Bewogen met Delfshaven

Sinds januari 2002 kent Luisterend Dienen ook een afdeling binnenlands diaconaat. Daarmee is een volgende stap gezet. In totaal hopen we daarvoor jaarlijks € 106.601, - te kunnen 'delen' met hen voor wie de collectes en inzamelingen gehouden zijn. Vanaf nu spreken we over: 'Luisterend Dienen uoor diaconaat in binnen- en buitenland'. Waar gaat het dan om?

Wie het programmaboekje doorbladert, ziet Meet-inn in Ede staan, maar ook De Schuilplaats in 't Harde. De Herberg ontbreekt uiteraard niet, maar ook is er via de LIZW aandacht voor de identiteit in de zorg. Voor vluchtelingen is er op diverse manieren aandacht, zoals kindervakantieweken, maar ook cursus voor leiders van migrantenkerken. Eén 'project' lichten we eruit voor dit artikel: Rotterdam- Delfshaven.

Rotterdam

Waar denkt u aan, wanneer u de stad Rotterdam hoort noemen? Aan de indrukwekkende haven met al die bedrijvigheid? Of de Erasmusbrug (weet u wel, de Zwaan)? Of aan de studie van uw zoon of dochter? Of denkt u vooral aan de politieke aardverschuiving bij de gemeenteraadsverkiezingen van vorig jaar? Of aan de kerk, die met name daar gedecimeerd is. Van zeven verschillende gemeenten nu nog een kleine, maar vitale kerkgemeenschap rond de Pelgrimvaderskerk.

Nee, Agnes Blok, studente aan 'De Wittenberg', Bijbelschool te Zeist, dacht aan stage toen zij de naam Rotterdam hoorde.

Want daar vind je de wereldbevolking op één klein stukje Nederland. Niet multicultureel, want de winkeltjes trekken zo hun eigen publiek. Multietnisch, zo zou je Rotterdam-Delfshaven kunnen noemen. De wijk Spangen is berucht vanwege de drugs en prostitutie.

Maar ook ga je je in Spangen vanzelf 'wit' voelen. Heel veel migranten zijn daar neergestreken. Rotterdam-Delfshaven: een stadswijk met historie maar ook met veel mensen in knelsituaties. Ongeveer 60% 788 van de bewoners daar heeft een inkomen beneden het minimum. Wie achter de vele huisdeuren een blik kan werpen, ontdekt veel mensen met een psychiatrisch verleden of mensen die nog steeds onder behandeling zijn. Ook vinden we er veel eenoudergezinnen.

Waar begin je?

Speciaal met het oog op dit artikel hebben Agnes en ik een wandeling gemaakt door Rotterdam-Delfshaven. Om te ontdekken dat in een stad als Rotterdam meer ellende te zien is dan wij willen zien. De noden en zorgen van deze stad in het oog te krijgen, voor zover dat kan. Op onze wandeling door Spangen vroeg ik aan Agnes: 'Heb jij gedachten over hoe je deze mensen bereikt met het Evangelie? Hoe je ze iets kunt laten zien van de liefde van God voor de wereld, zo groot, dat Hij daarvoor Zijn Zoon naar de aarde zond? '

In de vele dingen die we bespraken, hoorde ik haar onder andere zeggen: 'De eerste dagen zoog ik als het ware al die indrukken op. Overal wil ik wel op afgaan. De verslaafde jongen op de hoek, de groep Turkse meisjes die op een bankje zaten. Even die Hindoestaanse winkel binnenlopen om contact te maken. Ik voelde me ondergedompeld en het deed me wat. Zo vanuit de Veluwe naar de wereld die ik niet kende. Nee, het verwarde me niet maar het daagde me zo uit, dat ik er ook van uitgeput raakte.'

Gedurende het gesprek werd zichtbaar dat een zo grote opeenstapeling van vragen betekent dat je keuzes moet maken. Je kunt je beter op één iets richten en dat goed doen, dan het vele maar aan te pakken (om overal ten minste iets aan te doen).

Barmhartigheid vraagt om bewogenheid, direct en intensief contact hebben. De ander aanzien, er zijn voor die ander. Naaste zijn, dat is 'van je rijdier afstappen' en naast de ander gaan zitten. Niet bij voorbaat al weten wat jij wilt doen, maar vragen: wat wilt u dat ik (u) doen zal?

De Brug

Op de rondwandeling door Delfshaven stonden we plotseling voor 'De Brug'. Het inloophuis. Een voormalig winkelpand, waarvan de etalages nog intact zijn. Rechts van de ingang liggen de bijbels uitgestald. Links van de ingang vragen allerlei producten van landen op het zuidelijk halfrond om gekocht te worden. De wereldwinkel is uitdagend aanwezig. Iedere dinsdag tot en met zaterdag is het centrum 's ochtends open. Voor wie maar wil is er koffie. (Eerste kopje gratis.) 'Gastvrijheid' staat hoog in het vaandel. Maar ook ontmoeting en geborgenheid zijn dingen waar de medewerkers van De Brug naar streven. Dienstbetoon is de basis van waaruit alles gedaan wordt. Liefde tot de naaste, de bezoeker (m/v).

Een kort gesprek met de coördinator, Aad van de Maas, levert heel veel stof tot nadenken. De vraag naar de hulpverlening vanuit De Brug wordt in eerste instantie beantwoord met: 'Ik ben als de grote broer voor de ander'. Daarm is gezegd dat er geen professionele hulpverlenersaspiraties schuilen in het Brugwerk. We zijn er gewoon voor de ander...

Mensen bijstaan in het overleven. Soms ook gewoon doorverwijzen, of helpen bij het invullen van formulieren. Maar ook de kleine klussen in huis worden opgepakt. Zo wil het team van De Brug eigenlijk een buurman- en buurvrouwfunctie hebben. Dat daar ook samen eten bij hoort, lijkt vanzelfsprekend maar vraagt wel een en ander aan organisatie. Het lunchcafé op donderdag, aansluitend aan het open huis is meer dan een extraatje. Soms is het heel functioneel voor die mensen die nauwelijks voor zichzelfkoken.

Naast de dagelijkse inloop zien we jongereninloop, vrouwenmiddag en kinderclub op de rol staan. Er worden laagdrempelige diensten op zondagmiddag gehouden, waar vooral de vaste gasten te vinden zijn.

Schoolt

We wandelen weer verder door de wijk. Er is een wegopbreking en er zijn allerlei verbouwingen aan de gang. Rotterdam werkt aan de leefbaarheid van de buurt. Weer die vraag aan Agnes: 'Word je niet geprikkeld om meer te doen in deze wijk? '

Toen vertelde ze van de christelijke school die midden in de wijk staat. De school waar overwegend migrantenkinderen op zitten. Waar de leerkrachten een ongehoord moeilijke taak hebben. Ze verwijst naar de kinderclub en de vakantiebijbelclubs. Ze vertelt dat er elke week speciaal voor dit kinderwerk gebeden wordt. De leerkrachten van de school in het gebed ondersteund . worden. Op de gebedskring in De Brug.

Er gebeurt zoveel... de kerken hebben al zoveel opgepakt. Omdat we keuzes moeten maken en veel inspanning geleverd moet worden om de bestaande activiteiten ook inhoudelijk te blijven voortzetten.

Luisterend Dienen

Luisterend Dienen Al wandelend komen we weer bij ons vertrekpunt. Drie uur aanwezigheid in dit stukje Rotterdam levert mij heel veel denkstof op. Ook een geweldige stimulans om betrokken te zijn bij deze kerkgemeente in de frontlinies van ee de Nederlandse Hervormde Kerk. Luisteren en kijken, gemotiveerd om te dienen door gebed en door financiële ondersteuning van dit werk, dit stukje diaconaat. Om die grote broer, die grote zus te zijn voor die ander. Zo wil Luisterend Dienen namens u die taak mee helpen dragen.

Nee, we zijn niet aanwezig in zes continenten. We willen vooral daar zijn, waar mensen in echte zorg en aandacht voor elkaar die diaconale grondhouding zichtbaar maken.

'Wat wilt gij, dat Ik u doen zal', zo vroeg Jezus aan Bartiméus. Zo mogen wij iets zichtbaar maken van de navolging van onze Heere: door

luisterend en dienend aanwezig te zijn bij en naast de ander, ook in Rotterdam-Delfshaven.

Een stad met historie, met een rijke geschiedenis. Maar ook een stad waar tekenen van Gods Koninkrijk zichtbaar worden.

DICK VAN DIJK, DIACONAAL CONSULENT ZUID-HOLLAND

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen