Naar Boven

'k Ben niet naar de Domkerk gegaan, vrijdagavond 12 december. Hoewel ik er als oudsynodelid een uitnodiging voor had ontvangen. Ik heb er dan ook niet meegezongen om, zij het 'ingetogen' (volgens dr. B. Plaisier, RD 13 dec.), uiting te geven aan de opluchting en dankbaarheid, omdat het besluit tot vereniging van de drie kerken, die veertig jaar Samen op Weg zijn geweest, ten slotte genomen is. Gezongen heb ik intussen toch wel. Samen met 'mijn' belijdeniscatechisanten. We maakten de woorden van Psalm 99 tot de onze. We zongen vers 1, waarin we beleden dat God de Heere regeert. En ook vers 2, waarin we uitzongen dat God helpt in nood, welke ook. We hadden het vervolgens juist die avond (onder andere) over de regering van de kerk en we klampten ons vast aan het geloven en belijden dat Christus regeert, dat Christus vóór alles Zijn kerk regeert.

Het was wel een geloven en belijden die avond (en ook terwijl dit geschreven wordt) in zware aanvechting en bestrijding. Vanwege alles wat die vrijdagmiddag was gepasseerd in de Jacobikerk in Utrecht, waar ik als bezoeker getuige was van de stemming betreffende het verenigingsbesluit. Vierentwintig stemmen tegen. Twee stemmen te weinig! Als nu eens alle afgevaardigden naar de synode die zich rekenen tot de gereformeerde beweging in de Nederlandse Hervormde Kerk, hadden tegengestemd, was het besluit zo niet genomen! En we hadden zo gebeden, in Bleskensgraaf en vele andere plaatsen. Het verzoek tot voorbede was gevraagd vanwege het synodemoderamen, maar het was ook onze behoefte om de nood van de kerk en de ernst van de situatie aan de Heere voor te leggen. We wisten en beleden dat de Heere anders met ons, met de kerk kon doen dan we baden. Vanwege de schuld van de kerk, die ook onze schuld is. Maar toch...! De Heere is toch een God van wonderen? Het verdriet om wat is gebeurd, is intens. De verslagenheid is groot. Het verslagen hart zoekt de Heere voortdurend, niet om het 'God zij dank' van de secretaris-generaal na te zeggen. Wel om de nood en de aanvechting bij die God te brengen die het roepen van ellendigen hoort.

Hoe nu verder? Er is grote vrees. Waarvoor? Allereerst voor de kerk. In de discussie ter synode werd enkele malen gerefereerd aan de raad van Gamaliël (Handelingen 5 : 38W): als dit werk uit mensen is, zal het gebroken worden, maar als het uit God is, kan het niet breken. De tijd zal het leren. Maar de gedachte laat zich niet verdringen dat dit werk uit mensen is. En als God ons nu eens overgeeft aan de dwaze keuzes van ons zondig hart... wat voor toekomst wacht ons, de kerk dan? Vrees is er ook voor de vele gemeenten waar het verenigingsbesluit tot grote nood leidt. Waar moeten we heen? Vooralsnog naar Boven. Dat is geen uitvlucht voor de realiteit. Dat is de enige uitweg. Als die niet bij God vandaan komt, blijft het 't stempel 'mensenwerk' dragen en is het tot ondergang gedoemd. Dat betekent intussen conform het convenant van de classis Alblasserdam: ongehoorzaam aan geboden die van mensen zijn en gehoorzaam aan het eeuwige Woord van God.

P. VAN DER KRAAN, BLESKENSGRAAF

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen