INGEZONDEN Gedachtenis in de kerkdienst

Het is - gezien mijn werk als uitvaartverzorger- met meer dan gewone belangstelling dat ik de waardevolle bijdragen van ds. W. P. van der Aa over de wijze waarop de gemeente de overledenen in de eredienst herdenkt, heb gevolgd en gelezen. Het is dan ook met schroom dat ik mijn gedachten hierover wil weergeven, maar gezien de zeer verdrietige en soms zo moeilijke situatie waarin men door het overlijden van een dierbare terecht is gekomen, verdient het meer aandacht dan alleen in een moment in de dienst op oudejaarsavond.

Daarbij wil ik niet voorbijgaan aan de traditie en het is zeer zeker geen zucht naar vernieuwing, maar mijn argumenten zijn gebaseerd op het verdriet dat ik ervaar in mijn werk en de soms zo vluchtige manier waarop 'buitenstaanders' hiermee omgaan. Is er op een oudejaarsdag/-avond met zovele eigen gedachten en soms zo weemoedige gevoelens wel voldoende aandacht voor onze medemens met zoveel intenser verdriet? De ene helft van de gemeente zit met oliebollen(Iucht) in de maag en in de kleren al met gedachten bij het gaan of komen naar familie of vrienden. De jongeren met gedachten over vuurwerk of het weggaan met vrienden. Anderen uit de gemeente zijn die avond niet aanwezig, omdat ze bij familie of anderen op bezoek zijn. Al met al is er zoveel onrust in gezin en gemeente dat we ons kunnen afvragen of we wel voldoende oog hebben voor onze medemens in die moeilijke omstandigheden.

Waarom dan zinvoller de namen noemen in november/afsluiting kerkelijk jaar? - Heel de dienst/preek etc. kan daarop gericht zijn, het Memento mori is immers voor iedereen in de gemeente nodig! - Heel de gemeente - van oud tot jong - is erbij betrokken en men kan dus hierop terugkomen in een persoonlijke ontmoeting na de dienst of later, ook d.m.v. kaart/brief, wat zeker met het oog op de kerstdagen en jaarwisseling als zeer bemoedigend kan worden ervaren.

- Familieleden of vrienden kunnen de dienst meemaken om zo later weer tot steun te kunnen zijn, omdat ook dit moeilijke moment is gedeeld. Natuurlijk kan dit zeer emotioneel zijn maar het kan ook een heilzaam moment zijn om zo ons verdriet (opnieuw) te delen met de gemeente. - Goed om nog eens de naam te horen van hen die ons zijn voorgegaan! We vergeten immers zo snel. - Samen te luisteren naar woorden van de Levende en samen te bidden in ons verdriet: 'wat verwacht ik o HEERE!, mijn hoop die is op U!' Een waardevolle en gezegende gedachtenisdienst toegewenst.

LEENDERT M. VAN DER WERP, OOSTERLAND

Nawoord:

'Ik heb begrip en waardering voor de reactie van de heer Van der Werf. Het is een voorbeeld van een gemotiveerde keuze voor een bepaalde zondag in november om te gedenken. Hij kiest vooral vanwege pastorale motieven niet voor oudejaarsavond. Ik heb in mijn artikelen juist een goede, gemotiveerde discussie willen stimuleren. Als je gedenkt in de kerkdienst, doe het dan (liturgisch) zorgvuldig. Of dat nu op oudejaarsavond is of in november, of zelfs helemaal niet. Mijn eigen voorkeur gaat overigens eveneens uit naar november, maar ik heb ook willen laten zien dat de keus voor oudjaar weloverwogen en doordacht kan zijn.'

W. P. VAN DER AA, RENKUM

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen