Onvoorstelbaar!

Deze woorden uit Psalm 16 sluiten direct aan bij wat vooraf gaat: '... zelfs bij nacht onderwijzen mij mijn nieren...' Gedurig... zelfs in de nacht. De dichter ontvangt permanent onderwijs. Dat onderwijs ontvangt hij van de Heere, die hij gedurig voor zich stelt. Blijkbaar neemt dit vóór zich stellen van de Heere zozeer zijn leven in beslag dat hij er dag en nacht mee bezig is. Zo intensief zelfs dat niet alleen zijn geest maar ook zijn lichaam erbij betrokken is. Zelfs de nieren doen mee.

We weten hoezeer de werking van onze nieren door ons hele lichamelijke bestaan heentrekt, tot het hart en de hersenen toe. Het hele lichaam doet dus mee. Lichaam en geest zijn immers een eenheid. Dat leert niet alleen de medische wetenschap, maar dat wordt ook ervaren op de leerschool van het geloof.

Het is dus heel wat, als de dichter zegt: 'ik stel de HEERE gedurig voor me...'. Want we moeten het goed lezen. Hij zegt niet: ik stel mezelf gedurig voor de Heere. Wat dat inhoudt, verstaan we hopelijk. Dat doen wij immers ook, met name in ons gebed. Dan stellen wij ons vóór de Heere. En als we veel bidden, stellen we ons veel vóór de Heere. Gedurig... om met de dichter te spreken.

Maar de dichter keert het om. 'Ik stel de Heere gedurig voor mij'. Hoe doe je dat dan? Dat is niet zo moeilijk. Mag ik een voorbeeld geven? Uw dochter werkt voor de zending ergens in Afrika. Ze schrijft veel brieven. Daarin vertelt zij wat ze allemaal meemaakt. En ze vertelt het zo dat u het helemaal vóór u ziet. Uw dochter in haar werk. Zo concreet, zo reëel, zo dichtbij!

Zo is het bij de dichter ook. De Heere is voor hem zo dichtbij, zo concreet, zo reëel, dat hij Hem vóór zich ziet. Telkens weer, niet alleen op klaarlichte dag, terwijl hij aan het werk is. Maar ook midden in de nacht, als hij wakende slaapt, is de Heere er.

Daar is Hij weer... Hij komt heel dichtbij. Nu staat Hij vlak vóór mij. Ik mag Hem zien, in al Zijn schoonheid, Zijn liefde, Zijn genade en goedheid. Vlak vóór mij. Zo dichtbij, zo reëel, dat ik Hem zelfs mag aanraken, omdat Hij mij aanraakt, met zijn zegenende handen. Gemeenschap met God, zo persoonlijk, zo intiem! Gods verborgen omgang vinden...

Ja, zo heeft de dichter zijn God mogen ervaren, als een God van nabij. Ik denk dat wij ook die ervaring met de Heere mogen kennen. Dat hoop ik tenminste. Misschien nog wel rijker en concreter en van nog meer dichtbij dan deze dichter. Want als de dichter de naam HEERE noemt, mogen wij de naam Jezus eraan toevoegen. Ik stelt de Heere Jezus gedurig voor mij. Want het is immers in Jezus, dat de Heere ons nabij gekomen is. In Jezus is God Immanuël geworden: God met ons. Anders zou het een verschrikking zijn om de Heere vóór ons te stellen. Want wie zijn wij dat wij voor God zouden kunnen bestaan? God is ook rechtvaardig en heilig, een God die toornt over de zonde en dus ook over ons zondig bestaan.

Daarin zullen de nieren van de dichter hem zeker ook onderwezen hebben. Want God proeft ze en wat komt er dan niet voor de dag? Ook al is het nacht, ja juist als het nacht is en alles donker is om ons heen, en onze nieren ons dan onderwijzen in wie we zijn en geweest zijn. En God op ons afkomt, dichtbij komt, dreigend en toornend. Wat blijft er dan van ons over?

Ja, die ervaring is er ook. En ze heeft voor eens en voor altijd ons leven gestempeld. Wie kan God zien en leven? Maar als de Heere... Jezus blijkt te zijn... Of zoals de dichter het heeft ervaren: als hij de HEERE zich mag voorstellen als de God van het verbond, die zich over een schuldig mensenkind ontfermt in Zijn genade, dan wordt de vrees uitgebannen. Want dan wordt het oordeel weggenomen, omdat het weggedragen is door Jezus. Dan is de toorn gestild en de liefde straalt uit Gods ogen, vergevende liefde. Dan gebeurt het onvoorstelbare. We mogen de HEERE vóór ons stellen, en we gaan er niet aan ten onder. Het wordt een Jakobs-ervaring. 'Ik heb God gezien van aangezicht tot Aangezicht. En mijn ziel is gered'.

Ik wijs nog een keer op dat woord 'gedurig'. Voor de dichter was het blijkbaar niet slechts de ervaring van een moment. Een top-ontmoeting, ze is er en ze is er niet meer. Dan blijft alleen een zoete herinnering over. Nee, bij de dichter bepaalt de ontmoeting met zijn God de structuur van zijn hele bestaan.

Is dat niet te hoog gegrepen? Je zou bijna zeggen: dat is te mooi. Voor nu althans. Dat wacht nog voor straks. En zoals de dichter van Psalm 73 ernaar verlangde, verlangen ook wij ernaar: 'k zal dan gedurig bij U zijn... Maar nu al, gedurig...?

Maar let eens op wat de dichter zegt. Hij zegt: ik stel de HEERE gedurig voor mij. Dat doet hij dus zelf. Het is een daad. Zeg maar: een geloofsdaad. Of nog beter gezegd: een geloofsoefening. Met andere woorden: we mogen ons erop richten, ons ervoor inspannen. Natuurlijk niet in eigen kracht of met een eigengemaakte vroomheid, maar door de kracht van de Geest.

Maar dan toch zo ons leven inrichten en toerusten, ook lichamelijk, dat we erop uit zijn om gedurig dicht bij de Heere te leven. Altijd weer de Heere dicht naar ons toe trekken. Hem vlak vóór ons stellen, zodat we Hem voortdurend in het oog en in het hart hebben. Voortdurend naar Zijn stem horen. Opmerkzaam op alles wat Hij zegt en doet.

Laat ons hele bestaan zo doortrokken zijn van de tegenwoordigheid van God! Persoonlijk natuurlijk, maar ook gericht op de context waarin wij leven.

In gezin, samenleving en kerk. De Heere vóór ons stellen... gedurig!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen