In het atelier van de stilte

In ateliers gebeurt van alles. Vaak is men daar vormend bezig: houtsnijwerk, schilderwerk, noem maar op. Mozes is ook in een 'atelier' terechtgekomen. En hoe! Na opgegroeid te zijn aan het hof van Farao, het spelen van eigen rechter met betrekking tot een Egyptenaar, die een Hebreeuwse slaaf hardhandig slaat, waarop Mozes de Egyptenaar zélf doodslaat, vlucht Mozes naar Midian. De grond wordt te heet onder zijn voeten. Moeten we ons eens voorstellen wat er in deze verzen ix tot en met 22 allemaal wordt gezegd! En welke verstrekkende gevolgen dat heeft Want deze afschuwelijke actie van Mozes heeft niet alleen gevolgen voor hemzelf, maar ook voor het volk dat in verdrukking ten onder gaat. Nu is de verlossing verder weg dan ooit. Hij wilde de stoot geven tot Israëls bevrijding, maar het mondt uit - hals over kop - in een vlucht de woestijn in.

Maar is dat niet vreemd? Zijn drijfveer is toch het geloof? Ja, maar ook in het geloof loopt Mozes blijkbaar de HEERE, om het zo te zeggen, voor de voeten. Wat is het dan belangrijk ons telkens weer in ons leven de vraag te stellen, in welke omstandigheden we ook verzeild raken: 'HEERE, wat wilt Gij dat ik doen zal? ' Dat we het aan de HEERE overlaten. En het bij Hem laten. De belofte uit Psalm 32 op ons in laten werken en door laten werken: 'Ik zal u onderwijzen in de weg die gij zult gaan, Ik zal raad geven, Mijn oog zal op u zijn' (vers 8).

Mozes komt erachter hoe het niet moet. Zeker, er was bij hem sprake van geloof en roepings besef. Maar Mozes loopt niet met God in de pas. Zijn eigen initiatiefis veel te vroeg. Het is nog niet Góds tijd. Nu handelt hij op eigen houtje. En als hij succes had gehad, zou uc v_tlossing van zijn volk zijn werk zijn geweest. Maar de Bijbel maakt op elke bladzijde duidelijk dat de verlossing nóóit mensenwerk is, maar Gods werk. Elke dag weer blijkt dat wij mensen na het Paradijs leven. Als het van ons zondige mensen moest afhangen, kwam er niets van terecht. Maar het is Gods raadsplan, Gods liefde voor deze wereld geweest, dat Hij Zijn enig geboren Zoon gezonden heeft, opdat eenieder die in Hem gelooft niet verloren ga, maar het eeuwige leven heeft: (Joh. 3).

Mozes vlucht dus, naar Midian en komt terecht bij een waterput (vs. 15). Daar zit de zoon van Farao. Letterlijk bij de put en ongetwijfeld, figuurlijk, innerlijk m de put. We lezen het in de Bijbel niet, maar zou Mozes niet allerlei vragen gesteld kunnen hebben? 'Als de HEERE nu liefde is, waarom kijkt Hij dan niet om naar Zijn volk dat zo lijdt? Ik heb me nota bene beschikbaar gesteld? Hoe kon het allemaal zo lopen? ' Mozes wist dat God door zijn hand Israël zou gaan verlossen! Mozes had daarvoor alles opgegeven. Mozes had geweigerd om nog langer een zoon van Farao's dochter te zijn. Mozes had het luxe leven en de schatten van Egypte en een geweldige toekomst opgeofferd. Waarom zagen zijn broeders dit niet in? En waarom heeft God het volk niet verlost? Allemaal 'waaroms' waarop hij geen antwoord krijgt. Waarmee hij moet leren leven. Met het gevaar er verbitterd onder te raken en vooral ook kritisch te kijken naar God. En... ja, God zwijgt, zodat Mozes verder moet zonder antwoorden op zijn 'waaroms'. Wie kent het niet? Dat de hemel blijkbaar zwijgt. Ja, pas tientallen jaren later zal Mozes wel antwoord hebben gekregen op zijn vragen. Maar dat is wel veel later. Hij zal toen hebben ingezien dat de tijd nog niet rijp was. Of beter gezegd dat het nog niet Góds tijd was! Want God had tegen Abraham gezegd, dat Hij het volk zou leiden als de maatvol was van de.zonden van de volken die woonden in het land Kanaan (Gen. 15 : 16). Als, zo lezen we daar, de ongerechtigheden vol zijn geworden. En blijkbaar is die maat nog niet vol. De HEERE legt blijkbaar andere maatstaven aan. De nood was blijkbaar nog niet zo hoog dat ze écht om God gingen roepen en naar Hem wilden luisteren. Een andere reden kan deze zijn: Mozes is er nog niet klaar voor. Zoon van Farao zijn, is totaal iets anders dan leider, geestelijk leider zijn van een volk. Mozes zal achteraf pas begrijpen, dat God er 40 jaar voor nodig had om hem tot een geestelijk leider van zijn volk te maken, een instrument in Gods hand om het door de woestijn naar het beloofde land te brengen.

v Gods tijd. In het 'atelier van de stilte' leert Mozes: dat is niet onze tijd. Mozes moest gevormd worden om een geestelijk leider te kunnen zijn. Ook wij moeten op Gods school en door Zijn onderwijs gevormd worden om het alleen van Hem te verwachten.

Een groter contrast is voor Mozes niet denkbaar. Weg alle luxe van het koninklijke leven, nu in de woestijn, bij de put, om opnieuw onderwijs te gaan ontvangen. Onderwijs bij de gratie van God, 40 jaar lang. Totaal anders dan verwacht.

Wat kan dat voor ons soms moeilijk zijn om daar op te wachten. Want we weten niet altijd wanneer het Gods tijd is. En om het dan in kinderlijk vertrouwen en overgave bij de HEERE te brengen en het bij Hem ook te laten, om het dan toch te zingen:

'Heer, ai maak mij Uiv wegen,

Uw vaak ondoorgrondelijke wegen,

door Uw Woord en Geest bekend. Leer mij hoe die zijn gelegen En waarheen G' Uiv treden wendt

Maar dan ook te zingen: Denk aan het vaderlijk meedogen HEER, waarop ik biddend pleit Milde handen, vriend'lijk ogen Zijn bij U van eeuwigheid.

Net als de Heere Jezus Christus, Die

vaak de stilte opzocht om met Zijn Vader alleen te zijn. Om het te leren: "niet mijn wil, Vader, maar Uw wil geschiede!

F. J. K. VAN SANTEN, NOORDHORN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen