OPEN BRIEF AAN ALLEN DIE BEHOREN TOT DE NEDERLANDSE HERVORMDE KERK

Correspondentieadres Wildekampseweg 15a, 8191 BP Wapenveld 5 september 2003

L.S.

Ondergetekenden, allen emeriti predikanten van de Nederlandse Hervormde Kerk, hebben in hun actieve dienst met grote betrokkenheid de ontwikkelingen gevolgd inzake de beoogde vereniging van de Nederlandse Hervormde Kerk, de Gereformeerde Kerken in Nederland en de Evangelisch Lutherse Kerk in het Koninkrijk der Nederlanden. Hoewel nu niet meer direct betrokken bij het beleid inzake het Samen op Weg-proces, kunnen en willen zij zich niet onttrekken aan hun verantwoordelijkheid met betrekking tot de huidige ontwikkelingen. Omdat zij allen gerekend willen worden tot de hervormd-gerrformeerde stroming in de kerk, volgen zij ook met grote aandacht wat zich afspeelt in de gemeenten die tot deze stroming gerekend worden. Zij voelen zich daarom geroepen tot de hier volgende cri du coeur.

De jaren door hebben wij ingestemd met alle pogingen vanuit die sector in de kerk die zich gebonden weet aan de Schrift en de gereformeerde belijdenis, om de kerk te houden aan haar gereformeerde wortels. Dat die pogingen niet zonder uitwerking zijn gebleven, willen we met nadruk erkennen. Nu echter de laatste beslissingen over de kerkorde voor de verenigde kerk zijn genomen, wordt ruimte gecreëerd voor andere dan gereformeerde opvattingen. Wij moeten helaas ook constateren dat met name ten aanzien van huwelijk, ambt en sacramenten, opvattingen worden gehuldigd of getolereerd die tegen Schrift en belijdenis indruisen.

We erkennen dat de nieuwe kerkorde niet principieel, wel gradueel verschilt van de huidige hervormde kerkorde. Wij hebben ons in prediking en pastoraat gebonden geweten aan de Schrift en de belijdenis. In de praktijk van het gemeenteleven hadden we echter dikwijls te maken met gedachtegangen en praktijken die daarmee niet in overeenstemming waren en toch in de Hervormde Kerk voorkwamen. Dat zorgde regelmatig voor pijn. Nochtans mogen we, ondanks onvolkomenheid in onze bediening, weten dat de God van het Verbond op onze ambtelijke dienst Zijn zegen heeft gegeven. In de lijn van het hervormd- gereformeerde voorgeslacht hebben wij, afhankelijk van onze Zender en vertrouwend op Zijn beloften, onze plaats in de kerk, die geen volstrekt gereformeerd karakter had, ingenomen. We konden de kerk om des gewetens wil niet prijsgeven.

Nu de definitieve beslissing inzake kerkvereniging ophanden lijkt te zijn, zien wij met name in de hervormd-gereformeerde sector, ontwikkelingen die, in vergelijking met ons voorgeslacht, en ook in vergelijking met onszelf als de ondertekenaars van deze brief, duiden op veranderingen in zicht op de kerk. Met diepe zorg nemen wij waar dat zich breuken in de kerk dreigen voor te doen, waarbij vrijwel dezelfde argumenten worden gehanteerd als die van hen die in de negentiende eeuw de Nederlandse Hervormde Kerk verlieten. Dat deze breuken zich vooral lijken voor te doen in hervormd-gereformeerde gemeenten, ook in gemeenten die verschillenden van ons in liefde hebben gediend, maakt onze zorg alleen maar groter. Wij hebben niet eerder meegemaakt dat concreet werd opgeroepen met de Nederlandse Hervormde Kerk te breken. Dat nu meldpunten voor afzonderlijke gemeenteleden worden aangereikt om aan te geven dat men niet meegaat met de verenigde kerk, ervaren wij als schok-

kend. Wij beleven dit als ontrouw aan de erve der vaderen en aan allen die door alle stormen van dwalingen en afscheidingen heen, in de kerk en in de gemeente op hun post bleven. Wij vragen ons ook in diepe zorg af welke gevolgen deze breuken zullen hebben voor het nageslacht, zeker nu de kerk door de secularisatie in veel opzichten tot een kleine minderheid is geworden. Zal een nieuwe scheuring die secularisatie niet nog verder bevorderen? De gedachte daaraan breekt ons het hart.

De geschiedenis van de kerk heeft ons geleerd dat gemeenten weer tot nieuw leven kwamen onder de gereformeerde prediking. Zijn daardoor mensen niet weer onder de beademing van het Woord gekomen? Zou dat in de kerk die zich aandient, niet mogelijk zijn? Is Gods hand verkort? Zou Zijn Woord niet meer de kracht hebben om te werken in de harten van mensen en in het geheel van de kerk? Zal het in de gemeenten in de verenigde kerk met betrekking tot de Woordverkondiging anders toegaan dan vandaag het geval is in de Hervormde Kerk?

Wij doen daarom een hartstochtelijk beroep om niet opnieuw het lichaam van Christus te breken maar, met inzet voor haar gereformeerde karakter, getrouw de plaats in de kerk en in de gemeente te blijven innemen. Men moge deze brief lezen als een cri du coeur van oudere dienaren van het Woord, die blijvend de gemeenten op hun hart dragen.

De initiatiefnemers

D. VAN DEN BERG, VEENENDAAL

W. G. GERRITSEN, OUD-ALBLAS

W. CHR. HOVIUS, APELDOORN

H. VELDHUIZEN, WAPENVELD

J. VAN WIER, KAMPEN

Adhesie:

C. van Bart, Putten; A. van de Beek, Rijssen; H.J. deBie, Huizen; J. C. deBie, Papen-

drecht; H. Binnekamp, Voorst, C. den Boer, Barneveld; P. M. Breugem, Barneveld; J. Broekhuis, Barneveld; H. C. Bultman, Schoonhoven; D. J. Cuperus, Veenendaal; J. H. van der Giessen, Drachten; J. Groenenboom, Leerdam; J. den Hoed, Sliedrecht; R.J. van de Hoef, Ede; G.J.Jansen, Voorthuizen; W. Kalkman, Papendrecht; N. Kleermaker, Rotterdam; J. Koele, Nijkerk; J. Kooien, IJsselstein; C. A. Korevaar, Rotterdam; T. Lekkerkerker, Ede; J. Maasland, Barneveld; B. M. Meijndert, Soesterberg; J. J. W. Mouthaan, Zwolle; J. van Oostende, Scherpenzeel; H. A. van de Pol, Wierden; L. Quist, Opheusden; J. M. de Raad, IJsselmuiden; L. Roetman, Ermelo; E.J. Schimmel, Harderwijk; K. Schipper, Dordrecht; C. van Schoonhoven, Hardinxveld- Giessendam; J. C. Schuurman, Barneveld; H. A. van Slooten, Putten; J. Smit, Putten; J. Smit, Veenendaal; E. F. Vergunst, Ridderkerk; S. W. Verploeg, Ermelo; J. Verwelius, Veenendaal; H. Visser, Barneveld; G. Voordijk, Oldebroek; C. Vos, Amersfoort; B. J. Reeuwijk. Wiegeraad,

NASCHRIFT:

Een van de medeondertekenaars, ds. C. Vos te Amersfoort, attendeerde ons op de slotwoorden van een preek van ds. G. Boer over de Sleutels van het hemelrijk, zondag 31, Heid. Cat. Ds. Boer heeft, met name ook als voorzitter van de Gereformeerde Bond, met veel liefde en toewijding met de hem geschonken gaven, de Ned. Herv. Kerk gediend. De slotwoorden van de genoemde preek zijn de volgende: 'Het verval in de kerk is groot. Van der Groe zegt in zijn 'Toetssteen van ware en valse genade': 'Wanneer een zeer verderfelijk kwaad de kerk binnenkomt, is het beter er treurend te blijven dan eigenmachtig te gaan. Dat moet u goed onthouden. Beter treurend te blijven dan eigenmachtig te gaan. Want God gedenkt aan Zijn Verbond in de geslachten', (uit 'De vaste Grond', ter nagedachtenis aan ds. G. Boer).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen