Danken is delen

In de Waarheidsvriend van 18 septemb werden diverse artikelen gewijd aan de kerkelijke situatie in de provincies Groningen, Friesland en Drenthe in de Hervormde Kerk. Deze artikelen werden als volgt aangekondigd: 'Onder vaak moeilijke omstandigheden vindt het gemeentelijk leven in onze noordelijke provincies plaats, ondanks vreugden en verrassingen die er ook zijn. Vandaag is de Waarheidsvriend gewijd aan het leven van de kerk in deze regio, opdat gemeenteleden ter plaats bemoedigd zullen worden. En de betrokkenheid uit het hele land gestimuleerd wordt.'

De informatieve en leerzame bijdragen die ik in de editie van 18 september en ook later nog aantrof, vragen mijns inziens om een verdere toesnijding. Die hangt samen met het laatste zinnetje van de aankondiging: 'de betrokkenheid gestimuleerd'. Dit bleek uitgewerkt te worden in de richting van geestelijke ondersteuning, gebedsondersteuning en financiële ondersteuning. Ten diepste behoren deze drie een eenheid te zijn, zijn ze een eenheid.

Jeruzalem

Mij gaat het nu vooral nog even om de financiële ondersteuning. Hoe krijgt deze handen en voeten? De leemte in de uitwerking van dat onderdeel zou mij wellicht niet opgevallen zijn, als ik niet juist in diezelfde tijd bezig geweest was met de voorbereiding van een preek vanuit de tweede Korinthebrief. In die brief besteedt de apostel Paulus maar liefst twee hoofdstukken aan dit onderwerp (hfdst. 8 en 9, over de inzameling in de gemeenten ten behoeve van 'de arme christenen in Jeruzalem'). Paulus heeft het hier dus over de zorg van de gemeenten onderling voor elkaar - een onderwerp dat voor ons zeker ook niet onbelangrijk te noemen is. Integendeel, het accent dat Paulus hier legt, zou vandaag wel eens een nieuwe actualiteit kunnen krijgen...

Paulus houdt zich in hoofdstuk 8 en 9 van de genoemde brief bezig met de inzameling van de gaven voor de arme er gemeente van Jeruzalem. Hij motiveert deze inzameling op geestelijke gronden, en stimuleert de heiden-christengemeente van Korinthe om de joodschristelijke gemeente van Jeruzalem financieel te ondersteunen. Andere gemeenten van Macedonië hadden hun offeraardigheid al ruim getoond. Totnogtoe was de gemeente van Korinthe, waarvan nota bene het initiatief was uitgegaan om de Jeruzalemse gemeente te steunen, echter achtergebleven... Het was een christelijke gemeente waar het milde geven ontbrak. Maar hoe kan dat? Blijkbaar was er nog niet voldoende oog voor de grote gave van God: Jezus Christus. Daar spreekt Paulus de Korinthiërs dan ook op aan, temeer omdat hij hun gemeente geroemd had om haar geestelijke gehalte.

Blijmoedige gever

In dat verband schrijft hij het overbekende zinnetje: 'God heeft de blijmoedige gever lief'. Wat is dat voor iemand, een blijmoedige gever? Het is een mens die uit zijn of haar hart geeft. Zonder enige bijbedoeling. Daar is de ander dan goed mee af, en daar is de andere, ontvangende gemeente de Heere dankbaar voor. Zo wordt op dit vlak een stuk(je) gemeenschap van de heiligen geboren. In de ene gemeente is er het milde geven, dankzij de genade van God. In de andere gemeente is er de dank aan de Heere voor de ontvangen gaven. Trouwens, bij beide gemeenten, zowel de gevende als de ontvangende, werkt het gebeuren dankzegging tot God, zegt Paulus. Van beide zijden wordt de Heere om dit feit geprezen.

Welnu - zou dit alles vandaag niet nog evenzo kunnen werken? Of, nog een stapje verder: zou het ook niet zo moeten werken? Vanwege de genade van God, die ons geschonken is in de komst van Jezus Christus. De kanalen ervoor zijn er wel. Ik denk aan het Steunfonds van de Gereformeerde Bond. Helaas komen daar minder gaven binnen dan mogelijk zou zijn. Hebben we er als rijkere gemeenten wel erg in, hoe financiële problemen in de kleinere gemeenten kunnen drukken, en hoezeer het werk erdoor belemmerd kan worden? Extra inzamelingen in eigen gemeente helpen daar doorgaans maar weinig aan, omdat er dan immers altijd in hetzelfde 'water gevist' wordt.

Danken is delen

Ik heb de straks genoemde preek ingezet met: danken is delen, en investeren in anderen. In dit geval dan investeren in andere gemeenten. Daar roepen we elkaar toe op. Om er eens een inzameling voor te houden vanuit een blij hart. Of misschien nog een beter idee, omdat het meer blijvende betrokkenheid tot stand brengt: om een kleine gemeente te 'adopteren', zoals dat hier en daar inderdaad al plaatsvindt. Waarom zouden we dat wel doen voor een Oost-Europese gemeente en niet voor een gemeente in eigen land? Paulus ondersteunt en stimuleert het royale geven met een beroep op niemand minder dan de Heere Jezus Christus (2 Kor. 8 : 9).

Want, zegt hij: 'Gij weet de genade van onze Heere Jezus Christus dat Hij om uwentwil is arm geworden, daar Hij rijk was, opdat gij door Zijn armoede zoudt rijk worden'. En in het volgende hoofdstuk voegt hij eraan toe (vs. 15): 'God zij gedankt voor Zijn onuitsprekelijke genade'. Wie daaruit leeft, kan en wil (!) er niet omheen om anderen die (ook kerkelijk gezien) veel minder hebben dan wij, te geven. Een sterker argument van aanbeveling kan ik niet vinden. De ontferming van Christus is de enige grond om de betrokkenheid te stimuleren en de nood in andere gemeenten te helpen dragen.

T. VAN DEN BRINK, PUTTEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen