Globaal bekeken

O p 11 september l.l. werd in Hardinxveld Giessendam door ondergetekende vanuit het Platform Waarden en Normen een essaybundel met de titel Normen op hun Waarde geschat aangeboden aan minister-president Balkenende. Hieronder volgt wat bij die aanbieding is gezegd: Zeer geachte minister-president, mijnheer Balkenende,

U hebt de samenleving opgeroepen de bezinning ter hand te nemen op het punt uan waarden en normen. Deze dag is er een teken van dat uw oproep is gehoord. De afgelopen weken speelt steeds een Latijnse spreuk door mijn gedachten, die ik op het lyceum leerde. Eenmaal per jaar voetbalden een leerlingenteam en een team gerekruteerd uit de leraren tegen elkaar. Onze leraar Latijn raakte nimmer een bal. En dan scandeerden we langs de lijn de spreuk die hij ons had geleerd: Ut desint i/ires, tarnen est laudanda voluntas; al ontbreken de krachten, toch moet de wil geprezen worden. Het mag u duidelijk zijn dat ik deze spreuk hier vandaag niet op u van toepassing acht. Wel op onszelf als we u een bundel mogen aanbieden Normen op hun Waarde geschat. Over tien maatschappelijk relevante items zijn essays opgesteld door op hun terrein deskundige en betrokken mensen. Onze krachten zijn gering. Daarmee bedoel ik dat wie vandaag vanuit een omlijnd christelijk levensbeginsel present wil zijn in het maatschappelijke debat, zich vaak klein en krachteloos voelt gezien de vloedgolf van de secularisatie die over ons is heengegaan. Nochtans hebben we het gewaagd normen te toetsen op valide Waarden.

We hebben het werk dat gereed kwam aangevat in de overtuiging dat normen voor de samenleving alleen van Waarde zijn wanneer het leven heilzaam wordt omzoomd door de geboden en beloften van het Woord van God. We hadden dat tot uitdrukking kunnen brengen in een omslag, waarop een bochtige weg langs kloven en ravijnen stond afgebeeld, beschermend begrensd door paaltjes, die reizigers onderweg op koers houden en voor misstappen behoeden. Maar normen zijn meer dan verbodsborden, ze zijn wat ons betreft ook ontleend aan de navolging van Christus. We zullen dat vandaag verder inhoudelijk invullen.

De uitgever koos voor een plastische uitbeelding. Een foto, gemaakt bij het Leidse station, brengt een moment in beeld hoe in dit land regels worden overtreden. In de dagen dat ik voor de eerste keer kennisnam van dit omslag, werd ik getroffen door drie berichten in de media. In Nederland gebruiken jaarlijks 117.000 landgenoten een maaltijd in een restaurant, om vervolgens te vertrekken zonder te betalen. In totaal 20.000 landgenoten kwamen op zomerse dagen hun afspraken voor onderzoek of behandeling in het ziekenhuis niet na, omdat ze het strand verkozen boven de kliniek. En, in alle vroegte riep iemand van het radiojournaille, dat er op dat moment op snelweg X geen flitsers aanwezig waren, hetgeen hem bracht tot de oproep: "dus scheuren maar mensen". Mij dunkt, symptomen van een mentaliteit. Toen vond ik de omslag best treffend.

Wij vleien ons niet met de gedachte dat we uandaag met louter een boekje een mentaliteit zullen veranderen. Maar we reiken het u toch graag aan ter bezinning. Volgende week komt het befaamde koffertje van de minister van Financiën op tafel. Wij bieden u ook een koffertje aan, met daarin een exemplaar voor alle leden

uan het kabinet. Ons land zal bij geld niet leven.' alleen

I n Volzin schreef prof. dr. A. van der Meiden over Idols, idolen. Hieruit het volgende, uit het leven gegrepen:

'Bekijkje de "idols" nuchter, dan moetje bekennen dat het een strouuur uan aandacht is. Men kent en vindt haar standplaats zelf niet meer, zegt de Psalmist en dat geldt uoor duizenden sterren, leiders, goeroes en andersoortige meesters. De namen zijn na enkele jaren verdwenen. Tijdens een radioprogramma werden de namen genoemd uan zeer beroemde mensen op tal uan terreinen in het jaar 1976. Ik moet eerlijk bekennen dat de meeste namen mij uolstrekt onbekend uoorkiuamen. 's Mensen roem is ijdelheid, zegt de bijbel en dan bedoelt de auteur niet dat ijdele mensen op roem uit zijn, maar dat de roem ueruluchtigt, snel uergeten is. We begroeven een oude vriend die uer in de tachtig werd en hij had erop gestaan dat zijn koninklijke onderscheiding op de kist werd gelegd. We stonden eromheen als oude urienden en medewerkers uan het instituut waar de man baas uan was. Voorzichtig vroeg een van ons: weten jullie ook waarom hij die onderscheiding gekregen heeft? We keken elkaar aan: niemand had enig idee. 't Was allemaal ook zo lang geleden. "De tijd", zo heet de grote uijand uan de "idols".'

V.D.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen