Arthur Peacocke Hoe de wetenschap verlangt naar God. Uitg. Ten Have, Baarn; 224 blz.; € 24,90.

De titel van dit boek is niet geheel duidelijk. De omslag beet Hoe de tvztwwdiap verlangt naar God, maar de eetsjp pagina'svan het boek geven merkwaardigerwijs een andere titel: Sporen in de wetenschap naar God. Dat laatste past beter bij de oorspronkelijke Engelse titel, Paths jrom Science tawards God. Het past ook beter bij de inhoud, want wat de schrijver voor ogen staat, is inderdaad het aanwijzen van wegen in de hedendaagse wetenschap die naar God leiden. Peacocke, een biochemicus en Anglicaans priester die al jarenlang schrijft over de verhouding tussen geloof en wetenschap, heeft er alle vertrouwen in dat er zulke wegen zijn. Niet de Bijbel, maar de natuur is volgens hem de belangrijkste bron van onze kennis van God. De God die we in de natuur ontmoeten, is echter niet zozeer de persoonlijke God van Israël, de Vader van Jezus Christus (die door Peacocke vooral gezien wordt als de ware mens), maar een God die samenvalt met de Ultieme Werkelijkheid. In feite zijn aanhangers van alle religies naar deze God op zoek.

Peacocke meent dat een serieus nemen van de hedendaagse wetenschap min of meer vanzelf leidt tot deze visie. Dat is echter nog maar de vraag - andere deskundigen denken daar weer anders over, en in hun optiek gaat Peacockes visie zelfs terug op min of meer verouderde vooronderstellingen over de mogelijkheden van de wetenschap. Peacockes boek ademt nl. een ongeschokt vertrouwen in de menselijke rede (de verworvenheden van de Verlichting worden zorgvuldig gekoesterd tegenover het postmodernisme), en een hier en daar bijna onrealistisch aandoend optimisme. Zijn visie doet sterk denken aan de zogeheten procestheologie, dat er net als Peacocke altijd moeite mee heeft het kwaad in de wereld voluit serieus te nemen.

Intussen kan men in dit boek wel het nodige leren over de hedendaagse stand van zaken in de natuurwetenschappen op allerlei interessante terreinen. Wanneer Peacocke van daaruit echter verbindingen legt naar geloof en theologie, doet men er wijs aan datgene wat hij schrijft niet zomaar op zijn gezag aan te nemen. Als het goed is, zal hij dat als trouw zoon van de Verlichting trouwens ook niet eens willen...

G. VAN DEN BRINK, WOERDEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen