Aan hervormd-gereformeerde

Aan hervormd-gereformeerde kerkenraden en gemeenteleden,

Apeldoorn, 11 december 2003

De week die wij momenteel beleven, mag getypeerd worden als een week van gebed. De zorg van de kerk en de nood in veel gemeenten bracht en brengt ons tot een gemeenschappelijk gebed. Allerwegen komen gemeenten samen in een bidstond of is afgelopen zondag in de eredienst hartstochtelijk voor de kerk gebeden. En niet het minst is de binnenkamer de plaats waar de Heere gezocht werd en wordt.

Oproepen tot voorbede beleven we haast als overbodig, want wie beseft niet dat we aan de vooravond van 12 december 2003 nadrukkelijk verlegen zijn om de Heilige Geest? Hij is het die de kerk bindt aan de geboden en beloften van God. We weten daarbij dat het gebed ook kwetsbaar is, want bidden tot God is iets anders dan onze standpunten aan Hem bekendmaken. Het is onze zorg uit handen geven, in de handen van Hem die bij de Vader de dagelijkse Voorspraak van Zijn gemeente is. Mogen we elkaar oproepen in deze dagen houvast te zoeken bij Hem, van Wie onze belijdenis zegt dat 'er niemand is die ons meer beminde en die Zijn leven voor ons gelaten heeft, ook toen wij nog vijanden waren'?

Waar we ons vorige week op deze plaats richtten tot synodeleden die geroepen zijn dezer dagen hun stem uitte brengen, spreken we nu tot allen die in de gemeenten deze besluiten afwachten. Door de veelheid aan informatie, door soms heftige discussies, door een verschillend beoordelen van de functie van de belijdenis in de toekomstige kerkorde, door stemmen die ten onrechte blijven zeggen dat gemeenten die zich gebonden hebben aan de gereformeerde belijdenis de inhoud van onbijbelse leringen moeten erkennen in de zin van goedkeuren - door dit alles en nog veel meer bevinden velen zich in verwarring en weten ze geen weg, terwijl polarisatie mensen uiteen lijkt te drijven.

Nee, de aanvaarding van de voorliggende kerkorde blijven we afwijzen. Volgens zijn statuut blijft de Gereformeerde Bond zich inzetten voor een kerk die in haar belijden, haar spreken . en haar ethiek niet afwijkt van wat de Heilige Schrift ons leert. 'Als we dat niet meer van elkaar geloven, dan gaan we niet uiteen, maar dan liggen we al uiteen', zei iemand onlangs. Waar wij persoonlijk en gezamenlijk onze schuld belijden, voor de Heere erkennen, wordt er een pleiten op Zijn genade en trouw geboren. Zal de Geest van God Zich terugtrekken na 12 december? Zal Hij die beloofde eeuwig aan Zijn verbond te gedenken, van onze gemeenten niet meer weten? Nee, we belijden Zijn liefde en geduld, niet om ons, maar vanwege Zijn heilige Naam, die wij ontheiligd hebben.

Laat na 12 december, met name als de gemeente op zondag weer samenkomt rondom het Woord, biddend en pleitend een beroep gedaan worden op Gods Naam! Geloven we ook dan in de kracht van Zijn levendmakende Woord? Op dat fundament moeten we elkaar binnen de gemeenten vasthouden, mocht de kerk een weg gaan die wij niet begeren. Juist als we geheel teruggeworpen worden op dat Woord, dan is er geen reden om de moed te verliezen en om zelfs de gemeente en de kerk te verlaten.

De adventsgemeente onder het oude verbond - waarin was haar houvast gelegen dan in datgene wat God gesproken had? - wandelde in duisternis en woonde in het land van de schaduw des doods. Maar zij leefde uit de belofte van het Kind, op Wiens schouder de heerschappij rust en Wiens naam Raad is. Mogen we in deze donkere dagen in de wereld en in de kerk samen beseffen en beleven dat aan de grootheid van deze heerschappij geen einde zijn zal? (Jesaja 9).

We roepen u daarom op bijeen te blijven komen onder dat Woord. We roepen u op de eenheid in de gemeente te zoeken en tot het uiterste te betrachten, door elkaar vast te houden in de Naam des Heeren. We roepen u op tot leiding geven op geestelijke en kerkelijke wijze. We roepen u op geen weg buiten de kerk te zoeken, omdat we daarmee onze crisis niet te boven komen. We roepen u op tot eensgezindheid en onderlinge liefde, gedachtig de woorden van Jakobus: 'Zucht niet tegen elkander, broeders, opdat gij niet veroordeeld wordt; ziet, de Rechter staat voor de deur'.

Meer dan ooit beseffen we dat de kerk alleen toekomst heeft, als ze blijft bij het fundament dat gelegd is, Jezus Christus. In die overtuiging hopen we de kerk en elkaar te mogen blijven dienen.

Met broederlijke groeten,

namens het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond in de Nederlandse Hervormde Kerk,

DS. G. D. KAMPHUIS, VOORZITTER DRS. P. J. VERGUNST, ALGEMEEN SECRETARIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen