Slottoespraak van de synodepreses

Leden van de synode,

Vandaag schreven we een nieuwe bladzijde van de geschiedenis van de Nederlandse Hervormde Kerk. Voor velen in de kerk is het een dag van vreugde. Ik denk ook aan hen die veel tijd en inzet hebben gegeven om het Samen op Wegproces te begeleiden en hun werk bekroond zien in het besluit van de synode. Eindelijk is de laatste stap op de lange weg tot de eenheid van de kerken gezet. Hierdoor verenigt de Nederlandse Hervormde Kerk zich met de Gereformeerde Kerken in Nederland en de Evangelisch-Lutherse Kerk in het Koninkrijk der Nederlanden. Zoals bepaald is in de overgangsbepalingen, zal de vereniging van de kerken op i mei 2004 for-

meel worden gerealiseerd. Dan kan gezegd worden dat de Protestantse Kerk in Nederland de voortzetting is van de drie kerken. Tot die tijd zal nog veel werk verzet moeten worden om alle formaliteiten op tijd te kunnen vervullen.

Vandaag staan we echter stil bij het historische besluit zoals we dat zoeven hebben genomen. De beraadslagingen van deze dag hebben nog eens duidelijk gemaakt hoe diep dit besluit ons allen raakt. Er is van hart tot hart met elkaar gesproken. Onze diepste hoop en vreugde en onze meest intense kerkelijke zorg en verdriet zijn duidelijk uitgesproken. Het zijn gevoelens en gedachten die ons als moderamen op allerlei manieren kenbaar gemaakt zijn en die wij herkennen. Wie over de Kerk spreekt, denkt aan de zegen die God ons daar heeft gegeven, aan het spoor dat Hij generaties lang heeft getrokken.

Dat is echter tegelijk reden voor verschillende reacties in ons midden. Velen zien uit naar de toekomst en vinden het een uitdaging om de erfenis van het verleden te vertalen naar de nieuwe situatie in de Protestantse Kerk in Nederland. Zij willen dat niet doen zonder de andere kerken waarmee wij ons verbinden, omdat zij dikwijls zeifin eigen gemeente hebben ervaren, van hoeveel waarde die samenwerking is. Nu de kerken zich verenigen, zien zij ernaar uit, de plaatselijke of regionale samenwerking te intensiveren. Na lang wachten komt nu de fase, waarin men zich als Protestantse Gemeente zal kunnen manifesteren.

Anderen constateren met pijn in hun hart, dat verschillende dingen anders worden en hebben zorg om de toekomst van de kerk en van de gemeente waarin zij leven. Zij hebben de fusie niet begeerd en zijn bezwaard omdat ze vrezen dat het belijdend karakter van de kerk verzwakt wordt. Toch zullen velen van hen zich niet onttrekken aan de vereniging van de kerken. Hoeveel pijn het besluit hen ook doet, ze weten zich verbonden aan de Kerk vanwege Gods trouw aan Zijn verwerk in de gemeente zullen terugtrekken, maar dat zij zich in het licht van wat de synode vandaag heeft uitgesproken, vanuit de verbondenheid aan het gereformeerd belijden zullen in-

zetten voor het kerkelijk geloofsgesprek om samen te komen tot een beter verstaan van het evangelie. Juist zo kunnen ze voor het geheel van de kerk tot een zegen zijn.

Er zijn echter ook stemmen die oproepen tot scheiding en voortzetting van de Nederlandse Hervormde Kerk in een of andere vorm. We begrijpen hun zorg en kennen hun bezwaren. Daar willen we ook in de komende tijd over in gesprek zijn. Maar wanneer men zou besluiten op eigen wijze voort te gaan, los van de kerk, betreuren we dat en wijzen we dat besluit af. Wanneer de synode in een wettige vergadering besluit tot vereniging,

kan er geen sprake van zijn dat men buiten de Kerk een voortzetting van de Ned. Hervormde Kerk zou kunnen organiseren. Kerkenraden kunnen daarover niet voor hun gemeenten beslissen. En hoe men zo'n voortzetting ook zou noemen, het zal nooit de Nederlandse Hervormde Kerk zijn zoals wij die nu kennen.

Juist daarom wil ik vandaag wijzen op de continuïteit van Gods verbond, die ook in de kerkorde verwoord ligt. De Nederlandse Hervormde Kerk houdt niet op te bestaan, maar zet zich voort in de Protestantse Kerk in Nederland. Dat blijkt in de belijdenis die we als hervormden meenemen de verenigde kerk in en uit zoveel meer, waarin we de hervormde traditie herkennen. Het zal ook plaatselijk zichtbaar kunnen blijven, waar gemeenten de eigen identiteit en wijze van kerkzijn voluit kunnen behouden en voortzetten, zonder dat daar van bovenaf op ingegrepen zal worden. Er worden hun in het gemeenteleven geen zaken opgelegd die strijden met het gereformeerd belijden.

eens extra nadruk op gelegd door de aanvaarding van de aanvullende besluitvorming. Zoals we elkaar in de Nederlandse Hervormde Kerk altijd hebben weten vast te houden rond dat belijden, worden we nu geroepen elkaar ook in de toekomst niet los te laten. Ik vraag heel de kerk dan ook met nadruk om de eenheid te bewaren en het geloofsgesprek voort te zetten. Waar gedreigd wordt met scheuring, roep ik alle leden en in het bijzonder de ambtsdragers op tot voortgaande bezinning. Laat men geen onberaden stappen doen, die schade kunnen brengen aan de gemeente en het geheel van de kerk. We zijn gezamenlijk geroepen naar elkaar om te zien. We worden ook geroepen samen het evangelie van de Heere Jezus Christus te verkondigen met woorden en daden. Die taak eist onze gezamenlijke inspanning. Juist daarom hebben we elkaar nodig. Niemand zal hier op aarde een volmaakte kerk vinden. Ook de kerk met de voortreffelijkste belijdenis zal een kerk van zondaren zijn. Dat geldt ook voor de Protestantse Kerk in Nederland. Maar we hebben wel de roeping om met het evangelie te dienen op de plaats waar God ons heeft gezet en zo voor het geheel van de kerk tot een zegen te zijn.

Terugkijkend op meer dan veertig jaar Samen op Weg, waarvan sommigen van ons maar een gedeelte bewust hebben meegemaakt, mogen we dankbaar zijn dat er nu een besluit is gevallen. Het geeft ons de ruimte om als kerk straks voluit onze kracht te geven in de dienst van Gods Koninkrijk. We hopen op een nieuw kerkelijk élan door de kracht van de Heilige Geest. Er is veel werk te doen. Christus sprak over velden, die wit zijn om te oogsten. Ik bid dat God ons in de Protestantse Kerk in Nederland een werkelijk belijdende, missionaire kerk zal geven, waarin we met het Woord van God midden in de wereld van onze dagen kunnen staan. Dat is een roeping voor ons allen. Maar daarbij zijn we bovenal afhankelijk van de Heere Zelf. Daarom sluiten we deze synode af met het gebed: 'Kom Heilige Geest, vernieuw Uw Kerk'.

A. W. VAN DER PLAS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen