Hotel-dieu

Daarin heb ik dit jaar een poosje gelogeerd. Daarom ben ik een aantal maanden niet in staat geweest om een artikel over pastorale aangelegenheden te maken. Ik ben dankbaar dat ik dat nu weer mag doen.

Hotel-dieu is de Franse naam voor een groot ziekenhuis. Ik kende hem wel, maar in de vakantie in Frankrijk viel hij me weer op. Ik vind het een mooie naam: gasthuis van God. Nu kan ik me voorstellen dat u die naam nauwelijks meer kunt verbinden met de ziekenhuizen van deze eeuw. Waar is God te vinden in zo'n groot ziekenhuis? In een stiltecentrum? Vaak moet de God van Israël, die in Jezus Christus onze Heelmeester is, die ruimte delen met Allah en met seculiere symboliek. De secularisatie, de ontkerstening heeft vele ziekenhuizen, diaconessenhuizen, rooms-katholieke ziekenhuizen in beslag genomen, tenminste als het gaat om de uitrusting. Een algemeen ziekenhuis betekent vaak een neutraal ziekenhuis.

Toch wil ik op die toer niet verdergaan. Want de Heere God laat Zich niet vangen in statuten en reglementen, in uiterlijke christelijke kenmerken, hoezeer wij gehecht zijn aan een openbare duiding van het geloof in God in het maatschappelijk leven. In wie, waarin, waar ontmoet je Hem? Die vragen mogen ons in kritieke omstandigheden bezighouden. Het is een ontdekking van de eerste orde, wanneer je in precaire omstandigheden mensen om je heen ziet, die strijden voor jouw leven, jouw welzijn. Zijn zij niet gezonden door Hem, die de Zorgverlener bij uitstek is. 'De HEERE is bij mij onder degenen, die mij helpen'. Dat vraagt respect voor zorgverleners, die deze taak op zich hebben genomen. Doktoren, verpleegkundigen, de talrijke technische en verzorgende 'specialisten' mogen onze waardering ervaren vanuit onze houding jegens hen.

Ik kom nog al eens tegen dat men ongenuanceerd de medische zorg kraakt. Ik weet wel dat wij ook daar met mensen te doen hebben, dat er fouten worden gemaakt. Toch: voorop gaat de geloofsduiding: God zorgt voor mij! En er zijn mensen of zij het nu weten of niet, die aan die zorg gestalte geven. U mag dat ook wel eens zeggen, al is niet gezegd dat u daarvoor 'open oor' ontvangt bij hem of haar die dit betreft.

Daadwerkelijke liefde

En dan: welke middelen staan ons ter beschikking. Op 'intensieve zorg' word je 24 uur van de dag omgeven met middelen, die je lichamelijke toestand bewaken. Via het infuus komt het medicijn gefaseerd naar je toe. En je gedachten gaan. 'Onder de miljoenen heeft Hij ook mij in het oog'. Toch kan je dat ook benauwen. Want er zijn miljoenen, die verstoken zijn van deze zorg. Wie ben ik eigenlijk en wat houdt dit voor mijn leven in? Aan wie veel gegeven wordt, van die zal veel gevraagd worden. Wie 'open oog' heeft voor het lijden van medemensen, een groot deel van onze wereldbevolking, moet zich toch wel verwonderen dat wij zulke schitterende voorzieningen hebben.

Wij zijn allemaal gelijk, mensen wier adem in hun neusgaten is. Niemand behoeft zich iets te verbeelden, wanneer hij zich met een medemens vergelijkt. Zou de levensstijl van een christen in Nederland, die op de hoogte kan zijn van de nood in deze wereld, niet gekenmerkt moeten worden door dankbaarheid en verwondering? Dat

mag ook 'handen en voeten' krijgen. Dankbaarheid uit zich in daadwerkelijke liefde. Niet in de sfeer van de oprisping, het incident: 'kijk mij eens', maar in stille trouw, in besef van roeping en gehoorzaamheid. Waar voorzieningen zo intens, zo vertakt zijn, daar verleren wij vaak het omzien naar elkaar en menen dat professionele zorg, waar wij 'recht' op hebben, ons ontslaat van de daadwerkelijke naastenliefde. Dat wordt immers voor ons gedaan.

In dit verband heb ik groot respect voor diakenen, die naast al hun functies in raden en besturen, heel direct de leden van de gemeente weten te enthousiasmeren en aan te sturen in hun opdracht naar de naaste. Een diaken zonder portefeuille, - ik weet hoeveel noodzakelijke portefeuilles er moeten worden bediend- kan 'een minister van formaat' zijn in het midden van de gemeente en de samenleving.

Omgang met God

Hotel-dieu: op een zeker moment word je ontslagen uit dit zorgcomplex. Je keert tot de eenvoud van je eigen woning terug. Geen bewaking, geen infuus meer. Te midden van alle apparatuur, alle onderzoeken en behandelingen en uitslagen kan de ervaring van en de omgang met God intens, maar fragmentarisch zijn. Van het hotel-dieu naar Beth-el, het huis, waarin God met Zijn engelenwacht over je waakt. Waar jij woont, daar mag je met Hem verkeren. Met de rijkdom van Zijn openbaring! Een poosje 'logeren', al is het in een hotel-dieu, kan het stof van je ge-u> oon-tepatroon doen afwaaien. Dat is winst!

J. L. W. KOPPENHOL, HUIZEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen