed in akkerbouw en groenteteelt. Hij werkte ten tijde van het communisme als een kleine kapitalist. Verbouwde zijn eigen producten en verkocht ze op de lokale markt. Hij verdiende met een oogst veel jaarsalarissen bij elkaar. Hij was rijk.

Net als veel andere Koreanen verbouwde hij wat papaver, voor de opium. Voor medicinaal gebruik.

Op een gegeven moment ontdekte hij dat het telen van opium veel lucratiever was dan de groenteteelt. Weer wat later stopte hij het telen en handelde hij alleen nog maar in drugs. Met vrachtwagens vol kwam het spul uit Afghanistan, uit Armenië. Hij verkocht het door naar de grote steden in de Sovjet ) Unie.

Hij handelde niet alleen, hij gebruikte ook, heroïne. Het ging bergafwaarts met zijn gezondheid. Er kwam ook tegenslag in de handel. De geheime dienst schaduwde hem. Het resultaat was uiteindelijk dat de handel niet meer winstgevend was. Hij wilde weg. Weg uit het zicht van de geheime dienst en stoppen met de handel. Hij en zijn vrouw en kinderen verhuisden vele honderden kilometers naar het westen, naar de stad-waar wij nu ook wonen. Hij probeerde de groenteteelt weer op te pakken. Maar hij was ondertussen wel verslaafd. Vladimir besefte dat de enige manier om aan de neerwaartse spiraal te ontkomen was: afkicken. Hij ging naar een afgelegen veld van een bevriende boer en kickte af.

Hij voelde zich een wrak. In 1995, na 15 jaar harddrugsgebruik was hij van die verslaving af. Echter, hij raakte nu verslaafd aan de alcohol: drie jaar lang dronk hij dagelijks grote hoeveelheden wodka. Opnieuw kon hij breken met een verslaving, maar er was nog steeds het terugvallen, de afgelopen jaren.

Vladimir zit tegenover me en vertelt geëmotioneerd het hele verhaal. 'Ik heb mijn leven verpest. Ik heb geen vrienden. Tachtig procent van hen is dood, vijftien procent zit nog in de gevangenis. Mijn kinderen gaan bijna het huis uit. Ik heb niets bijgedragen aan hun opvoeding.' We bidden samen. Ook Vladimir bidt, voor het eerst. Bij het kruis van Christus kan hij alles achterlaten.

In de daaropvolgende dagen ontmoeten we elkaar bijna dagelijks. We praten eindeloos, net als vroeger. Nu echter niet alleen maar over landbouw, politiek of de Sovjet Unie. We praten over Gods goedheid, we bestuderen de Bijbel. 'Zoals we hier nu zitten en spreken, het geeft me het gevoel in de hemel te zijn. Als dit al zo goed is, hoe goed moet het in de hemel dan niet zijn? Eindelijk begrijp ik het. Ik snap niet dat ik deze stap niet veel eerder heb gemaakt. Wat ik achterlaat, is enkel duisternis, 'wat voor me ligt is enkel licht...'

Mensen om Vladimir heen zijn verbluft over wat er met hem gebeurd is. Hij legt hun maar al te graag uit wat er gebeurd is. Hij heeft ontdekt hoe ruim Gods genade en liefde zijn. Wat een verschil maakt het als God ingrijpt in een i- mensenleven. Wat een bevrijding geeft dat!

BAS STOLK, COÖRDINATOR BINNENLAND GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen