Gods werk gaat door

De door God gegeven middelen van brood en water hebben Elia aangesterkt. Hij mocht proeven dat de HEERE goed is. Ook voor mensen bij wie het geloof wankelt en de ijver om de HEE- RE te dienen als zand tussen de vingers wegglipt. De HEERE ziet nog mogelijkheden en spreekt van een weg die te gaan valt. Wat is het heerlijk als je zo een hart onder de riem wordt gestoken.

'Door de kracht van die spijs' gaat Elia door. Maar wel op de weg die hij eerder is ingeslagen. Opmerkelijk. Hij trekt nog verder de woestijn in. De berg Horeb in de Sinaï is (opnieuw? ) zijn reisdoel.

Waarom? Waarom zoekt Elia nu juist die plek op? Dat is exact de vraag die de HEERE tot tweemaal toe aan hem stelt. 'Elia, wat maakt gij hier? ' Wat doe je hier honderden kilometers van de plaats waar Ik je gesteld heb?

Je zou kunnen denken dat Elia bemoediging zoekt. Vooral daar waar de HEE- RE in het verleden grote dingen heeft gedaan aan het volk Israël. Want heeft de HEERE daar niet door een sterke hand en een uitgestrekte arm Israël bekeerd van haar afgodische gedachten rondom het gouden kalf? Eensgezind stelde het volk zich in dienst van de levende God. En liet zich leiden door de hand van Mozes, Elia's voorganger. Hunkert Elia naar zo'n tijd? Had hij gehoopt dat het op de berg Karmel op een zelfde wijze zou zijn gegaan? Zoekt hij hier in aanraking te komen met die God Die wonderen doet?

Elia wat maak je hier in het donker van die spelonk? Laten we ons maar houden aan wat we lezen in de Schrift. Uit de opgetekende reactie van Elia valt af te lezen dat hij zich onterecht aangesproken voelt. Zijn antwoord is heel heftig. Wat ik hier doe?

De klacht die heel diep in z'n hart zit, golft eruit. Ja, tot tweemaal toe spuwt hij z'n verontwaardiging, z'n onvrede. Dat hij er niet bij kan. Er geen fiducie meer in heeft. Zo zit het hem dwars. Zo teleurstellend vindt hij het. Dat hij niet is teruggekeerd naar het tienstammenrijk, maar de afstand met Israël nog verder vergroot heeft, heeft alles met Israël zelf te maken. 'Ik heb zeer geijverd voor de HEERE, de God der heerscharen; want de kinderen Israëls hebben Uw verbond verlaten, Uw altaren afgebroken en Uw profeten met het zwaard gedood, en ik alleen ben overgebleven, en zij zoeken mijn ziel, om die weg te nemen.' Zo. Het zal maar van Gods volk gezegd worden.

Wat doet de HEERE? Geeft Hij aan of Hij de ernstige beschuldigingen van Elia steekhoudend vindt? Nee! De HEE- RE doet iets heel anders. Hij lokt Zijn aangevochten knecht in de goede zin uit z'n tent, uit die schemerige spelonk. Kom eens voor Mijn aangezicht.

In een heel nabije ontmoeting wil de HEERE Elia laten zien en horen wat Hij doet. Wie Hij is. Hoe Hij Zijn Weg gaat met zondige en gebrekkige mensen. Met Israël.

Eén ding wil ik noemen uit het vele dat dan opvalt. Namelijk de manier waarop de HEERE naar Elia toekomt. Dat is veelzeggend.

Met het moment dat Elia plaatsneemt in de opening van de grot, reageert heel de schepping. Het begint met een ontzaglijke orkaanwind die opsteekt. Een natuurkracht met zoveel geweld dat het de rotsen om Elia heen verscheurt en verbreekt. Direct daarop volgend een aardbeving. Het is een en al beweging. Alle houvast is weg. En aansluitend begint het ook nog te bliksemen. Een explosie van vuur en verblindend licht.

Hoelang het geduurd heeft, weten we niet. Maar opeens wordt het stil. Hoort Elia alleen maar het suizen van een zachte stilte. Het wonderlijke is nu dat Elia in die eerste drie verschijnselen de HEERE niet gewaar wordt. En dat zou je toch verwachten. Want leek de Karmel-geschiedenis niet een beetje op dit gebeuren?

Toch lezen we drie keer de constatering dat 'de HEERE er niet in was'. Hij was niet in de verscheurende wind, niet in de aardbeving die alles van z'n plaats brengt, niet in het verzengende vuur.

Elia bedekt echter zijn aangezicht onder zijn mantel, als hij het suizen van die zachte stilte hoort. Pas als het stil wordt, hoort hij God. Dat klinkt vreemd. Kun je stilte dan horen?

Ja, wel degelijk. Zo heb ik het meegemaakt dat voorafgaand aan een kerstdiner met de officieren van het regiment van Heutsz een zekere generaal binnenkwam. De toenmalige bevelhebber van het leger. Deze man had zo'n uitstraling en zo'n staat van dienst dat het met zijn binnenkomst in één keer stil werd. Uit respect verstomde alle rumoer en al het gepraat. Er zijn vele voorbeelden te geven waarin invallende stilte veel zegt en oproept.

Nog veel meer spreekt de HEERE hier in het suizen van een zachte stilte.

De geweldige tekenen van wind, aardbeving en vuur, ze zeggen zeker iets van Gods grootheid. Maar Hij komt,

spreekt en handelt met Elia en Israël in het suizen van een zachte stilte. Het gaat de HEERE er niet om Israël weg te blazen, maar om haar te behouden. De HEERE is er niet op uit dat Elia bedolven wordt onder het puin van een aardbeving, maar dat hij houvast vindt in God Zelf.

De profeet Elia denkt dat de HEERE niets doét in Israël. Maar dat is niet waar.

De HEERE gaat door met Zijn werk. In alle stilte. Zo zorgt Hij ervoor dat er duizenden in Israël zijn, die voor Zijn Naam uitkomen. En hun knieën voor de Baal niet buigen.

Elia, word eens stil om te luisteren. Hoor eens na alles wat er gestormd heeft in je hart, wat de HEERE zegt in de stilte van Zijn spreken. Van Zijn spreken in die ene Profeet. Jezus Christus. Hoor Hem. In de stilte van Israëls Bethlehem zond de HEERE Zijn Zoon. Dat hoor je alleen als sterke taal van herders en eigenwijze taal van wijzen verstomt. Om over te gaan in stille aanbidding.

De stilte, het zwijgen van Jezus Christus. Wie hoort Zijn liefde toen Hij stil hing aan dat kruis. Met name tijdens die drie uren van duisternis. Toen het stormde en het vuur van Gods toorn over Hem heenging. Toen Hij het ten slotte moest roepen: 'Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten...' En dat voor hen die ootmoedig moeten belijden dat zij dat eigenlijk verdienen. Vanwege hun opstandigheid, afkerigheid, onvolmaaktheid... en nog veel meer. Maar die ook in stille ver-wondering de hand leren leggen op Hem.

Hij voor hen, daar zij anders...

Wat moet het Elia verwonderd hebben, dat de HEERE op die wijze met hem en Israël wil omgaan. Ontzagwekkend. In Zijn grote liefde en geduld. In Zijn bewogenheid met dwalende schapen. Kom voor Mijn aangezicht. En ga in dat licht, van Jezus Christus, terug naar de plaats waar Ik je geroepen heb.

W. VAN VREESWIJK, BERGAMBACHT

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen